Search Results

A manifesto for the unapologetic self Work in progress and so am I. (Nederlands scroll naar beneden) I have now reached my 10th painting and what a journey it has been so far. Through creating this project, I have come to realize that it is deeply rooted within me as well. Each painting, together with its accompanying poem, reveals something to me. I noticed this already while creating the very first piece and even dedicated several blog posts to some of the painted collages because of it. As I stood before the creation of the 10th painting, I found myself thinking, "Well, I wonder what this one is going to bring me." This painting, featuring the panther, iris, gladiolus, and papaya, represents something incredibly powerful. It amplifies a short yet potent poem a poem about my authentic voice and how it is not always welcomed. This work has teeth, and it stares back. Let me explain the symbolism and, for the first time, I'll share the poem that will be included in my poetry book, "What Lives On, Written by Those Who Love You". - The panther symbolizes strength, intuition, mystery, protection, and feminine primal power. It speaks of inner trust and the courage to walk your own path without external validation. It is instinctive intelligence that does not doubt what it perceives. Quiet, present, untamed in its gaze.
 - The iris represents intuition, beauty, emotional depth, and spiritual connection.
 - The gladiolus symbolizes integrity, perseverance, and loyalty to the heart.
 - The papaya represents life force, sensuality, nourishment, softness, and fertility. Its many seeds also symbolize abundance and creative power.
 Together, they do not illustrate the poem, they amplify it. And the poem itself says enough: DON’T DIM ME Can you please make yourself smaller?
 I like my comfort more than I like your truth. Not so loud, please
 Your voice shakes the walls I built to keep myself asleep. Don’t talk about your feelings 
I’m not ready to feel mine. You’re perfect just the way you are but don’t be like that. If you think I'm harmless, you're going to burn yourself. This is about being a woman. About power and bout taking up space in a world that is still accustomed to reducing women to form rather than substance. There remains a persistent image of women as nurturing, softening, aesthetic beings, something that should be beautiful, useful, and comfortable for others. Eye candy in a system that would rather not examine itself. But that image does not match reality. We are not here only to nurture or soften. We are also here to disrupt what has become stagnant and to crack open systems that have considered themselves unquestionable for far too long. We are here to shine light on what would rather remain hidden. I have known for a very long time that I am that kind of woman. Deeply intuitive. Sharply observant. Unimpressed by appearances when they do not match what lies beneath. I see what is happening, even when the story being told says otherwise. For a long time, that placed me in isolation. Because nowhere did I learn how to live with perceptions that are not always welcome. Part of me was accepted: the creator, the aesthetic, the positive energy. But the other part, the one that sees through illusions, that confronts, that carries intensity, was often rejected. A familiar pattern emerged: take the form, but not the substance. Take the work, but not the mirror. Appreciate me, but please don't shine a light on my shadow. Appreciated, yet confined. Framed and limited. I have now learned that I am not responsible for people's reactions to what I see. Multiple layers of consciousness exist side by side, and not everyone lives on the same layer. Not everyone wants to see the same layer. So I choose my moments. I speak when it feels right. I shine light where it is needed, where it is requested, or where my integrity allows no alternative. And I step away when something turns into projection, distortion, or ego defense. People often prefer to remain small or attached to victimhood. They would rather seek validation or attention from someone than face someone who is authentic, even though everyone claims to want authentic friendships. Most people cannot actually handle them. What happens is this: I name something that is already present, and it is reflected back as an attack. As if clarity were aggression. As if mirrors were dangerous. Then come the projections, the assumptions, the noise, and finally the silence. Sometimes I do not even have to say anything. My presence alone is enough to trigger someone. And once again it becomes clear: it is not the truth itself that is being rejected, but the resistance to it. At that point, it is no longer my field, and I do not remain there. A beautiful woman with a deep intellect. Life would have been easier had I remained superficial. Had I not seen through what lies beneath words. Had I not immediately sensed where something is off before it is ever spoken. But that is not how I am built and that does not make me smaller. It makes me difficult to categorize. There was another layer added to this journey: the choice to face my own demons. To take responsibility for my life instead of handing my power over to circumstances or other people. To confront my traumas, release limiting beliefs, and not merely talk about consciousness, but live it. A perspective in which victimhood no longer has a home and honesty becomes more important than comfort is confronting, especially for people who continue to keep themselves small while, deep down, sensing that more is possible. Beauty is welcomed as long as it remains silent. Intelligence is appreciated as long as it remains manageable. But a woman who carries both and who also sees what others would rather avoid suddenly becomes something that no longer fits into a box. Too beautiful to ignore. Too sharp to remain comfortable. I do not need to make my presence louder. It is already loud enough for those who are truly looking. And for those who refuse to look... it is already too late. And then came my great test this past week. My project, What Lives On, Written by Those Who Love You, inspired me to apply for several grants. Past experience has shown me that cultural institutions and arts organizations often operate from outdated systems. Fourteen years ago, I successfully secured a grant. It remains one positive experience among many negative ones, where rejection became almost a comfort zone. It showed me that institutions often participate in certain agendas, maintaining a façade for the outside world. Without academic qualifications, I already start one step behind, regardless of my background or achievements. They evaluate what is written in black and white, while every shade in between is dismissed with the click of a button. My preliminary application to the Cultural Fund was rejected without explanation. Then I received a rejection from the Mondriaan Fund as well. The decision was based on my CV. Every hour I spent on my project proposal and budget was rendered irrelevant before the content was even considered. The rejection stated: "Grants may be applied for by visual artists working within the fields of visual arts and/or cultural heritage. A visual artist must be artistically active within visual arts and/or cultural heritage and integrated into the professional visual arts and/or cultural heritage practice in the Netherlands. Based on the information provided, including your CV, this is deemed insufficient." Let's put that into perspective. Cultural heritage is generally defined as everything a society considers meaningful enough to preserve, protect, and pass on to future generations. This includes both tangible and intangible heritage. And it is intangible heritage that concerns me here. This includes: Traditions and rituals
 Stories and oral history
 Crafts and craftsmanship
 Music, dance, and performing arts
 Knowledge and practices passed down through generations
 So according to this rejection, my 24 years of experience with the Dutch Opera & Ballet, performing arts and craftsmanship, do not qualify? My project, inspired by the traditional friendship and poetry albums of the past, rooted in traditions and rituals, apparently does not deserve recognition? Of course, I emailed them back asking how these decades of experience are not considered active participation within cultural heritage. So far, I have received no response. Naturally, I felt disappointed. But this project stopped being about me a long time ago. It is much bigger than that. This is a project for the collective, and I can see very clearly what it is meant to become. At the same time, I state firmly that my work, my project, and my identity as an artist are not defined by external systems. No fund, no institution, no gatekeeper determines whether this work deserves to exist or who I am as an artist. I do not belong within a system that only understands itself through existing frameworks. I do not fit into structures that respond only when something has already been made safe, categorized, and explained. I see more clearly than ever that my work is not meant to be filtered through those old structures. I will not make myself fit, and I do not create work that asks for permission. I trust that another path will reveal itself. And it will, because I am no longer trying to fit where I do not belong. This project will come into existence, one way or another, with or without external approval. So I do not see my disappointment as an endpoint. I see it as a starting point, one that comes with greater clarity. Don’t Dim Me! (There’s still time to support the project. Donations remain open until I complete the twelfth and final painting of the series. If you’d like to help bring this book into the world and receive one of the available rewards, please scroll down for the donation link and the full reward list. Thank you for being part of this journey). Don't Dim Me Een manifest voor wie weigert zich kleiner te maken Schilderij in ontwikkeling, net als ik. Ik ben bij mijn 10de schilderij aangekomen en wat een reis is het tot nu toe geweest. Ik heb nu ervaren dat dit project ook in mij, door het te maken, is geworteld. Elk schilderij met haar poëzie maakt ook mij iets duidelijk. Dit had ik met de creatie van het eerste schilderij al door en heb met sommige geschilderde collages, daar ook een blog post aan besteed. Nu ik voor de creatie van het 10de schilderij stond dacht ik, “Nou ik ben benieuwd wat dit schilderij mij gaat brengen”. Want dit schilderij met de panter, sier iris, gladiool en papaya, staat voor iets heel sterks, het versterkt een kort maar heel krachtig gedicht. Een gedicht wat gaat over mijn authentieke stem en dat dat niet altijd gewaardeerd wordt. Dit werk heeft tanden en het kijkt terug. Laat me je de symboliek uitleggen en voor het eerst ook het bijbehorende gedicht, wat in mijn poëzie boek: “What lives on, written by those who love you” wordt geplaatst. - De panter staat voor kracht, intuïtie, mysterie, bescherming en vrouwelijke oerkracht. Het gaat over innerlijk vertrouwen en je eigen pad durven bewandelen zonder bevestiging van buitenaf. De instinctieve intelligentie die niet twijfelt aan wat zij waarneemt. Stil, aanwezig, niet te temmen in haar blik. - De sier iris staat voor intuïtie, schoonheid, emotionele diepte en spirituele verbinding. - De gladiool staat voor integriteit, doorzettingsvermogen en trouw aan het hart. - En de papaya, levensenergie, sensualiteit, voeding, zachtheid en vruchtbaarheid. De vele zaden staan tevens voor overvloed en creatie kracht. Samen vormen ze geen illustratie van het gedicht, maar een versterking ervan. En dat gedicht zegt eigenlijk al genoeg: DON’T DIM ME. Can you please make yourself smaller? 
I like my comfort more than I like your truth. Not so loud please 
Your voice shakes the walls I built to keep myself asleep Don’t talk about your feelings
 I’m not ready to feel mine. You’re perfect just the way you are 
But don’t be like that. Als je denkt dat ik voor de poes ben, dan ga je jezelf gevaarlijk branden. Dit gaat namelijk over vrouw zijn, over macht, over ruimte innemen in een wereld die nog steeds gewend is om vrouwen te reduceren tot vorm in plaats van inhoud. Er is namelijk nog steeds een hardnekkig beeld van de vrouw als verzorgend, verzachtend, esthetisch. Als iets wat mooi moet zijn, bruikbaar en comfortabel voor de ander. Eye candy in een systeem dat zichzelf liever niet onderzoekt. Dat beeld klopt niet met de werkelijkheid, want wij zijn niet alleen hier om te verzorgen of te verzachten. Wij zijn hier ook om te verstoren waar het vastzit en om systemen open te breken die zichzelf te lang als vanzelfsprekend hebben gezien. Om licht te zetten op wat liever verborgen blijft. Ik weet al heel lang dat ik zo’n vrouw ben. Helder voelend. Scherp waarnemend. Niet onder de indruk van de verpakking als die niet klopt met de inhoud. Ik zie wat er gebeurt, ook wanneer het anders wordt verteld. Dat heeft me een lang tijd in isolatie gezet. Omdat ik nergens leerde hoe je leeft met een waarneming die niet altijd welkom is. Een deel van mij werd geaccepteerd: de maker, de esthetiek, de positieve energie. Maar het andere deel, het deel dat door illusies heen kijkt, wat confronterend is en mijn intensiteit, werd vaak geweigerd. Dit werd voor mij een bekend patroon: neem de vorm, maar niet de inhoud. Neem het werk, maar niet de spiegel. Je wordt gewaardeerd maar schijn aub geen licht op mijn schaduw. Gekaderd en begrensd. Ik heb nu geleerd dat ik niet verantwoordelijk ben voor de reactie op wat ik zie. Er bestaan meerdere lagen van bewustzijn naast elkaar en niet iedereen staat op dezelfde laag. En niet iedereen wil dezelfde laag zien. Ik kies daarom mijn momenten. Ik spreek wanneer het klopt. Ik laat licht vallen als er om gevraagd wordt, waar het nodig is, of waar mijn eigen integriteit niet anders toelaat. En ik trek me terug wanneer iets verandert in projectie, verdraaiing of ego-verdediging. Want men houdt zich maar al te graag klein of in slachtofferschap. En zoeken liever iemand waar ze bevestiging of aandacht van krijgen dan iemand die authentiek is, ook al zegt iedereen dat ze authentieke vriendschappen willen. De meeste kunnen dat niet aan. Want wat gebeurt is dit: ik benoem iets wat al aanwezig is, en het wordt teruggekaatst als aanval. Alsof helderheid agressie is en alsof spiegels gevaarlijk zijn. Dan volgt de projectie, aannames, ruis en dan stilte. En soms hoef ik niet eens iets te zeggen maar is mijn aanwezigheid genoeg om iemand te triggeren. En dan wordt het opnieuw duidelijk: niet de inhoud wordt gezien, maar de weerstand eraan. Op dat moment is het niet meer mijn veld en ik blijf daar niet in staan. Een mooie vrouw met een diep intellect. Het zou eenvoudiger zijn geweest als ik oppervlakkig was gebleven. Als ik niet zou doorzien wat er onder woorden ligt. Als ik niet direct voel waar iets wringt, nog voordat het uitgesproken is. Maar dat is niet hoe ik ben gebouwd en dat maakt mij niet kleiner. Het maakt mij moeilijk te plaatsen. Er kwam nog een extra laag bij. De keuze om mijn eigen demonen aan te kijken. Om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn leven in plaats van mijn kracht weg te geven aan omstandigheden of anderen. Om mijn trauma’s onder ogen te komen, beperkende overtuigingen los te laten en niet alleen over bewustzijn te praten, maar er ook naar te leven. Een perspectief waarin slachtofferschap geen thuis meer vindt en waarin eerlijkheid belangrijker wordt dan comfort, is confronterend. Zeker voor mensen die zichzelf nog klein houden, terwijl de meeste diep van binnen voelen dat er meer mogelijk is. Schoonheid wordt graag bekeken, zolang het stil blijft. Intelligentie wordt gewaardeerd, maar het moet beheersbaar blijven. Maar een vrouw die beide draagt en die ook nog ziet wat anderen liever niet zien wordt ineens iets dat niet meer in een vakje past. Te mooi om te negeren. Te scherp om comfortabel te blijven. Ik hoef mijn aanwezigheid niet harder te maken. Die is al luid genoeg voor wie echt kijkt. En voor wie niet wil kijken… is het toch al te laat. En toen kwam mijn grote test afgelopen week. Mijn project “What lives on, written by those who love you” heeft mij ertoe bewogen om een aantal subsidie aanvragen te doen. Het verleden heeft mij laten zien dat culturele instellingen en kunstinstanties vanuit een ouderwets systeem opereren. Ik heb 14 jaar geleden eens eerder een subsidie aanvraag gedaan en kreeg dat toen voor elkaar. Dus een positieve ervaring tussen enorm veel negatieve ervaringen waarin de afwijzing een comfort zone werd. Het liet mij zien dat instituten meedoen aan bepaalde agenda’s, een facade voor de buiten wereld. Zonder academische diploma sta ik al met -1 achter ongeacht mijn achtergrond en staat van dienst. Ze beoordelen zwart op wit en alle tinten ertussen worden letterlijk met 1 druk op de knop afgewezen. Bij het Cultuur Fonds werd mijn vooraanvraag al afgewezen, zonder reden. Vervolgens kreeg ik ook een afwijzing van het Mondriaan fonds. Het werd afgewezen aan de hand van mijn cv. Dus alle uren die ik in mijn projectplan en begroting had gestopt zijn letterlijk voor niks geweest. Dit werd er gezegd in de afwijzing: “ Bijdragen kunnen worden aangevraagd door beeldende kunstenaars op het gebied van beeldende kunst en/of cultureel erfgoed. Een beeldende kunstenaar moet artistiek inhoudelijk actief zijn in de beeldende kunsten en/of cultureel erfgoed en in de hoedanigheid geïntegreerd zijn in de professionele beeldende kunst en/ of cultureel erfgoed- praktijk in NL. Uit de door u verstrekte gegevens, waaronder uw cv, blijkt dat dit onvoldoende het geval is." Laten we dit even verduidelijken. In de context van kunstenaarschap wordt cultureel erfgoed meestal omschreven als alles wat een samenleving van betekenis vindt om te bewaren, door te geven en te beschermen voor toekomstige generaties. Dat kan zowel tastbaar als immaterieel zijn. En nu gaat het mij om het immateriële erfgoed, hier valt namelijk onder: -Tradities en rituelen, verhalen en orale geschiedenis, ambachten en vakmanschap, muziek, dans en podiumkunsten, kennis en gebruiken die van generatie op generatie worden doorgegeven. Dus de afwijzing houdt dus in dat mijn 24 jaar aan ervaring bij de Nationale Opera & Ballet (podiumkunsten en vakmanschap) daar dus niet onder valt? Dat mijn project geïnspireerd op het ouderwetse poëzie album wat onder tradities en rituelen valt in hun ogen geen bestaansrecht verdient? Natuurlijk heb ik deze vraag terug gemaild of ze mij kunnen uitleggen waarom deze jaren lange ervaring niet gezien wordt als werkzaam zijn binnen cultureel erfgoed. Voor als nog heb ik geen antwoord terug gekregen. Natuurlijk voelde ik teleurstelling omdat dit project allang al niet meer om mij draait maar dit vele malen groter is. Dit is een project wat voor het collectief bedoeld is en ik heel duidelijk voor mij zie hoe dit eruit komt te zien. Daarbij verklaar ik heel stellig dat mijn werk, mijn project, mijn kunstenaarschap niet wordt bepaald door externe systemen. Geen fonds, geen instituut, geen poortwachter bepaalt of dit mag bestaan, of wie ik ben als kunstenaar. Ik hoor niet in een systeem dat zichzelf alleen begrijpt binnen bestaande kaders. Ik pas niet in structuren die pas reageren wanneer iets al veilig, gecategoriseerd en verklaard is. Ik zie steeds helderder dat mijn werk niet bedoeld is om door die oude structuren gefilterd te worden. Ik ga mijzelf ook niet passend maken en ik maak ook geen werk dat toestemming vraagt. Ik vertrouw erop dat er een andere weg zichtbaar wordt. En dat gebeurd omdat ik niet langer probeer in te passen waar ik niet hoor. Dit gaat er gewoon komen, linksom of rechtsom en zonder goedkeuring van buiten af! Ik zie dus mijn teleurstelling niet als eindpunt, maar eerder een beginpunt met meer helderheid! Don’t Dim Me! (Er is nog steeds tijd om dit project te steunen. Doneren blijft mogelijk totdat ik het twaalfde en laatste schilderij van de serie heb voltooid. Wil je helpen dit boek werkelijkheid te maken én een van de beschikbare rewards ontvangen? Bekijk de rewardlijst en maak je donatie vie de go fund me link of scan de qr-code.) Dank je wel dat je deel uitmaakt van deze reis. https://gofund.me/c1b79c832

Welcome With this blog, I give words to my experiences as a mother of a special boy, a child who stands with one foot in this world, and the other in the unseen world. This way of perceiving life also flows into my artistic work, where I translate inner experiences into visual art and poetic projects. Where many parents speak effortlessly about upbringing and development, it feels different for me. What my child can do, and what he is developing under my guidance, falls outside what most people consider ‘normal.’ To truly understand this, something else is required first: that you know yourself. Not superficially, but in your essence. Who is this blog for? This blog is written for parents of children with expanded consciousness. These children have not chosen us as parents by chance. They trust us to guide them on part of their journey here on earth. Chances are you, as a parent, are already familiar with the esoteric world. Perhaps you have felt a deep curiosity for years, ask yourself questions beyond what is visible, and dare to explore, even if that means your reality changes. Maybe you notice your child is different from others. That they can sense, see, or hear energies that remain hidden to most people. If you are looking for ways to lovingly support your child in this, you have come to the right place. This space is also for those who are drawn to art, symbolism and visual storytelling, people who resonate with deeper layers of meaning and are interested in how inner experience can be translated into creative expression. Living from intuition This blog is also intended for people who want to live from their intuition. For those open to other realities and insights, and especially for those actively engaged in soul growth and personal development. For anyone willing to look deeply inward, to heal, and to remember themselves. Especially now Because this is exactly what the next generation needs: a healed generation that lives consciously, people who dare to make a difference on this planet. Especially now. Especially at this time. About me People sometimes say I’m stubborn. And that’s true, I was born with my own kind of wisdom. From a young age, I’ve been drawn to the energetic world, the unseen layers of existence. What might feel intangible to others has always felt familiar and real to me. From that moment on, I started exploring, seeking information and I’ve never stopped since. Over time, this inner world has also become the foundation of my artistic practice, where I work with painting, symbolism and poetic storytelling. My journey, my questions, my endless curiosity, and my willingness to honestly look at myself in the mirror have led me down a deep spiritual path. A path of growth, awareness, and coming home to who I truly am. My own wisdom is connected to a strong intuition that has never once led me astray, though I haven’t always listened to it in the past. It’s a path I never want to leave and one I feel called to share. Not because I know everything, but because I create from lived experience, intuition and observation and I share that through my art and writing. Welkom Met deze blog geef ik woorden aan mijn ervaringen als moeder van een bijzondere jongen, een kind dat met één voet in deze wereld staat, en met de andere in de ongeziene wereld. Deze manier van waarnemen vloeit ook door in mijn artistieke werk, waarin ik innerlijke ervaringen vertaal naar beeldende kunst en poëtische projecten. Waar veel ouders moeiteloos praten over opvoeding en ontwikkeling, voelt dat voor mij anders. Wat mijn kind kan, en wat hij onder mijn begeleiding aan het ontwikkelen is, valt buiten wat de meeste mensen als ‘normaal’ beschouwen. Om dat werkelijk te begrijpen, vraagt het eerst iets anders: dat je jezelf kent. Niet oppervlakkig, maar in je essentie. Voor wie is deze blog? Deze blog is geschreven voor ouders van kinderen met een verruimd bewustzijn. Deze kinderen hebben niet voor niets ons uitgekozen als ouders. Ze vertrouwen ons om hen een stukje te begeleiden op hun reis hier op aarde. Waarschijnlijk ben jij als ouder al langer bekend met de esoterische wereld. Misschien voel je al jaren een diepe nieuwsgierigheid, stel je jezelf vragen die verder gaan dan het zichtbare, en durf je te onderzoeken, ook als dat betekent dat je werkelijkheid verandert. Misschien zie je dat jouw kind anders is dan anderen. Dat ze energieën kunnen voelen, zien of horen die voor anderen verborgen blijven. Als je zoekt naar manieren om jouw kind hierin liefdevol te ondersteunen, ben je hier op de juiste plek. Deze ruimte is ook voor mensen die zich aangetrokken voelen tot kunst, symboliek en beeldende verhalen, mensen die resoneren met diepere lagen van betekenis en geïnteresseerd zijn in hoe innerlijke ervaringen kunnen worden vertaald naar creatieve expressie. Leven vanuit intuïtie Deze blog is ook bedoeld voor mensen die vanuit hun intuïtie willen leven. Voor wie openstaat voor andere realiteiten en inzichten, en vooral voor wie actief bezig is met zielsgroei en persoonlijke ontwikkeling. Voor iedereen die bereid is om diep naar binnen te kijken, te helen, en zichzelf te herinneren. Juist nu Want dat is precies wat de volgende generatie nodig heeft: een geheelde generatie die bewust leeft, mensen die het verschil durven maken op deze planeet. Juist nu. Juist in deze tijd. Over mij Er wordt weleens gezegd dat ik eigenwijs ben. En dat klopt, ik ben geboren met mijn eigen wijsheid. Al van jongs af aan voel ik me aangetrokken tot de energetische wereld, de ongeziene lagen van het bestaan. Wat voor anderen misschien ongrijpbaar is, voelde voor mij altijd als vertrouwd en echt. Vanaf dat moment ben ik mezelf gaan verdiepen, informatie gaan zoeken en sindsdien ben ik nooit meer gestopt. Na verloop van tijd is deze innerlijke wereld ook de basis geworden van mijn artistieke praktijk, waarin ik werk met schilderkunst, symboliek en poëtische vertellingen. Mijn zoektocht, mijn vragen, mijn eindeloze nieuwsgierigheid en de bereidheid om eerlijk in mijn eigen spiegel te kijken, hebben me geleid naar een diep spiritueel pad. Een pad van groei, bewustwording en thuiskomen in wie ik werkelijk ben. Mijn eigen-wijsheid is verbonden met een sterke intuïtie die me nog nooit heeft misleid, al heb ik in het verleden niet altijd naar haar geluisterd. Het is een pad dat ik niet meer wil verlaten en waarvan ik voel dat ik het mag delen. Niet omdat ik alles weet, maar omdat ik leef vanuit mijn eigen ervaring, intuïtie en waarneming en dat vertaal in mijn kunst en schrijven.

What lives on, written by those who love you. The peacock, 1 out of 12 collage paintings for the book. (Dutch language, scroll down) I am currently in the middle of my crowdfunding and I notice how this project is slowly unfolding through the responses I receive. What began as an idea is increasingly becoming something carried by the stories of others. Especially after personal conversations, I receive a lot of enthusiasm, because most people are open to the conscious connection that is being created. Not only for themselves, but also with the intention of creating a book that can later be passed on to their children. Because how powerful is it, for example, that I can tell my son that he should always follow his heart and see his intuition as his closest companion. Even when I am no longer here, my guidance remains, and he can always be reminded of it when he opens the book. In recent times, I spoke with several women who have kept their poetry albums to this day. I asked them to answer ten questions about them. What came back went far beyond simple answers. I received incredibly beautiful anecdotes as well as deeply emotional messages. A lot of emotion was released. Some shared fragments of their albums with me, others spoke about the words that were once written for them. Small sentences, simple rhymes, names of people who once were close. What is so beautiful about this is that they still carry these books with them. They belong to them. They hold memories that have not been lost. There were also women who no longer had their album, and who had to say goodbye far too early to their mother or another loved one. They all expressed how deeply they would love to read their handwriting and the written words again. And this is where the emotional weight of these albums lies, because many of the people who wrote in them are no longer here. What remains are their words. Handwritten, personal, tangible. They are traces of connection, of attention, of a moment when someone took the time to leave something behind. This is what makes such an album more than paper. It becomes something that remains. For this modern poetry album, which I have titled “What lives on, written by those who love you,” I assembled a panel of fourteen people who read twenty-eight poems of mine. Their task was to select twelve favourites from this collection. These twelve poems carry five themes: grief, transformation, sovereignty, wildness (feminine energy), and love. Themes that touch what it means to be human, as it is often within our most intense experiences that the deepest wisdom is found. Between these poems are blank pages, intended to be filled in by loved ones. Initially, I invited only women, as the work is written from a female perspective. However, I became curious about how it would be received by men, and decided to include that perspective as well. The first feedback I received from a man moved me. He quoted a line from a poem that had touched him. At that moment, I realised that this project does not only speak from one side, but also creates space for connection between the masculine and the feminine. That it is being read and truly received. And of course, men also deserve beautiful words, and their wisdom deserves to be passed on. Writing and creation live within men just as much as within women. What I also notice is that, at this moment, more men than women have donated to this crowdfunding campaign. Without intentionally directing this, it simply happens. For me, this confirms that the project resonates more broadly than I initially expected. The essence of this book lies in what we leave behind for the people we love. In words that we consciously record. Not only for later, but especially for now. To put into words what we feel, regardless of age or moment, and regardless of who we address them to. Within family lines, but also within friendships. It is about connection and responsibility. About choosing to express and record something so that it becomes real and can be shared. Something tangible that continues to exist as part of how we connect with one another. This book is also a movement. A choice to slow down, to give attention, and to allow words to land. In a time where so much is fleeting and disappears quickly. Because what truly remains of a moment online and what remains when someone takes the time to write something for you by hand? First sketch of the design, not the final version This book is for people who want to pass on what they feel, what they see in another, what they may not always express. And also for those who will one day hold it in their hands. Who will turn the pages of words written especially for them or their loved ones. This is the moment where this project can become reality. Not later, but now. By donating, you are not only helping to create this book, you are also helping to ensure that this way of recording and preserving continues to exist and is passed on again. An analogue gift in a digital age. https://gofund.me/30ba259dd Every contribution makes it possible to actually hold this book in your hands. To create something that can be passed on, preserved, and carry meaning for the people who receive it. If you feel this matters, then this is the moment to become part of what is unfolding here. I am not simply asking for a contribution. I am offering the book in return. Choose your reward and support something that creates space again for slowing down, feeling, and real connection. If you'd like to support the project, please email me at esther@womanwiththekite.com and let me know which reward you've chosen. I'll make sure to register your details. I would also like to ask everyone to share my project. Spread the word! With deep gratitude. Esther Geschreven Om Te Blijven Voortbestaan What lives on, written by those who love you. De pauw, 1 van de 12 collage schilderijen in het boek. Ik zit midden in mijn crowdfunding en merk dat dit project zich langzaam opent door de reacties die ik ontvang. Wat begon als een idee, wordt steeds meer iets dat gedragen wordt door de verhalen van anderen. Vooral na persoonlijke gesprekken krijg ik enthousiasme terug omdat de meeste mensen openstaan voor de bewuste verbinding die wordt gecreëerd. Niet alleen voor zichzelf maar ook om een boek te maken die later aan hun kinderen kan worden gegeven. Want hoe krachtig is het dat ik bijvoorbeeld mijn zoon kan vertellen dat hij altijd zijn hart moet volgen en zijn intuïtie als beste vriend moet zien. Ook als ik er niet meer ben blijft mijn raad bestaan en kunt hij altijd hieraan herinnert worden als hij het boek openslaat. De afgelopen tijd sprak ik verschillende vrouwen die hun poëziealbum nog altijd hebben bewaard. Ik had hen gevraagd om daarbij tien vragen te beantwoorden. Wat daaruit terugkwam, ging verder dan alleen antwoorden. Ik ontving ongelooflijk mooie anekdotes en ook gevoelige berichten. Er kwam veel emotie los. Sommigen lieten mij stukjes lezen, anderen vertelden over de woorden die ooit voor hen zijn opgeschreven. Kleine zinnen, eenvoudige rijmpjes, namen van mensen die ooit dichtbij waren. Wat zo mooi hieraan is, is dat ze dit nog steeds bij zich dragen. Het hoort bij hen. Het draagt herinneringen die niet verloren zijn gegaan. Ook waren er vrouwen bij die het boekje niet meer in hun bezit hadden en tevens veelste vroeg afscheid hebben moeten nemen van hun moeder of een andere dierbare. Ze gaven allemaal dat ze ontzettend graag hun handschrift en de geschreven regels wilden terug lezen. Dit is de emotionele lading van het boekje omdat veel van de mensen die in deze albums hebben geschreven, er niet meer zijn. Wat overblijft zijn hun woorden. Handgeschreven, persoonlijk, tastbaar. Het zijn sporen van contact, van aandacht, van een moment dat iemand de tijd nam om iets achter te laten. Dat maakt dat zo’n boekje meer wordt dan papier. Het wordt iets wat blijft. Voor dit moderne poëziealbum, dat ik “What lives on, written by those who love you” heb genoemd, heb ik een panel samengesteld van veertien mensen die achtentwintig gedichten van mijn hand hebben gelezen. Hun taak was om daaruit twaalf favorieten te kiezen. Deze twaalf gedichten dragen vijf thema’s in zich: rouw, transformatie, soevereiniteit, wildheid (vrouwelijke energie) en liefde. Thema’s die raken aan ons mens-zijn, omdat juist in onze meest intense ervaringen vaak de diepste wijsheid verborgen ligt. Tussen deze gedichten bevinden zich blanco pagina’s, bedoeld om door dierbaren ingevuld te worden. In eerste instantie nodigde ik alleen vrouwen uit, omdat het werk vanuit een vrouwelijk perspectief is geschreven. Toch werd ik nieuwsgierig naar hoe dit ontvangen zou worden door mannen, en besloot ik ook dat perspectief toe te voegen. De eerste feedback die ik van een man kreeg, raakte me. Hij quote een zin uit het gedicht wat hem had geraakt. Op dat moment besefte ik dat dit project niet alleen spreekt vanuit één kant, maar ook ruimte maakt voor verbinding tussen het mannelijke en vrouwelijke. Dat het gelezen wordt en binnenkomt. En natuurlijk verdienen mannen ook mooie woorden en mag hun wijsheid ook doorgegeven worden. Schrijven en creëren leeft net zo goed bij mannen als bij vrouwen. Wat me daarnaast opvalt, is dat er op dit moment meer mannen dan vrouwen hebben gedoneerd aan deze crowdfunding. Zonder dat ik daar actief op heb gestuurd, gebeurt het gewoon. Voor mij bevestigt dat dat dit project breder landt dan ik in eerste instantie had gedacht. De kern van dit boek ligt in wat we achterlaten voor de mensen die we liefhebben. In woorden die we bewust vastleggen. Niet alleen voor later, maar juist voor nu. Om onder woorden te brengen wat we voelen, ongeacht leeftijd of moment, en ongeacht aan wie we het richten. Binnen familielijnen, maar ook in vriendschappen. Het gaat over verbinding en over verantwoordelijkheid. Over kiezen om iets uit te spreken en vast te leggen, zodat het echt wordt en gedeeld kan worden. Iets tastbaars dat blijft bestaan als onderdeel van hoe we met elkaar in contact staan. Dit boek is daarmee ook een beweging. Een keuze om te vertragen, om aandacht te geven en om woorden te laten landen. In een tijd waarin veel vluchtig is en snel verdwijnt. Want wat blijft er werkelijk hangen van een moment online, en wat blijft er achter wanneer iemand de tijd neemt om iets voor je op te schrijven. Eerste schets van het boek, nog niet de definitieve versie. Dit boek is er voor mensen die willen doorgeven wat ze voelen, wat ze zien in een ander, wat ze misschien niet altijd uitspreken. En ook voor de mensen die het ooit in handen zullen krijgen. Die bladeren door woorden die speciaal voor hen of hun dierbaren zijn geschreven. Dit is het moment waarop dit project werkelijkheid kan worden. Niet later, maar nu. Door te doneren help je niet alleen om dit boek te maken, je zorgt er ook voor dat deze vorm van vastleggen blijft bestaan en opnieuw wordt doorgegeven. Een analoog geschenk in een digitaal tijdperk. https://gofund.me/30ba259dd Elke bijdrage maakt het mogelijk om dit daadwerkelijk in handen te krijgen. Om iets te creëren dat doorgegeven kan worden, dat bewaard blijft en dat betekenis draagt voor de mensen die het ontvangen. Als je voelt dat dit belangrijk is, dan is dit het moment om onderdeel te worden van wat hier ontstaat. Ik vraag niet alleen omzomaar voor een bijdrage maar ik geef het boek ervoor terug. Kies je beloning en draag bij aan iets dat weer ruimte maakt voor vertragen, voelen en echt contact. Als je project wilt steunen, kun je me mailen via esther@womanwiththekite.com en laten weten welke beloning je hebt gekozen. Ik zorg ervoor dat ik je gegevens noteer. Daarbij zou ik iedereen willen vragen om mijn project te delen! Let's spread the word! Mijn dank is groot! Esther

Raising a sensitive kid, translating feline sass, and living the magic. My home is alive. Thanks to my son, our two cats have a voice. My son was born with a channel that is wide open. I sensed this early on. Around the age of two, I started noticing things. I still remember the first moment clearly. We had just stepped out of the car in front of our house when he saw a neighbor walking his dog. “Mama, pet the dog,” he said. I explained that we always need to ask the owner first. The man said it was okay, and Shaheem started petting the dog. Then he said: “Doggy sleeping.” I replied, “No, he’s just out for a walk.” But the owner said, “Your son is right. Other than these short walks, he mostly just sleeps.” That moment stayed with me. Interesting, I thought. But it was only the beginning. A few weeks later, he was staying with my parents. My brother was there too, and later on he told me what had happened. The neighbor had a large white cat named Oscar, who sat in her garden on a leash. Oscar would always climb over the fence, leash and all, to sit in my parents’ yard. Shaheem called him Ocsar and loved to pet him. At one point, he climbed onto my brother’s lap, upset, and said: “Ocsar says I pooped my pants, but that’s not true.” Three hours later, he did. I joked that I didn’t know cats could predict the future. But somewhere, I already felt it, he was tuning into a different level of awareness. He could also hear my thoughts. One time I was sitting on the toilet thinking, I need to grab his little suitcase in a minute. Within two seconds, Shaheem stood at the door with the suitcase. “That’s what you asked for, right mama?” he said. Or that morning in bed, somewhere between sleep and waking. His head resting against mine. Suddenly I realized I was communicating with him through my thoughts. I asked if he was excited about our upcoming trip to Mexico. He nodded yes. Then I asked if he was looking forward to playing in the sand at the beach. He shook his head no. The moment I became fully awake, the connection disappeared. From that point on, I decided to keep this channel open for him in a natural way. Whenever he shared something, I responded with genuine interest. Like the time we were at the zoo, standing by the zebras. Among them were also some greyish horses. He said: “That horse says he wants black and white stripes too.” I had to hold back my laughter, but he was completely serious. By letting him feel that I believed him, that it was safe to share, I gave him the space to remain himself. Later, I noticed he could do this not only with animals, but also with plants. In fact, with anything that carries consciousness. In a playful way, I started explaining to him who he is in essence: consciousness energy in a body. I also made it clear that what he experiences is special, and not something everyone naturally understands. I taught him how to ground himself, and how to protect his energy when a space feels overwhelming. I started doing this when he began to go to school. As he learned to express himself more clearly, I noticed he was also sensitive to other, non-physical energies. Energetically cleansing our home became just as normal as cleaning with soap and water. There’s always a bottle of apple cider vinegar ready in the shower. He also senses very clearly what is going on with others, classmates, teachers. I’ve taught him that it’s not his responsibility to carry or fix that. His sensitivity has been a powerful mirror for me. Through him, I’ve been able to see parts of myself I might not have faced otherwise. What I often notice is that certain behaviors or conditions in children are seen as something that belongs solely to the child. But children are pure. They show us what’s there. Through my son, I’ve come to see things in myself I might not have looked at otherwise. Our lives became even richer when we brought home our Persian cat, Mimi, three years ago. What a personality. Strong-willed, brutally honest, and incredibly loving. Shaheem translates her for me, and sometimes it truly feels like she’s speaking. There was a time I wasn’t allowed to pet her. She would move away from me. Through Shaheem came the message: “She doesn’t want to be touched by stress.” OOOHHHWWKKKEEEE Mimi… confronting as always. And yes… she was right. Or during our move, when she wondered why she had to live in such a mess. And once, walking past the mirror, she said: “I’m so beautiful.” When she wants to play with me, she wants it to be just me. “He has to go,” she says about Shaheem. Only when he walks away, slightly offended, does she want to play. She truly has a strong personality. I also feel animals, but in a different way. Sometimes I pick up on something. Recently, I arranged a few flowers in small vases. I looked at them, satisfied, when suddenly I heard the word: “Tacky”. I looked beside me. Mimi was staring at the vases with flattened ears. “I think it’s lovely,” I said. “Tacky,” came the reply again. Apparently, we have different tastes. Nine months ago, we brought a second cat into our home, Lila. For three weeks, I felt Mimi’s sadness intensely. She felt betrayed. I had to shield myself from it, because I started to feel deeply guilty. Now there is peace. They’ve accepted each other. They sleep together, play together. Mimi is present in her own way. Lila is a true cuddle cat, always close. When I have a migraine, Mimi is always there. Lila follows me everywhere, brings back little balls like a dog, and earned the nickname “Miss FOMO.” And recently: “Little Miss Stinkface,” because she can curl up one side of her upper lip when she doesn’t like something, or someone. Little Miss Stinkface in full effect! Over time, my son has developed even more unique abilities. This happened alongside an intense process within myself. The more I let go, the faster his development seemed to unfold. Those are stories for another time. I’ve noticed that my way of parenting can trigger something in other parents. For me, it feels natural to guide my son within the world of energy. I trust my intuition in this. I believe that understanding who you are in essence helps you understand emotions and how to move through them. What matters most to me is that a child feels seen and heard in their inner world. That creates confidence. Space. Safety. If I had my son tested, there might have been a label. But what I see is not a problem to be solved. I see a sensitivity that reveals something. Not something that needs to be pushed into a system, a system that, to me, feels outdated. These children are asking for a different way of seeing. And as parents, that begins with us. With expanding our own awareness. With recognizing that there is more than what we can see with the naked eye. Do you have a child who is sensitive to energy, to the unseen? Start with something simple: grounding. Do it together, in the morning and in the evening. Make it a ritual. It’s a foundation they will carry with them for the rest of their lives. Below are some tips: If you have any questions, feel free to reach out. If you found this helpful, please consider sharing it with someone who might benefit, or supporting me with a small donation. Every bit helps me continue to share tips and experiences for sensitive children. Tips for sensitive children 1. Grounding (morning & evening) Let your child sit or stand still for a moment. Ask them to close their eyes and imagine roots growing from their feet, deep into the earth. You can say: “Feel how the earth is holding you.” Keep it playful and short (1–2 minutes is enough). 2. Protective field (energy bubble) Ask your child to imagine a soft, transparent bubble around them. Everything that feels good can come in. Everything that isn’t theirs stays out. For extra fun, they can imagine putting on a superhero suit inside their bubble, this helps them feel strong, safe, and in control. You can say: “This is your space. You decide what comes in.” 3. Returning emotions If your child feels something that doesn’t seem to belong to them: Ask: “Is this yours, or someone else’s?” If it’s not theirs: Let them return it in their mind. For example: “This is not mine, I give it back.” 4. Releasing through the body Children store a lot in their bodies. Help them release it by: • jumping • shaking their arms and legs • running or dancing Keep it light: “Shake it all off!” 5. Creating a safe space to share Let your child know they can share anything without judgment. You don’t always have to understand it, your presence and listening are enough. Mijn Huis Heeft een Mening Een gevoelig kind grootbrengen, kattenkwaad vertalen en leven met de magie. Mijn huis leeft. Dankzij mijn zoon hebben onze twee poezen een stem. Mijn zoon is geboren met een kanaal dat wijd openstaat. Dat voelde ik al vroeg. Rond zijn tweede jaar begonnen me dingen op te vallen. Het eerste moment herinner ik me nog goed. We stapten uit de auto bij ons huis en hij zag een buurman lopen met zijn hondje. “Mama, hond aaien,” zei hij. Ik legde uit dat we dat altijd eerst even aan de eigenaar moeten vragen. De man vond het goed en Shaheem begon het hondje te aaien. Toen zei hij: “Hondje slapen.” Ik antwoordde: “Nee hoor, hij is lekker aan het wandelen.” Waarop de eigenaar zei: “Je zoon heeft gelijk. Buiten de korte wandelingetjes slaapt hij eigenlijk alleen maar.” Dat moment bleef bij me hangen. Bijzonder, dacht ik. Maar het was nog maar het begin. Een paar weken later logeerde hij bij mijn ouders. Mijn broer was daar ook en vertelde me achteraf wat er was gebeurd. De buurvrouw had een grote witte kat, Oscar, die aan een lijntje in haar tuin zat. Oscar klom altijd, met lijn en al, over de schutting om bij mijn ouders in de tuin te zitten. Shaheem noemde hem Ocsar en aaide hem graag. Op een gegeven moment klom hij boos bij mijn broer op schoot en zei: “Ocsar zegt dat ik in mijn broek heb gepoept, maar dat is niet waar.” Drie uur later poepte hij in zijn broek. Ik grapte nog dat ik niet wist dat katten de toekomst konden voorspellen. Maar ergens voelde ik al: hij stemt af op een ander niveau van bewustzijn. Hij kon ook mijn gedachten horen. Zo zat ik eens op het toilet en dacht: Ik moet zo zijn koffertje pakken. Binnen twee seconden stond Shaheem met het koffertje voor de deur. “Dat vroeg je toch mama?” zei hij. Of die ochtend in bed, half slapend, half wakker. Zijn hoofd tegen het mijne. Ineens besefte ik dat ik in gedachten met hem communiceerde. Ik vroeg of hij zin had in onze vakantie naar Mexico. Hij knikte ja. Toen vroeg ik of hij zin had om op het strand met zand te spelen. Hij knikte nee. Op het moment dat ik volledig wakker werd, verdween het contact. Vanaf toen besloot ik dit kanaal op een natuurlijke manier open te laten. Als hij iets deelde, reageerde ik met oprechte interesse. Zoals in Artis, bij de zebra’s. Tussen hen stonden ook grijsachtige paarden. Hij zei: “Dat paard zegt dat hij ook zwarte en witte strepen wil.” Ik moest mijn lach inhouden, maar hij was bloedserieus. Door hem te laten voelen dat ik hem geloofde, dat het veilig was om te delen, gaf ik hem ruimte om zichzelf te blijven. Later merkte ik dat hij dit niet alleen met dieren kon, maar ook met planten. Eigenlijk met alles wat bewustzijn draagt. Op een speelse manier ben ik hem gaan uitleggen wie hij in essentie is: bewustzijnsenergie in een lichaam. Ook maakte ik hem duidelijk dat wat hij ervaart bijzonder is, en niet door iedereen als vanzelfsprekend wordt gezien. Ik leerde hem aarden, en hoe hij zich kon beschermen als een ruimte te druk werd. Daarmee begon ik toen hij naar school ging. Toen hij zich beter kon uitdrukken, merkte ik dat hij ook gevoelig was voor andere, onstoffelijke energieën. Het energetisch reinigen van ons huis werd net zo normaal als schoonmaken met een sopje. Een fles appelazijn staat altijd paraat in de douche. Hij voelt ook haarfijn aan wat er speelt bij anderen. Bij klasgenoten, bij leerkrachten. Ik heb hem geleerd dat dat niet van hem is om te dragen of op te lossen. Zijn gevoeligheid is een enorme spiegel voor mij geweest. Door hem kon ik niet anders dan naar mezelf kijken en mijn eigen stukken aankijken. Wat ik vaak zie, is dat gedrag of aandoeningen bij kinderen wordt gezien als iets wat “van het kind” is. Maar kinderen zijn puur. Ze laten ons zien wat er speelt. Door mijn zoon ben ik dingen in mezelf gaan zien die ik anders misschien niet had aangekeken. Ons leven werd nog rijker toen we drie jaar geleden onze Perzische poes Mimi in huis haalden. Wat een karakter. Eigenzinnig, bruut eerlijk en ongelooflijk lief. Shaheem vertaalt haar voor mij, waardoor het soms echt voelt alsof ze spreekt. Zo mocht ik haar een tijd niet aaien. Ze week van me af. Via Shaheem kwam de boodschap: “Ze wil niet aangeraakt worden door stress.” OOOHHHWWKKKEEEE Mimi, lekker confronterend weer..En ja… ze had gelijk. Of toen we midden in een verhuizing zaten en ze zich afvroeg waarom ze in zo’n puinbak moest leven. En ooit liep ze langs de spiegel en zei:“Wat ben ik toch knap.” Als ze met mij wil spelen, wil ze dat alleen met mij. “Hij moet weg,” zegt ze dan over Shaheem. Pas als hij beledigd wegloopt, speelt ze. Er zit echt een duidelijke persoonlijkheid in. Zelf voel ik dieren ook, maar anders. Soms vang ik iets op. Laatst zette ik een paar bloemen in kleine vaasjes. Tevreden keek ik ernaar, toen ik ineens het woord hoorde: “Truttig.” Ik keek naast me. Mimi keek met platte oren naar de vaasjes. “Ik vind het hartstikke leuk,” zei ik. “Truttig,” kwam er weer. Onze smaken verschillen blijkbaar. Toen we negen maanden geleden een tweede poes genaamd Lila in huis haalden, voelde ik drie weken lang Mimi’s verdriet. Ze voelde zich verraden. Ik moest me daar echt even voor afsluiten, want ik begon me vreselijk schuldig te voelen. Nu is er rust. Ze hebben elkaar geaccepteerd. Ze slapen samen, spelen samen. Mimi is op haar manier aanwezig. Lila is een echte knuffelpoes. Altijd dichtbij. Als ik migraine heb, is Mimi er altijd. Lila is overal waar ik ben. Ze brengt balletjes terug en heeft de bijnaam “Miss Fomo”. En sinds kort: “Little Miss Stinkface” omdat ze een deel van haar bovenlip kan optrekken als ze iets of iemand niet leuk vindt. Miss Stinkface in full effect! Mijn zoon heeft in de loop van de tijd nog meer bijzondere gaven ontwikkeld. Dit liep parallel aan een intens proces in mij. Hoe meer ik losliet, hoe sneller zijn ontwikkeling leek te gaan. Dat zijn verhalen voor een andere keer. Ik merk dat mijn manier van opvoeden soms iets raakt bij andere ouders. Voor mij voelt het natuurlijk om mijn zoon mee te nemen in de wereld van energie. Ik vertrouw hierin mijn intuïtie. Ik geloof daarin dat begrijpen wie je in essentie bent helpt om ook emoties beter te begrijpen en ermee om te gaan. Wat voor mij vooral belangrijk is, is dat een kind zich gehoord voelt in zijn belevingswereld. Dat geeft namelijk zelfvertrouwen. Ruimte om te delen en veiligheid. Als ik mijn zoon had laten testen, was er misschien een label uitgekomen. Maar wat ik zie, is geen probleem dat opgelost moet worden. Ik zie een gevoeligheid die iets laat zien. Niet iets wat in een systeem gedrukt moet worden, een systeem dat naar mijn mening al over de datum is. Deze kinderen vragen om een andere manier van kijken. Als ouders zijn begint dat bij het verruimen van onze eigen bewustzijn en bij het erkennen dat er meer is dan wat we met het blote oog zien. Heb je een kind dat gevoelig is voor energie, voor het onzichtbare? Begin dan bij iets simpels: aarden. Samen, in de ochtend en in de avond. Maak er een ritueel van. Het is een basis waar ze hun hele leven iets aan hebben. Hieronder volgen enkele tips: Als je vragen hebt, neem gerust contact op. Als je dit nuttig vond, overweeg dan om het te delen met iemand die er baat bij kan hebben, of om mij te steunen met een kleine donatie. Elke bijdrage helpt mij om tips en ervaringen voor hooggevoelige kinderen te blijven delen. Tips voor hooggevoelige kinderen. 1. Aarden (ochtend & avond) Laat je kind even stil staan of zitten. Vraag hem/haar om de ogen te sluiten en zich voor te stellen dat er wortels uit de voeten groeien, diep de aarde in. Zeg bijvoorbeeld: “Voel hoe de aarde jou draagt.” Houd het speels en kort (1–2 minuten is genoeg). 2. Beschermend veld (energetische bubbel) Laat je kind zich voorstellen dat er een doorzichtige bubbel om hem/haar heen zit. Alles wat fijn is, mag naar binnen. Alles wat niet van hen is, blijft buiten. Voor extra plezier kunnen ze zich voorstellen dat ze een superheldenpak aantrekken in hun bubbel, dat helpt hen zich sterk, veilig en in controle te voelen. Je kunt zeggen: “Dit is jouw ruimte. Jij bepaalt wat erin komt.” 3. Gevoelens teruggeven Als je kind iets voelt wat niet van hem/haar lijkt: Vraag: “Is dit van jou, of van iemand anders?” Als het niet van hen is: Laat ze het in gedachten teruggeven aan de eigenaar. Bijvoorbeeld: “Dit is niet van mij, ik geef het terug.” 4. Ontladen via het lichaam Kinderen slaan veel op in hun lichaam. Laat ze dat loslaten door: • springen • schudden met armen en benen • even rennen of dansen Maak het luchtig: “Schud alles er even uit!” 5. Veilig praten over wat ze voelen Laat je kind weten dat alles gedeeld mag worden, zonder oordeel. Je hoeft het niet altijd te “begrijpen” je aanwezigheid en luisteren is al genoeg.

On being seen without forcing visibility There’s a lot of talk about being visible, as if visibility is some kind of end point, proof that you matter. But being visible is not the same as being seen. Visibility is an action. You put something out there, you take up space, you show yourself. But being seen happens on the other side. It doesn’t just require my presence, but the willingness of someone else to truly receive. And that’s where the tension lies. Because you can do everything “right”, show up, share, be consistent and still not feel seen. True perception isn’t something you can manufacture. Being seen requires alignment. It asks for someone who, at the same moment and with the same openness, can meet what you offer. And that’s the shift: not trying harder to be visible, but staying true to what wants to be seen. Last Monday I was supposed to teach at my son’s school. I planned to build a new collage painting from scratch in the studio, so students could witness the process up close. I brought everything with me a finished piece, paint, palette, brushes, my entire project mapped out on paper. The whole shebang. When I got there, it stayed empty. Every now and then a student wandered in, but no one came for my story. After messaging my contact, I just started painting. Otherwise it felt like wasted time. Around noon, a teacher finally came in. She seemed somewhat distant. I introduced myself and asked if she knew I was coming. There was a flicker of light in her eyes, but she wasn’t really present. According to her, I had “approached it the wrong way” and should have signed up through the school website. She sat down, started her lunch, and that was it. I finished my first layer of paint and realized: this is exactly how I would never treat someone else. If I were a teacher, I would know which students had an affinity for painting and I would have gathered them, so that someone who made the effort to give a workshop wouldn’t be left standing there like that. But that’s me. I packed my things and left. I didn’t feel welcome. At home, it lingered. I felt invisible. Not seen. I noticed this has been a theme for weeks. Does my environment really understand what I do? With whom do I have real interaction, and with whom I don’t ? While reflecting on that, I looked at my painting: the wild roses and the bee. And then it clicked. The bee that finds the flower. Drawn to nectar. The flower that doesn’t have to try. It’s about exchange. About giving and receiving in balance. The wild rose, unpolished, not perfect, but real. With thorns. With boundaries. A heart that doesn’t open to everyone. Strong women (the painting’s theme is collective feminine energy, among other things) don’t control people. They determine the level of access. I no longer argue, defend, or explain. Those are energy leaks. Chasing, pulling, adjusting, I’ve stopped doing that. I choose the path of least resistance. By doing so, I see more quickly where I still give too much. Where I still adapt. Friendships that continue because the other person decides when there is space, but never moves toward you. People who come to take, to unload, but have no space for you. Who don’t want to meet you in your entirety, but only in fragments. Then it’s simple: that’s where the door is. I realized again: I don’t have to adapt to be received. The right energy finds me naturally, even with thorns. This is not about chasing. This is about allowing what resonates to arrive. I bloom in my own way and what is meant for me finds me. My work doesn’t have to be for the masses. It can be selective. The right people connect without me having to convince them. And maybe this is the hardest part: trusting without visible results. Standing firm while something is still building. Making no more concessions, even when it feels tense. This is where most people drop off. For me, this feels like the moment to go all in. To trust what I see, even before it becomes visible to others. How strong is my ability to manifest, really? I can see it, I believe in it, and I’m moving in the right direction. What caused me stress, I’ve let go of. Space has opened up. Instead of building visibility, I’m now aligned with what flows toward me effortlessly. I’ve stopped forcing what isn’t alive. What I’m truly allergic to are the voices that tell you how it should be done. When you should be visible. What you should share. How often. In what way. As if there’s one route to being seen. But being seen cannot be captured in step-by-step plans. So I’m not going to tell you how you should do it. I can only show you how I do it. How I hit. How I miss and still continue. By creating while I feel it and sharing while it’s still alive. This is not a strategy, it's momentum, it's experience. I am not visible to be seen. I am seen because I create. If this resonates with you and you’d like to support my work, a donation is warmly welcome. De Wilde Roos Jaagt De Bij Niet Na Over gezien worden zonder het te forceren Er wordt veel gesproken over zichtbaar zijn, alsof zichtbaarheid een soort eindpunt is, een bewijs dat je ertoe doet. Maar zichtbaar zijn is niet hetzelfde als gezien worden. Zichtbaarheid is een handeling. Je zet iets naar buiten, je neemt ruimte in, je laat jezelf zien. Maar gezien worden gebeurt aan de andere kant. Het vraagt niet alleen om mijn aanwezigheid, maar om de bereidheid van een ander om werkelijk te ontvangen. En daar zit een spanningsveld. Want je kunt alles “goed” doen, aanwezig zijn, delen, consistent zijn en je toch niet gezien voelen. Echte waarneming is namelijk niet maakbaar. Gezien worden vraagt om afstemming. Om iemand die, op hetzelfde moment en met dezelfde openheid, kan ontmoeten wat jij aanbiedt. En dat is precies de verschuiving: niet harder proberen zichtbaar te zijn, maar trouw blijven aan wat gezien wil worden. Afgelopen maandag zou ik lesgeven op de school van mijn zoon. Ik was van plan om een nieuw collage-schilderij vanaf nul op te bouwen in het atelier, zodat leerlingen het proces van dichtbij konden meemaken. Ik nam alles mee, een afgerond werk, verf, palet, kwasten, mijn volledige project op papier. The whole shebang. Eenmaal daar bleef het leeg. Af en toe druppelde er een leerling binnen, maar niemand kwam voor mijn verhaal. Na een mailtje naar mijn contactpersoon ben ik maar begonnen met schilderen. Anders voelde het als verspilde tijd. Pas rond 12.00 uur kwam er een docent binnen. Ze keek me wat wereldvreemd aan. Ik stelde me voor en vroeg of ze wist dat ik zou komen. Er brandde wel licht in haar ogen maar niemand was thuis. Volgens haar had ik dit “verkeerd aangepakt” en moest ik me via de schoolsite aanmelden. Ze ging zitten, begon aan haar lunch en dat was het gesprek. Ik maakte mijn eerste verflaag af en besefte: dit is precies hoe ik een ander nooit zou behandelen. Als docent zou ik wel weten welke leerling affiniteit met schilderkunst zou hebben en ik zou ze even hebben opgetrommeld zodat degen die de moeite nam voor een workshop daar niet voor de poes haar poes stond, maar that"s me. Ik pakte mijn spullen en vertrok. Ik voelde me niet welkom. Thuis bleef het hangen. Ik voelde me onzichtbaar. Niet gezien. En ik merkte dat dit al weken een thema is. Begrijpt mijn omgeving wel wat ik doe? Met wie heb ik echte interactie en met wie niet? Terwijl ik daarover nadacht, keek ik naar mijn schilderij: de wilde rozen en de bij. En toen viel het kwartje. De bij die de bloem vindt. Aangetrokken door nectar. De bloem die daar geen moeite voor hoeft te doen. Het gaat om uitwisseling. Om geven en nemen in balans. De wilde roos, ongepolijst, niet perfect maar echt. Met doornen. Met grenzen. Een hart dat niet voor iedereen opengaat. Sterke vrouwen (het schilderij heeft als thema collectieve vrouwelijke energie oa.) controleren geen mensen. Ze bepalen de mate van toegang. Bij mij wordt er niet meer geruzied, verdedigd of uitgelegd. Dat zijn energie-lekken. Achterna gaan, trekken, aanpassen, daar ben ik mee gestopt. Ik kies voor de weg van de minste weerstand. Al doende zie ik steeds sneller waar ik nog te veel geef. Waar ik me nog aanpas. Vriendschappen die blijven bestaan omdat de ander bepaalt wanneer er ruimte is, maar nooit naar jou toe beweegt. Mensen die komen halen, komen dumpen, maar geen ruimte hebben voor jou. Die mij niet in mijn totaliteit willen ontmoeten, maar alleen in stukjes. Dan is het simpel: daar is de deur. Ik besefte me opnieuw: ik hoef me niet aan te passen om ontvangen te worden. De juiste energie vindt mij vanzelf, zelfs met doornen. Dit gaat niet over najagen, maar laten komen wat resoneert. Ik bloei op mijn manier. En wat voor mij is, vindt mij. Mijn werk hoeft niet voor de massa te zijn. Het mag selectief zijn. De juiste mensen haken aan zonder dat ik ze hoef te overtuigen. En nu komt het moeilijkste stuk: vertrouwen hebben zonder zichtbaar resultaat. Blijven staan terwijl iets nog aan het opbouwen is. Geen concessies meer doen, ook als het spannend wordt. Hier haken de meeste mensen af. Voor mij voelt dit als het moment om alles op alles te zetten. Om te vertrouwen op wat ik zie, nog voordat het zichtbaar is voor anderen. Hoe staat het met mijn manifestatie kracht, ik zie het voor me, geloof erin en ik beweeg de juiste kant op. Wat mij stress gaf, heb ik losgelaten. Er is ruimte ontstaan. In plaats van bouwen aan zichtbaarheid, sta ik nu in uitlijning met wat moeiteloos naar me toekomt. Het trekken aan dode paarden ligt achter me. Waar ik echt allergisch voor ben, zijn de stemmen die vertellen hoe het moet. Wanneer je zichtbaar moet zijn. Wat je moet delen. Hoe vaak. Op welke manier. Alsof er één route bestaat naar gezien worden. Maar gezien worden laat zich niet vangen in stappenplannen. Ik ga je dus ook niet vertellen hoe jij het moet doen. Ik kan je alleen laten zien hoe ik het doe. Hoe ik raak. Hoe ik mis. En toch doorga. Door te maken terwijl ik het doorvoel en het te delen terwijl het nog leeft. Dit is geen strategie, maar momentum, ervaring. Ik ben niet zichtbaar om gezien te worden. Ik word gezien omdat ik creeer. Resoneert dit met je en wil je mijn werk steunen? Dan is een donatie van harte welkom.

Herinneringen, gedichten en woorden die generaties verbinden (Scroll down for the English version) Zoals beloofd neem ik jullie mee in het maakproces van het poëziealbumproject. Vorige week vertelde ik over de geschiedenis van het poëziealbum en hoe ik het nieuwe album voor mij zie. Wat ik overigens nog niet had verteld, is dat wij het vroeger een Poesie-album noemden. Dat stond ook vaak op de kaft en als kind namen we dat woord gewoon over. Poesie is namelijk het Duitse woord voor poëzie en deze albums werden vroeger in Duitsland gedrukt. Vandaar dus. Vorige week kreeg ik ook de eerste foto’s van vrouwen met hun albums, plus de antwoorden op de vragen. En ja… ik vroeg nogal wat. Ik vroeg deze vrouwen namelijk om in donkere kelders en stoffige zolders te zoeken naar hun album. Je weet wel, tussen de dozen die we maar wat graag negeren. Ik werd gebeld door een vriendin en die begon met: “Es… ik moet wel héél veel van je houden… maaaaarrr… ik heb hem gevonden!” Een andere vriendin stuurde een voice note waarin ze vertelde dat ze drie keer haar hoofd had gestoten en een niesbui verder was, maar ook zij had haar album gevonden. Bij het lezen van een gedicht van haar dierbare oma had ze het bovendien niet droog gehouden. De berichten van vrouwen die opnieuw door hun album bladerden zijn ontzettend leuk, hartverwarmend en enthousiast. Het oude album heeft echt iets losgemaakt. Bij de één zijn het emoties en herinneringen, bij de ander juist grappige anekdotes. Doordat ik al deze mooie reacties ontvang, gaat mijn motortje alleen maar harder lopen. Veel vrouwen voelen precies de intentie achter wat ik met dit nieuwe album wil bereiken. Wat me tijdens al deze verhalen ook opviel, is hoe krachtig woorden eigenlijk zijn. Een paar regels, ooit geschreven door een oma, moeder of docent, blijken jaren later nog steeds iets te kunnen raken. Misschien is dat wel precies de reden waarom ik ook mijn eigen gedichten in dit album wil verweven. Dit keer is het poëziealbum niet alleen voor vrouwen. Als we naar de geschiedenis kijken, zien we dat de oorsprong eigenlijk een vriendenboekje was dat door mannelijke studenten werd gebruikt (vrouwen mochten toen immers nog niet studeren, rond 1500–1600). Daarnaast zijn er tegenwoordig ook genoeg mannen die schrijven, journallen of vanuit de graffiticultuur blackbooks uitwisselen. Dat verlangen om woorden te delen leeft dus net zo goed bij mannen. Vrouwen hebben ook blackbooks, dit is die van mij (Afb. Oase) Vanuit mijn optiek verdient iedereen mooie woorden. Daarom is dit album er voor iedereen. Vorige week vertelde ik ook dat dit nieuwe album een eigen beeldtaal krijgt, gekoppeld aan 13 gedichten van mijn hand. Daar wil ik nu iets dieper op ingaan. Midden december 2025 stelde ik een dichtbundel samen die ik Soul Bravery noemde: 28 gedichten die ik schreef tijdens een intense periode waarin ik mijn eigen schaduw onder ogen moest komen. Een tijd van transformatie. Die bundel stuurde ik naar verschillende uitgeverijen. Terwijl ik wachtte op hun feedback, werd het idee voor het poëziealbum geboren. Omdat ik voor het album slechts 12 à 13 gedichten wil gebruiken, vroeg ik een aantal vrouwen om de bundel te lezen en op gevoel hun top 12 terug te sturen. Dat was voor mij een kwetsbaar en spannend moment. De feedback was hartverwarmend. Opvallend genoeg kwamen er ook veel dezelfde favorieten naar voren. De vrouwen die meehielpen hadden verschillende achtergronden en leeftijden, en het was mooi om te zien hoe verschillende levensfases andere gedichten aanspreken. Tegelijkertijd werd ik nieuwsgierig naar het mannelijke perspectief. De bundel is immers geschreven vanuit een vrouwelijk perspectief. Wat doet dat met mannen? Welke gedichten raken hen? Dus ging ik opnieuw op zoek, dit keer naar mannen met verschillende leeftijden en achtergronden. Een bevriende kunstenaar gaf als eerste feedback. Zijn reactie gaf me een compleet nieuwe invalshoek. Hij vertelde dat er een aantal gedichten tussen zaten die hem echt raakten. Vervolgens citeerde hij een zin en zei: “Dit is wat een man wil horen. Veel mannen met een moederwond kunnen zichzelf de zachtheid niet geven die hier wordt verwoord.” Zijn woorden deden mij beseffen dat dit specifieke gedicht misschien een brug vormt tussen het mannelijke en het vrouwelijke en misschien zelfs iets helends kan brengen. Een ander mooi voorbeeld kwam van een goede vriend uit Chicago. Hij had de bundel uitgeprint, een bad laten vollopen, kaarsjes aangestoken, een drankje ingeschonken en zichzelf een moment van totale me-time gegund. Toen ik die foto’s ontving, glimlachte ik van oor tot oor. Wat bijzonder dat er zo met mijn woorden werd omgegaan. De uiteindelijke gedichten die ik heb gekozen voor het album dragen vijf thema’s: rouw, transformatie, soevereiniteit, wildheid en liefde. Deze thema’s weerspiegelen de veranderingen die wij als mens doormaken en juist in die veranderingen ligt vaak onze grootste wijsheid. Ik besef dat dit album mensen gaat raken. Dat het weer echte verbinding kan brengen tussen mensen. Het verspreiden van liefde, het delen van kennis, het schrijven van verhalen en gedichten. Geven en ontvangen in balans. Een geschreven herinnering op papier die de tand des tijds kan doorstaan. Handschriften en woorden die misschien ooit voortleven in het album van je kinderen of geliefden. Dit album is voor iedereen bedoeld. Je kunt het aan jezelf geven, of aan een ander. Misschien laat je het al deels invullen voor je dochter of zoon, zodat zij het later, wanneer ze oud genoeg zijn, kunnen ontvangen en de traditie voortzetten. Een klein gebaar, met een blijvende impact. Om dit project te realiseren gaan volgende week de subsidieaanvragen de deur uit en start ik de crowdfunding. Tegelijkertijd begin ik aan het derde schilderij voor het album. Misschien is dat wel de echte kracht van een poëziealbum: woorden die ooit met aandacht en liefde zijn opgeschreven, blijven op de een of andere manier leven raken, verbinden en soms zelfs helen, jaren later. Daarom doe ik nogmaals een oproep aan alle vrouwen die dit lezen. Heb je je oude poëziealbum nog? Dan ontvang ik heel graag een selfie van jou met het album, samen met de antwoorden op de tien vragen hieronder. Met jouw toestemming gebruik ik je foto om te laten zien hoeveel verhalen deze kleine boekjes bevatten en om de crowdfunding zichtbaar te maken. Voor alle vrouwen en mannen die meedoen aan de foto-challenge: tijdens de crowdfunding ontvang je een speciale korting op het nieuwe poëziealbum! Voor vrouwen die hun album niet meer hebben, heb ik zes andere vragen toegevoegd (scroll naar beneden). Stuur een leuke foto en je antwoorden naar mij. Mijn dank is groot. Liefs, Esther. Vragen voor vrouwen met album 1️⃣ Heb jij nog een poëziealbum van vroeger? Zo ja: uit welk jaar komt het? 2️⃣ Wie schreef de mooiste tekst in jouw album? Een vriend, familielid, docent? 3️⃣ Staat er een wens in je album die uiteindelijk echt is uitgekomen? 4️⃣ Wat is de grappigste of vreemdste tekst die iemand ooit in je album schreef? 5️⃣ Hoe oud was je toen je je eerste poëziealbum kreeg? 6️⃣ Als je vandaag een nieuw album zou beginnen, wat zou je mensen laten schrijven? Bijvoorbeeld: levenslessen, wensen, herinneringen 7️⃣ Welke persoon zou jij vandaag als eerste in je nieuwe album laten schrijven? 8️⃣ Wat zou jij vandaag in het album van iemand anders schrijven? 9️⃣ Als jouw poëziealbum ooit teruggevonden wordt over 100 jaar… wat hoop je dat mensen eruit leren? 🔟 Zou jij het mooi vinden om een luxe poëziealbum te hebben dat je door je leven heen vult met de mensen om je heen? Vragen voor vrouwen zonder album 1️⃣ Had jij vroeger een poëziealbum, of had je er graag één willen hebben? 2️⃣ Als je er ooit één had: weet je nog iets wat erin stond? Een versje, wens of herinnering? 3️⃣ Als je vandaag een bladzijde mocht vullen voor je jongere zelf… wat zou je haar willen meegeven? 4️⃣ Welke levensles zou jij willen achterlaten in een poëziealbum voor de volgende generatie? 5️⃣ Als je een nieuw poëziealbum had, aan wie zou je het dan het eerst geven? 6️⃣ Zou jij het mooi vinden om een luxe poëziealbum te hebben dat je door je leven heen vult met de mensen om je heen? From Dusty Attics to New Stories Memories, poems, and words that connect generations. As promised, I’m taking you along in the creation process of the poetry album project. Last week I shared the history of the poetry album and how I envision this new album. What I didn’t mention yet is that we used to call it a Poesie album . That word was often printed on the cover, and as children we simply adopted it. Poesie  is the German word for poetry, and these albums were originally printed in Germany. That’s where the name comes from. Last week I also received the first photos of women with their albums, along with their answers to my questions. And yes… I did ask quite a lot. I asked these women to search through dark basements and dusty attics to find their album, you know, somewhere between the boxes we so easily ignore. One friend called me and began with: “Es… I must really, really love you… but… I found it!” Another friend sent a voice note saying she had bumped her head three times and had a sneezing fit from all the dust, but she too had found her album. When she read a poem written by her beloved grandmother, she couldn’t hold back her tears. The messages from women who started flipping through their albums again have been wonderful, heartwarming, and full of enthusiasm. These old albums truly stirred something. For some it brings emotions and memories, for others funny anecdotes. Receiving all these beautiful responses only makes my inner engine run faster. Many women feel exactly the intention behind what I want to create with this new album. What also struck me while reading these stories is how powerful words really are. A few lines, once written by a grandmother, mother, or teacher, can still touch something decades later. Perhaps that is exactly why I want to weave my own poems into this album as well. This time, the poetry album is not just for women. When we look at history, the origin was actually a kind of friendship book used by male students (women were not allowed to study yet around 1500–1600). Today there are also many men who write, journal, or exchange blackbooks within graffiti culture. The desire to share words and images lives just as strongly among men. Women have blackbooks too, this one is mine! (Pic. Oase) From my perspective, everyone deserves beautiful words. That is why this album is for everyone. Last week I also mentioned that this new album will have its own visual language, connected to 13 poems written by me. I’d like to go a little deeper into that. In mid-December 2025 I compiled a poetry collection called Soul Bravery : 28 poems I wrote during an intense period in which I had to face my own shadow. A time of transformation. I sent that collection to several publishers. While waiting for their feedback, the idea for the poetry album was born. Because I only want to include 12 or 13 poems in the album, I asked several women to read the collection and send me their intuitive top 12. For me, that was quite a vulnerable and exciting moment. The feedback was incredibly heartwarming. Interestingly, many of the same favorites kept appearing. The women who helped had different backgrounds and ages, and it was beautiful to see how different phases of life resonate with different poems. At the same time, I became curious about the male perspective. The collection is written from a feminine point of view. What does that do for men? Which poems touch them? So I started searching again, this time for men of different ages and backgrounds. A friend who is an artist was the first to give feedback. His response gave me a completely new perspective. He told me that a few of the poems truly touched him. Then he quoted a line and said: “This is what a man wants to hear. Many men with a mother wound cannot give themselves the softness that is expressed here.” His words made me realize that this particular poem might form a bridge between the masculine and the feminine and perhaps even carry something healing. Another beautiful example came from a good friend in Chicago. He had printed the collection, filled a bath, lit candles, poured himself a drink, and gave himself a moment of complete me-time. When I received those photos, I smiled from ear to ear. How special that someone would engage with my words in that way. The final poems I selected for the album revolve around five themes: grief, transformation, sovereignty, wildness, and love. These themes reflect the changes we go through as human beings and often it is within those changes that our deepest wisdom lies. I realize that this album will touch people. That it can create real connection again. Spreading love, sharing knowledge, writing stories and poems. Giving and receiving in balance. A written memory on paper that can stand the test of time. Handwriting and words that may one day live on in the album of your children or loved ones. This album is meant for everyone. You can give it to yourself or to someone else. Perhaps you’ll even have parts of it filled in for your daughter or son, so that one day, when they are old enough, they can receive it and continue the tradition. A small gesture with a lasting impact. To make this project possible, the grant applications will be sent out next week and I will start the crowdfunding campaign. At the same time, I’ll begin working on the third painting for the album. Perhaps that is the true power of a poetry album: words that were once written with attention and love somehow continue to touch lives, connect people, and sometimes even heal many years later. That is why I want to make another call to all the women reading this. Do you still have your old poetry album? If so, I would love to receive a selfie of you with your album, along with the answers to the ten questions below. With your permission, I will use your photo to show how many stories these small books contain and to help make the crowdfunding visible. For all women and men who join the photo challenge: during the crowd-funding, you'll receive a special discount on the new poetry album! For women who no longer have their album, I’ve added six other questions (scroll down). Send me a nice photo and your answers. My gratitude is great. Love, Esther Questions for women with an album 1️⃣ Do you still have a poetry album from your childhood? If so, from which year? 2️⃣ Who wrote the most beautiful text in your album? A friend, family member, teacher? 3️⃣ Is there a wish written in your album that actually came true? 4️⃣ What is the funniest or strangest thing someone ever wrote in your album? 5️⃣ How old were you when you received your first poetry album? 6️⃣ If you started a new album today, what would you ask people to write? (Life lessons, wishes, memories?) 7️⃣ Which person would you ask to write in your new album first? 8️⃣ What would you write today in someone else’s album? 9️⃣ If your poetry album were rediscovered 100 years from now… what would you hope people learn from it? 🔟 Would you love to have a luxury poetry album that you fill throughout your life with the people around you? Questions for women without an album 1️⃣ Did you have a poetry album as a child, or would you have liked to have one? 2️⃣ If you ever had one: do you remember anything that was written in it? A poem, wish, or memory? 3️⃣ If you could fill a page today for your younger self… what would you want to tell her? 4️⃣ What life lesson would you leave behind in a poetry album for the next generation? 5️⃣ If you had a new poetry album, who would you give it to first? 6️⃣ Would you love to have a luxury poetry album that you fill throughout your life with the people around you?

Oud vertrouwd, maar met nieuwe wijsheid. ( Scroll down for the English version) Lieve vriendinnen, Vele van jullie weten het al, ik ben een vernieuwd volwassen poëzie-album aan het maken. Iets wat wij als een nostalgische traditie kennen, terugbrengen in een wijzere en sterkere variant. Maar laat ik eens bij het begin beginnen want in mijn onderzoek, wilde ik natuurlijk precies weten waar de roots van het poëzie-album liggen. Zelf dacht ik begin 1900 maar dat had ik goed mis. Het poëziealbum is al in (1500 - 1600) begonnen onder de oorspronkelijke naam Album Amicorum, latijn voor vriendenboekje en dan met name in Nederland en Duitsland. Studenten namen zo’n boekje mee op reis en vroegen aan professoren, medestudenten en vrienden om een tekst, spreuk, gedicht of tekening te schrijven. Een sociaal netwerk op papier. In de 18de en 19de eeuw werd het boekje populair buiten de universiteiten en werd het vooral gebruikt door adelijke en burgerlijke vrouwen, zij begonnen meer filosofische citaten, vriendschapsversjes en wensen te schrijven. Rond 1870 ontstond het herkenbare boekje dat wij kennen, een klein gebonden album met een harde kaft waarin mensen versjes schrijven. Rond 1900 toen onderwijs voor iedereen toegankelijk werd, verschoof het gebruik. Dus eerst de elite en studenten, daarna jonge vrouwen en uiteindelijk schoolmeisjes. Het werd dus rond die tijd een typisch kindertraditie waarin familie, vriendinnen en leraren versjes schreven. In het Stadsarchief Amsterdam wordt een bijzonder poëziealbum bewaard dat werd ingevuld tussen 1792 en 1797. Het album behoorde toe aan een vrouw uit een Amsterdamse familiekring. (Dit ga ik natuurlijk met eigen ogen even bekijken). In 1793 schreef een vriendin, Marie de Vries, een frans versje dat eindigde met: Pensez à moi, pensez à moi. (denk aan mij, denk aan mij). Dat zinnetje zegt echt alles over de bedoeling van zo’n album namelijk, laat mij een plek houden in jouw leven en herinneringen. Meer dan 200 jaar geleden verzamelden vrouwen al teksten van vrienden in hun poëziealbum. Dus oorspronkelijk was het helemaal geen kinderboekje maar eerder een levensboek waarin mensen uit je omgeving iets voor je achterlieten. Misschien is het tijd dat die traditie weer met ons meegroeit. Het album wat ik nu creëer verzamelt alles: herinneringen, gedichten, levenslessen en misschien wel kleine verhalen. Dit is een album wat echt met je meegroeit, generaties overleeft en kan uitgroeien tot een ware schatkist aan informatie. Een ruimte waar volwassenen elkaar opnieuw iets mogen toevertrouwen, het is een vorm van iemand echt zien, geven en ontvangen. Liefdevol en ondersteunend. Een plek waar woorden niet consumeren maar verbinden. Tevens is dit een zacht maar krachtige tegenbeweging op individualisering en het digitale tijdperk. Het nodigt uit tot vertragen, tot schrijven en reflecteren . Het uitspreken van waardering zonder scherm ertussen. Aangezien we ondertussen volwassen vrouwen zijn geworden, vond ik dat het kleine albumpje aan een make-over toe was en dit keer wordt het een bijzondere editie. In de afgelopen maanden ben ik gaan onderzoeken hoe zo’n album er vandaag de dag uit zou kunnen zien. Wat blijft hetzelfde en wat mag meegroeien met wie we nu zijn? Het nieuwe poëziealbum krijgt de ziel van vroeger, maar in een volwassen vorm. Geen klein schoolboekje meer, maar een prachtig gebonden boek dat jarenlang met je mee kan reizen. Naast alle ruimte voor woorden van anderen, krijgt het boek ook een eigen beeldwereld. 26 Pagina’s worden verrijkt met schilderijen en gedichten die ik speciaal voor dit album maak. De schilderijen komen in het boek afgedrukt met verschillende druk special effects, denk aan glitters, glans/mat, verschillende texturen, het boek kan zo echt beleefd worden. Een plek waar herinneringen, kunst en woorden samenkomen. Een poëziealbum is nooit alleen het boek zelf geweest maar het zijn de mensen die erin schrijven die het tot leven brengen. De woorden van vrienden, de handschriften van vrouwen die even stil staan bij wat iemand voor hen betekent. Kleine stukjes leven die op papier worden achtergelaten. En precies daarom heb ik de afgelopen dagen aan mijn volledige vrouwelijke omgeving gevraagd of ze nog hun poëziealbum van vroeger hebben bewaard en of ze mij een leuke foto willen sturen met het album en 10 vragen beantwoorden. Ik geloof dat dit weekend meer dan 50 vrouwen door overvolle dozen, stoffige zolders en donkere kelders aan het zoeken zijn. Het enthousiasme wat ik van deze vrouwen heb mogen ontvangen is bijna overweldigend. Het bevestigd mijn gevoel dat wij vrouwen hier heel erg op zitten te wachten. Mijn doel om deze beelden en antwoorden te verzamelen is niet alleen uit nostalgie, maar om te laten zien hoeveel verhalen er eigenlijk in deze boekjes verborgen liggen. Mijn hoop is dat dit idee zich langzaam verspreidt. Van vrouw tot vrouw. Van herinnering tot herinnering. Als een olievlek van verhalen, vriendschap, herkenning en verbinding. Om dit bijzondere boek daadwerkelijk te kunnen realiseren, start ik volgende week zondag een crowdfunding. Daar zal ik de komende tijd meer over delen. Over het maakproces, de beelden, de gedichten en de vorm van het boek. Maar voor nu ben ik vooral benieuwd naar jullie poëziealbums. De boekjes die ooit eindigde met dezelfde simpele vraag… Denk af en toe eens aan mij…. Dus: Heb jij nu ook nog het oude album bewaard, dan zou ik graag een leuke foto van jou met het album en de 10 antwoorden op onderstaande vragen van je willen ontvangen. Uiteraard met jouw toestemming zou ik het graag willen delen op mijn insta account: womanwiththekite Mail je foto en antwoorden naar: esther@womanwiththekite.com Laat die olievlek maar mooi ontstaan! Vertel het vooral door aan je sister friends en deel deze blogpost gerust met iemand waarvan je denkt: dit gaat zij ook geweldig vinden! Liefs, Esther Vragen: Oud versus nieuw poëzie album. 1 Heb jij nog een poëziealbum van vroeger? Zo ja: uit welk jaar komt het? 2 Wie schreef de mooiste tekst in jouw album? Een vriend, familielid, docent? 3 Staat er een wens in je album die uiteindelijk echt is uitgekomen? 4 Wat is de grappigste of vreemdste tekst die iemand ooit in je album schreef? 5 Hoe oud was je toen je je eerste poëziealbum kreeg? 6 Als je vandaag een nieuw album zou beginnen, wat zou je mensen laten schrijven? Bijvoorbeeld: * levenslessen
 * wensen
 * herinneringen
 7 Welke persoon zou jij vandaag als eerste in je nieuwe album laten schrijven? 8 Wat zou jij vandaag in het album van iemand anders schrijven? 9 Als jouw nieuwe poëziealbum ooit teruggevonden wordt over 100 jaar… wat hoop je dat mensen eruit leren? 10 Zou jij het mooi vinden om een luxe poëziealbum te hebben dat je door je leven heen vult met de mensen om je heen? The Poetry Album Is Back.... But This Time Wiser. Familiar and cherished, yet filled with new wisdom. A glimpse into a Dutch tradition. Dear friends, Many of you already know this, but I am currently creating a renewed, grown-up poetry album. Something we know as a nostalgic tradition, brought back in a wiser and stronger form. But let me start at the beginning, because while researching this idea I wanted to know exactly where the roots of the poetry album lie. At first I thought it started in the early 1900s, but I was quite wrong. The poetry album already existed between the 1500s and 1600s under the original name Album Amicorum, Latin for “book of friends,” particularly in the Netherlands and Germany. Students would take such a little book with them when they traveled and ask professors, fellow students, and friends to write a text, proverb, poem, or drawing in it. A social network on paper. In the 18th and 19th centuries the book became popular outside universities and was mainly used by noble and bourgeois women. They began writing more philosophical quotes, friendship verses, and well wishes. Around 1870 the recognizable little book we know today appeared: a small bound album with a hard cover in which people would write verses. Around 1900, when education became accessible to everyone, the use shifted. First it belonged to the elite and students, then to young women, and eventually to schoolgirls. Around that time it became a typical children’s tradition in which family members, friends, and teachers would write little poems. In the Amsterdam City Archives a remarkable poetry album is preserved that was filled between 1792 and 1797. The album belonged to a woman from an Amsterdam family circle (something I would of course love to see with my own eyes someday). In 1793 a friend, Marie de Vries, wrote a French verse that ended with: Pensez à moi, pensez à moi. (Think of me, think of me.) That little sentence says everything about the intention of such an album: let me keep a place in your life and in your memories. More than 200 years ago women were already collecting texts from friends in their poetry albums. So originally it wasn’t a children’s book at all, but rather a life book in which the people around you left something behind for you. Perhaps it is time for that tradition to grow with us again. The album I am now creating gathers everything: memories, poems, life lessons, and perhaps even small stories. It is an album that truly grows with you, survives generations, and can become a treasure chest of information. A space where adults can once again entrust something to one another. A way of truly seeing someone, of giving and receiving. Loving and supportive. A place where words do not consume, but connect. It is also a soft yet powerful counter-movement to individualism and the digital age. It invites us to slow down, to write and to reflect. Expressing appreciation without a screen in between. Since we have all become grown women by now, I felt the little album deserved a makeover. This time it will become a special edition. Over the past months I have been exploring what such an album could look like today. What remains the same, and what is allowed to grow with who we are now? The new poetry album will carry the soul of the past, but in a grown-up form. No small school booklet anymore, but a beautifully bound book that can travel with you for many years. Besides the space for words from others, the book will also have its own visual world. Twenty-six pages will be enriched with paintings and poems that I am creating especially for this album. The paintings will be printed with special effects, think glitter, gloss and matte finishes, and different textures, so the book can truly be experienced. A place where memories, art, and words come together. A poetry album has never been just the book itself. It is the people who write in it that bring it to life. The words of friends, the handwriting of women who take a moment to reflect on what someone means to them. Small pieces of life left behind on paper. And that is exactly why, over the past few days, I asked all the women around me whether they still have their childhood poetry album. I asked if they would send me a photo with their album and answer ten small questions. I believe that this weekend more than fifty women are searching through overflowing boxes, dusty attics, and dark basements. The enthusiasm I have received from these women is almost overwhelming. It confirms my feeling that this is something many of us have been waiting for. My goal in collecting these images and answers is not only nostalgia, but also to show how many stories are hidden inside these little books. My hope is that this idea slowly spreads. From woman to woman. From memory to memory. Like an oil stain spreading across water a ripple of stories, friendship, recognition, and connection. To truly bring this special book to life, I will start a crowdfunding campaign next Sunday. In the coming days I will share more about the making process, the images, the poems, and the design of the book. But for now, I am especially curious about your poetry albums. The little books that once ended with the same simple question… Think of me from time to time… So: Do you still have your old album? I would love to receive a nice photo of you with the album, along with your answers to the 10 questions below. With your permission, I would love to share them on my Instagram account: womanwiththekite . Please email your photo and answers to: esther@womanwiththekite.com Let the ripple effect begin! Tell all your sister friends and feel free to share this blog post with someone you think would absolutely love it too. Love, Esther Questions: Old vs. New Poetry Album 1 Do you still have a poetry album from your childhood? If yes, what year is it from? 2 Who wrote the most beautiful text in your album? A friend, family member, or a teacher? 3 Is there a wish written in your album that eventually came true? 4 What is the funniest or strangest thing someone ever wrote in your album? 5 How old were you when you received your first poetry album? 6 If you were to start a new album today, what would you ask people to write in it? For example: life lessons wishes memories 7 Who would be the first person you would ask to write in your new album today? 8 What would you write today in someone else’s album? 9 If your poetry album were discovered 100 years from now… what do you hope people would learn from it? 10 Would you love to have a beautiful luxury poetry album that you fill throughout your life with the people around you?

Reflections on Numbing, Growth and Personal Freedom Exactly one year ago, I decided to completely break with alcohol. Alcohol and I had an intimate relationship. It had always been there. In my childhood, alcohol was seen as normal. At home, there was always drinking before dinner, never skipping a day. Wine was made at home. There was always a bottle of yeast on the windowsill, and in the attic, large round glass bottles with wine aging. Because it was always present and consumed, it was seen as normal. Alcohol was associated with coziness, in the Dutch language we have a special word for that "gezellig". That’s still the case today: we all know the question, “Join us for a drink? Because that's "gezellig”. Alcohol wasn’t just at our table; it was woven into our entire family culture. For example, I had a grandmother who spoke with a slurred tongue for years. Everyone thought it was the result of a stroke. Until my aunt accidentally took a sip of her drink and discovered there was more brandy than Coke in it. My other grandmother would routinely pour herself a rum and Coke at the end of the afternoon. Once I had outgrown peach juice, she started giving me one too. They were pretty strong, and together we had the greatest fun, she would toss green beans onto my plate from a meter away, and I was allowed to scrape the burnt potatoes out of the pan. Or my birthday, which was no longer celebrated with the family because an uncle, already something of a hollow vessel to begin with, would grow more empty the more he drank, only to then step into the car with his whole family and drive home. It wasn’t ill intent. It was something passed down from generation to generation. Without anyone ever questioning what it was really doing. At 14, I was in an ambulance on the way to the hospital, my stomach freed from 1 liter of Vodka. I don’t remember any of it myself, but I’ve joked in the past that I was the first coma-drinker in the Netherlands. It was the start of an unhealthy relationship with alcohol. The only positive thing that night? I never went over my limit again. In my teenage years, it seemed like everyone was drinking. We went out, to happy hours, pre-drinking, after-parties, and pulling all-nighters. We were even able to function reasonably the next day. That changed in my twenties, when, for example, I was sent home from work because I was completely useless, or fell asleep on the train and woke up in some godforsaken place. Back then, it was seen as a funny story. They say good stories aren’t made by drinking milk, and in my world, everyone had good stories. My surroundings were soaked in alcohol. There was no one who didn’t drink. At some point, I also started to see what some people were numbing: a difficult childhood, insecurity, shame, anger, lack of self-love and self-worth, you name it. For many, alcohol is a way to soften life. The real problem lies beneath. When I started noticing these patterns, I asked myself the same question: what am I actually numbing? I drank almost every night to fall asleep. Not to the point of delirium, but just two drinks to switch my mind off. This worked for a long time, until it didn’t. I started reacting more emotionally, my body struggled to recover, and I could fall into a deep emotional pit. The tipping point was near. Throughout my life, I had stopped drinking several times. The first thing I noticed? The loss of friends. It became clear to me that they weren’t friends, but drinking buddies. They reappear in your life when you start drinking again. I began to understand their function: noise. Noise to fill issues, to avoid feeling lonely. That's what makes you collect useless noise around you, filling in voids. What else I noticed: if you come from an alcohol-soaked environment and you also have a strong personality, there’s little support. No check-ins, no encouragement. In fact, when I finally gathered the courage to be vulnerable and shared that I had an unhealthy relationship with alcohol, it was brushed off. “It’s not that bad, it’s not so serious. you are making it to big.” This wasn’t just minimizing my relationship with alcohol; it was also minimizing my self-knowledge. It hurts when others dismiss your experience, while other family members did receive support during their alcohol-free phases. Fortunately, I took myself seriously. I flipped the script. I decided to stop. No more self-destruction, but let's move towards self-love. A true gift I gave myself. For me, this feels like adult autonomy: giving yourself recognition. Carrying it completely alone, moving through discomfort, without drama, without crisis. I DID THAT! I can honestly say it didn’t even cost me that much effort. In recent years, my alcohol intake had been minimal; this was the last piece. It’s a new way of living, a new way of enjoying life. No, I don’t like going to bars anymore. Talking sober to drunk people is a challenge I have no desire for. I entertain myself in other ways. The benefits are enormous: a better-functioning liver, a few lost kilos, more focus, a clearer channel, more people around me who also don’t drink, no hangovers, more self-love and appreciation, emotional stability, and stronger personal autonomy. So today, I celebrate quietly by myself, with my ginger lemonade in a “cozy” wine glass, that I reached this milestone. I say to myself: Es, you did it. You can be proud of yourself. You broke the pattern. You go girl! And now, I invite you to honestly take a look at your own susceptibility to addictive behaviors. Try to answer the questions below as sincerely as possible, for yourself, without judgment. Remember that everyday is a new day, every new day can be a beginning, where you can make healthier choices for yourself, you decide! Your future self is already thanking you! Reflection Questions on Alcohol, Numbing, and Habits. 1. Which emotions or thoughts do you numb with alcohol or other habits? 2. Do you drink to forget, to soften, or to help you sleep? 3. How would you feel if that habit were gone tomorrow? 4. Are there moments when you feel alcohol (or something else) limits who you want to be? 5. When you are honest: do you really enjoy alcohol (or something else), or is it more about the ritual and habit? 6. Which patterns in your life are maintained because you numb something? 7. Are there situations where you’ve criticized yourself for what you did to avoid feeling emotions? 8. What would you do differently if you dared to feel what’s underneath? 9. Who do you really share your challenges with, and who don't you share them with? 10. What would your life look like if you took yourself as seriously as I did this year? Enjoying my blog? Toss a donation into the pot and support my work! Breken Met Alcohol Reflecties op Dempen, Groei en Persoonlijke Vrijheid. Precies 1 jaar geleden besloot ik volledig met alcohol te breken. Alcohol en ik hebben een innige relatie gehad. Het is er altijd geweest. In mijn jeugd werd alcohol als iets normaals gezien. Bij mij thuis werd er voor het eten altijd gedronken, nooit werd er een dag overgeslagen. Er werd thuis zelf wijn gemaakt. Er stond altijd wel een fles gist in de vensterbank en op zolder grote ronde glazen flessen met wijn te rijpen. Doordat het altijd aanwezig was en geconsumeerd werd, werd het als normaal gezien. Alcohol werd gekoppeld aan gezelligheid. Dat gebeurt nog steeds: de vraag “Doe je gezellig een drankje mee?” kennen we allemaal. Alcohol zat niet alleen bij ons aan tafel, het zat in de hele familiecultuur verweven. Ik had bijvoorbeeld een oma die jarenlang met een dubbele tong sprak. Iedereen dacht dat het kwam door een hersenbloeding. Tot mijn tante per ongeluk een slok van haar drankje nam en ontdekte dat er meer vieux dan cola in zat. Mijn andere oma schonk eind van de middag standaard een rum colaatje voor zichzelf in, nadat ik de perziksap was ontgroeid kreeg ik ook zo'n drankje van haar, die waren best sterk en samen hadden we de grootste lol, zij smeet de sperziebonen van een meter afstand op mijn bord en ik mocht de aangebrande aardappelen uit de pan schrapen. Of mijn verjaardag die niet meer met familie werd gevierd omdat een oom wat al redelijk een hol vat van zichzelf was, alsmaar holler werd naar mate hij dronk, om vervolgens met gezin en al in de auto te stappen en terug naar huis te rijden. Het was geen kwaadwillendheid. Het was wat generatie op generatie werd doorgegeven. Zonder dat iemand zich afvroeg wat het werkelijk deed. Op mijn 14e lag ik in een ambulance onderweg naar het ziekenhuis, waar mijn maag werd bevrijd van 1 liter Vodka. Zelf kan ik hier niets meer van herinneren, maar ik heb er in het verleden wel eens over gegrapt dat ik de eerste coma-drinker van Nederland was. Het was het begin van een ongezonde relatie met alcohol. Het enige positieve van die avond? Ik ben nooit meer over mijn grens gegaan. In mijn tienertijd leek iedereen te drinken. We gingen stappen, happy hours, voordrinken, naborrelen en nachten doorhalen. We waren zelfs in staat om de volgende dag nog redelijk te functioneren. Dat veranderde in mijn twintiger jaren, toen ik bijvoorbeeld van mijn werk naar huis werd gestuurd omdat ik echt niks meer waard was, of in slaap viel in de trein en op een godvergeten oord wakker werd. Het werd toen gezien als een grappig verhaal. Ze zeggen wel eens dat goede verhalen niet ontstaan door melk te drinken, en bij mij had iedereen goede verhalen. Mijn omgeving was doordrenkt met alcohol. Er was niemand die niet dronk. Ik zag op een gegeven moment ook wat sommige mensen aan het dempen waren: moeizame jeugd, onzekerheid, schaamte, woede, gebrek aan zelfliefde en eigenwaarde, noem maar op. Alcohol is voor velen een manier om te verzachten. Het echte probleem ligt eronder. Toen ik deze verbanden begon te zien, stelde ik mezelf dezelfde vraag: wat ben ik eigenlijk aan het dempen? Ik dronk bijna elke avond om in slaap te vallen. Niet tot een delirium, maar net 2 drankjes om mijn hoofd uit te zetten. Dit werkte lange tijd, totdat het niet meer werkte. Ik reageerde emotioneel steeds heftiger. Mijn lichaam had moeite om te herstellen en ik kon echt in een diepe put raken. Het kantelpunt naderde. Door mijn leven heen ben ik vaker gestopt met drinken. Het eerste wat mij opviel? Het verlies van vrienden. Het werd me duidelijk dat dit geen vrienden waren, maar drinkmaatjes. Die verschijnen overigens weer in je leven als je begint te drinken. Ik begon in te zien wat hun functie was: ruis. Ruis om issues mee op te vullen, om geen eenzaamheid te voelen. Leegtes opvullen met ruis. Wat mij ook opviel: als je uit een alcohol-doordrenkte omgeving komt én een sterke persoonlijkheid hebt, is er weinig steun. Geen check-in moment, geen aanmoediging. Sterker nog, toen ik de moed bij elkaar had geraapt en mijn kwetsbaarheid deelde, dat ik een ongezonde relatie met alcohol had, werd het weggebagatelliseerd." Het viel wel mee, het was niet zo erg. Je maakt het te groot". Dit was niet alleen het minimaliseren van mijn relatie met alcohol, maar ook van mijn zelfkennis. Het doet pijn als anderen je ervaring onderuit halen, terwijl andere familieleden wél steun kregen in hun alcoholvrije fase. Gelukkig nam ik mezelf serieus. De knop ging om. Ik besloot te stoppen. Geen zelfdestructie meer, maar een keuze vanuit zelfliefde. Een waar cadeau dat ik mezelf gaf. Voor mij voelt dit als volwassen autonomie: jezelf erkenning geven. Het volledig alleen dragen, door ongemak heen gaan, zonder drama, zonder crisis. I DID THAT! Ik kan eerlijk zeggen dat het mij niet eens zoveel moeite kostte. De laatste jaren was mijn alcoholinname minimaal; dit was het laatste stukje. Het is een nieuwe manier van leven, een nieuwe manier van genieten. Nee, ik zit niet graag meer in de kroeg. Nuchter praten met beschonken mensen is een uitdaging waar ik geen zin in heb. Ik vermaak me op andere manieren. De voordelen zijn enorm: een beter functionerende lever, wat kilo’s kwijt, meer focus, een zuiverder kanaal, meer mensen om mij heen die ook niet drinken, geen katers, meer zelfliefde en waardering, emotionele stabiliteit en een sterkere persoonlijke autonomie. Dus vandaag vier ik stilletjes alleen, met mijn gemberlimo in een “gezellig” wijnglas, dat ik deze mijlpaal heb gehaald. Ik zeg tegen mezelf: Es, het is je gelukt. Je mag trots zijn op jezelf. Je hebt het patroon doorbroken. You go girl! En nu nodig ik jou uit om eens eerlijk te kijken naar je eigen verslavingsgevoeligheid. Probeer de vragen hieronder zo oprecht mogelijk te beantwoorden voor jezelf, zonder oordeel. En weet dat elke dag weer een nieuwe dag is voor een nieuw begin met gezondere keuzes, het is helemaal aan jou om die beslissing te maken, je oudere zelf is je nu al dankbaar! Reflectievragen over alcohol, dempen en gewoontes 1. Welke emoties of gedachten demp jij met alcohol of andere gewoontes? 2. Drink je om iets te vergeten, te verzachten of om makkelijker te slapen? 3. Hoe zou je je voelen als die gewoonte er morgen niet meer was? 4. Zijn er momenten waarop je voelt dat je drank (of iets anders) je beperkt in wie je wilt zijn? 5. Wanneer je eerlijk bent: geniet je echt van de alcohol (of iets anders) , of gaat het meer om het ritueel en de gewoonte? 6. Welke patronen in je leven worden in stand gehouden omdat je iets “dempt”? 7. Zijn er situaties waarin je jezelf hebt aangepakt of bekritiseerd door wat je deed om emoties te vermijden? 8. Wat zou je anders doen als je wél durfde te voelen wat eronder ligt? 9. Met wie deel je je uitdagingen echt, en met wie niet? 10. Hoe zou je leven eruitzien als je jezelf volledig serieus zou nemen zoals ik dat deed dit jaar? Vind je mijn blog leuk en of waardevol? Gooi dan een donatie in de pot en steun mijn werk!

An In-between Space With Direction . (The in-between on canvas) For the past two weeks, I’ve been trying to write something, but every time I stop halfway and think: no, this isn’t it. It’s not that there’s nothing to tell, because there is plenty happening to write about. I thought: with the end of the Year of the Snake, I close a big chapter. There’s nothing left to peel away; there are simply no more layers. The need to speak about my trauma has also disappeared. I protect myself from digging into old wounds, from stirring up past pain, because I no longer want to identify with it. And no, I don’t push it away, I didn't suppress it, I have gone straight through it. And now I stand on the other side. It is a strange in-between space. It feels like no-man’s-land, and I am the wanderer. It almost feels as if you move invisibly through the outside world, where everyone dutifully follows their script, and I watch it all from a distance. I also dream of gas stations, hotels, buses, and boats, true symbols of a transitional phase: refueling, choosing direction, and being on the way. This in-between space is a place where deep shadow work has taken place. Where intense grief has softened because it has been fully experienced. Where there was once mist, there is now clarity and insight. The darkness has danced with me. It is not gone, but fully accepted and integrated. The renewed woman is already present; only the world has not yet caught up with her. No-man’s-land, and I am the wanderer, yet I am not lost. I know exactly where I am and where I am heading. I use my past as inspiration, transforming something painful into something beautiful, loving, and connective. I use my pain as a bridge for transformation. Not to name it constantly, but because I have learned to carry it. The darkness has taught me that I am capable of this. No victimhood, only ownership. In mid-December, I made a decision: I chose myself. I had an enormous need for rest. The final part of closing this period is intense because it has to do with my sleep. Or rather: the lack of it. For the past 40 years, a deep elephant path has been carved into my nervous system. My body has tried to keep me awake for 40 years by producing enormous bursts of noradrenaline, making it impossible to sink into sleep. This has taught me patience. To hold hope in situations that sometimes feel hopeless. It is the last thing that still reminds me of the past. I will spare you the details of what this does to my body, or how my evening routine looks, or the many steps I have taken with and without professional help, or the countless supplements I have used, including alcohol and cannabis. Or the dozens of books I have read. This is trauma at a deeply ingrained level and can only be transformed with immense patience. Neurobiology, in which my sympathetic nervous system is too dominant in the evening. It is sometimes incredibly heavy, especially because my work is physically demanding, often resulting in exhaustion and migraines. I am not a quitter, and I know that I will ultimately succeed. And if not, I have accepted it and perhaps that has been the greatest challenge: acceptance. Acceptance in nights of wakefulness. Acceptance that I must slow down. Acceptance that I need to reprogram my body, with patience, without frustration. Acceptance that I must do this entirely alone. Plus acceptance that I can no longer do or want to do my old decorative painting work. And thus, acceptance that I do not generate income. As daunting as this is, with no backup system, I feel a deep sense of peace and trust. As if I have given myself a gift, a necessary gift. Because in the rest, in the time I allow myself to calm my nervous system, a beautiful new idea was born. Exactle what I want to share, in the way I do it best. I am going to tell you a story through the slowest medium that exists: painting. Inspired by my childhood: the old-fashioned poetry album, but renewed, wiser, stronger. It will carry my lessons, my breakthroughs, and my insights. With the aim to inspire, to teach, and to share. It will be a renewed poetry album, a treasure chest where we once again preserve words for each other. Like in the past, but now wiser. An album that you can fill and give to someone you hold dearly, so your words and wishes can travel further and connect. Soon I will start my grant applications and launch a crowdfunding campaign to make this project visible. If you feel this resonates with you, I will take you along every step of the way. For now, I am working on the second painting for this album. It is a combination of poems: words that carry an image, and the image gives the words power. Everything is symbolic and represents different themes, all related to self-development. Currently, I am painting the black swan. The black swan represents the primordial mother, transformation after crisis, beauty born from darkness, and female strength that no longer has to be white and obedient. The flowers around her signify: blooming in the dark, vulnerability no longer hidden, life that grows through pain. The in-between space I occupy is the domain of the black swan. She does not belong to the flock of white swans, but she has not yet been fully recognized in her new realm. No-man’s-land is not emptiness; it is the womb of my next form. My shadow is integrated, my intensity transformed into direction. I am no longer “too intense.” I AM intense and that is now my strength. This is how art heals me. Soon I will share more about how this project is taking shape. If you feel that this touches something within you, stay close. This story has only just begun and is not only mine, it is also yours. Work in progress. Niemandsland En Ik Ben De Doler Een Tussenfase Met Richting Al 2 weken probeer ik iets te schrijven, maar elke keer stop ik halverwege en denk ik: nee, dit is het ook niet. Het is niet dat er niets te vertellen valt, want er gebeurt genoeg om over te schrijven. Ik dacht: met het einde van het jaar van de slang sluit ik een groot hoofdstuk af. Er valt niets meer af te pellen, er zijn gewoon geen lagen meer over. Daarbij is de behoefte om over mijn trauma te praten ook verdwenen. Ik behoed mijzelf ervoor om in oude wonden te harken, oud zeer op te rakelen, omdat ik mij er niet mee wil identificeren. En nee, ik stop het niet weg, ik demp niet, maar ik ben er dwars doorheen gegaan. En nu sta ik aan de andere kant. Het is een vreemde tussenruimte. Het voelt aan als niemandsland en ik ben de doler. Het voelt bijna alsof je onzichtbaar tussen de buitenwereld beweegt, waar iedereen netjes zijn script afdraait en ik dat van een afstand bekijk. Ik droom ook over benzinepompstations, hotels, bussen en boten. Echt symbolen van een tussenfase: bijtanken, richting kiezen en onderweg zijn. Deze tussenruimte is een ruimte waar diep schaduwwerk heeft plaatsgevonden. Waar een intense rouw zich heeft verzacht doordat het doorleefd is. Waar vroeger mist hing, heerst nu helderheid en inzicht. Het duister is uitgedanst met me. Het is niet weg, maar volledig geaccepteerd en geïntegreerd. De vernieuwde vrouw staat er al, alleen de wereld heeft mij nog niet ingehaald. Niemandsland en ik ben de doler, alleen niet verdwaald. Ik weet precies waar ik ben en waar ik naartoe ga. Mijn verleden gebruik ik als inspiratie en verander iets pijnlijks in iets wat mooi, liefdevol en verbindend is. Ik gebruik mijn pijn als brug voor transformatie. Niet om het continu te benoemen, maar doordat ik heb geleerd om het te dragen. De duisternis heeft mij geleerd dat ik daartoe in staat ben. Geen slachtofferschap, maar eigenaarschap. Half december heb ik een beslissing gemaakt: ik koos voor mijzelf. Ik had enorme behoefte aan rust. Het laatste gedeelte van het afronden van deze periode is intens, omdat het te maken heeft met mijn nachtrust. Of beter gezegd: het ontbreken ervan. De afgelopen 40 jaar is er een diep olifantenpad in mijn zenuwstelsel gesleten. Mijn lijf probeert mij al 40 jaar wakker te houden door een enorme stoot noradrenaline aan te maken, waardoor ik niet in staat ben om weg te zakken in slaap. Dit heeft mij geduld geleerd. Geduld en hoop opbrengen in een situatie die soms uitzichtloos lijkt. Het is het laatste wat mij nog herinnert aan vroeger. Ik zal je besparen wat dit lichamelijk met mij doet, of hoe mijn avondritueel eruitziet, of welke stappen ik allemaal heb genomen met en zonder professionele hulp, of de talloze supplementen die ik heb gebruikt, inclusief alcohol en cannabis. Of de tientallen boeken die ik heb gelezen. Dit is trauma op een diep ingesleten niveau en kan alleen met veel geduld veranderen. Neurobiologie, waarbij mijn sympathische systeem s'avonds te dominant is. Het is soms loodzwaar, zeker ook omdat mijn werk lichamelijk zwaar is en uitputting en migraine bij mij het gevolg zijn. Ik ben geen opgever en ik weet dat dit mij uiteindelijk gaat lukken. En zo niet, dan heb ik het geaccepteerd en dat is misschien wel de grootste uitdaging geweest: acceptatie. Acceptatie in de nachten van wakker zijn. Acceptatie dat ik het rustiger aan moet doen. Accepteren dat ik mijn lichaam opnieuw moet programmeren, met geduld, zonder frustratie. Accepteren dat ik dit helemaal alleen moet doen. Plus accepteren dat ik mijn oude decoratieschilderwerk niet meer kan en wil doen. En dus ook accepteren dat ik geen inkomen genereer. Hoe spannend dat ook is, want er is geen back-up system, voel ik heel veel rust en vertrouwen. Alsof ik mijzelf een cadeau heb gegeven, een noodzakelijk cadeau welteverstaan. Want in de rust, in de tijd die ik mijzelf gun om mijn zenuwstelsel te kalmeren, werd er een prachtig nieuw idee geboren. Precies datgene wat ik wil vertellen en verspreiden op een manier die ik het best kan. Ik ga jullie een verhaal vertellen via het aller langzaamste medium dat er bestaat, namelijk de schilderkunst. Geïnspireerd door mijn jeugd: het ouderwetse poëziealbum, maar dan vernieuwd, wijzer, krachtiger. Hierin komen mijn lessen, mijn doorbraken en inzichten te staan. Met als doel om te inspireren, om van te leren en om te verspreiden. Het wordt een vernieuwd poëziealbum, een schatkist waarin we weer woorden voor elkaar bewaren. Zoals vroeger, maar nu wijzer. Een album dat jij kunt vullen en doorgeven aan iemand die je dierbaar is, zodat jouw woorden en wensen verder reizen en verbinden. Binnenkort begin ik aan mijn subsidieaanvragen en start ik een crowdfunding om dit project zichtbaar te maken. Als je voelt dat dit gedragen mag worden, neem ik je mee in elke stap. Voor nu ben ik mijn tweede schilderij voor dit album aan het maken. Het is een combinatie van gedichten. Woorden die een afbeelding dragen en de afbeelding geeft de woorden weer kracht. Alles is symbolisch en geeft verschillende thema’s weer, allemaal te maken met zelfontwikkeling. Momenteel schilder ik de zwarte zwaan. De zwarte zwaan staat voor de oermoeder, transformatie na crisis, schoonheid die is geboren uit duisternis, vrouwelijke kracht die niet meer wit en braaf hoeft te zijn. De bloemen die eromheen staan zeggen: bloei midden in het donker, kwetsbaarheid die niet langer wordt verstopt, leven dat door pijn heen groeit. De tussenruimte waarin ik mij bevind, is het domein van de zwarte zwaan. Zij hoort niet bij de kudde witte zwanen. Maar ze is ook nog niet volledig herkend in haar nieuwe rijk. No man’s land is geen leegte, maar de baarmoeder van mijn volgende vorm. Mijn schaduw is geïntegreerd, mijn intensiteit is getransformeerd in richting. Ik ben niet meer “te intens”. Ik BEN intens en dat is nu mijn kracht. Dit is hoe kunst mij heelt. Binnenkort deel ik meer over hoe dit project vorm krijgt. Als je voelt dat dit iets in jou raakt, blijf dan in de buurt. Dit verhaal is nog maar net begonnen en is niet alleen van mij, maar ook van jou.

How Conscious Awareness Can Transform Your Life When I was 24 years old, I heard the sentence: “You decide for yourself when you want to be happy.” Those words stayed with me all day. That evening, I decided to take a closer look at my thoughts. I made a commitment: for every negative thought, I would consciously replace it with a positive one, whether I believed it or not. And so I did, consistently. During the first week, it was painfully clear how many negative thoughts passed through my mind. No wonder my life hadn’t felt particularly positive; for years, I had been unconsciously digesting negativity and limiting beliefs. But after a few weeks of consciously working on this, something began to shift. I felt lighter, freer, and real opportunities started to appear. Now, 22 years later, this is still a daily practice. I pay attention to my thoughts, observe them, and guide them when needed. Because we are often so unaware. Tens of thousands of mental events occur every day, most automatically and repetitively. Many of these thoughts do not serve our highest good. It’s no wonder we get stuck. The more conscious we are of our thoughts, the more we can shape our lives positively. It’s not about having fewer thoughts, but about not dwelling in every thought. Observing and releasing thoughts creates space and freedom. I use two powerful phrases to neutralize fear and negative thinking immediately: • “Does this thought serve my highest good?” If not, I transform it into one that does. • When fear arises: “Not in my timeline.” I let it go. No doomsday scenarios, no endless replaying. I am in charge of my life and my thoughts. We are not our thoughts; we are channels for their flow. And this awareness creates freedom. Changing your thoughts changes your life. Moving from not believing something is possible to believing it is possible, that is transformation. It’s not a week-long experiment; it’s a lifelong commitment. It requires conscious attention, responsibility, and ownership over yourself. When you start working with your own thoughts, something becomes clear. Everywhere around you and often within yourself, it’s easy to expect the negative. How quickly we see bears on the path, when they are often just teddy bears. Many people keep themselves small, not out of weakness, but out of habit. Beliefs that once offered protection become repetitions within which life continues to unfold. Complaining and looking for causes outside ourselves feels logical; it relieves pressure but shifts responsibility. What often goes unnoticed is that we repeatedly place old events in front of our own feet. A past experience becomes the reference point for what we expect to happen. Not because life repeats itself, but because we keep consulting the past as truth. As long as this inner belief remains, the same outcome keeps showing up. Not as punishment, but as confirmation. Fear can sit so deeply in our system that it, unfortunately, becomes a comfort zone. To step out of it, you truly have to do the work yourself. The door to hell is locked from the inside . Yes, really, you hold the key. No matter how heavy it feels, you have everything within you to change it. Without awareness of our thoughts, emotions, and beliefs, our electromagnetic field, it’s easy to fall into victimhood. But awareness opens the moment when patterns become visible and can finally be rewritten. Around the age of 24, I also realized that you can’t lay your ideas at everyone’s feet. Many people cannot listen without judgment and give advice from their own limited perspective. I don’t want negative or limiting seeds planted in me. Luckily, I’ve always been stubborn enough to follow my own path and set aside unsolicited advice. What resonates, I take with me. What doesn’t, I leave behind. Because I know what limiting seeds can do, I consciously choose to be someone’s cheerleader. Positive feedback can make someone’s engine run faster. Everyone discovers for themselves what works; no one needs to give it away. My tip: when sharing your ideas, find someone who can listen from a neutral perspective. Does feedback give you energy? Take it in. Does it make you feel worse? Set it aside. Create from your own thruth. Follow your own path. “Thank you for reading my blog post. If these words resonate with you, you’re welcome to support my work with a donation. It helps me keep sharing what flows through me (scroll down). Journal Prompts 1. Which negative thought keeps coming up for you today? How could you transform it into a thought that serves your highest good? 2. Which past event are you still placing in front of your own feet? What happens if you acknowledge it and release it? 3. Where do you feel trapped in a comfort zone due to fear? What first step can you take today to do the work yourself? 4. When have you felt small or dependent on someone else’s judgment? How can you transform that energy into your own strength today? 5. What positive feedback or support could you consciously give yourself or someone else today? 6. If you could remove one thought from your mind today, which would it be and why? Eigenaarschap Over Je Gedachten Hoe Bewustzijn Je Leven Kan Transformeren Toen ik 24 jaar oud was, kreeg ik de zin te horen: “Jij bepaalt zelf wanneer je gelukkig wilt worden.” Die woorden bleven de hele dag bij me hangen. ’s Avonds besloot ik om mijn gedachten eens goed onder de loep te nemen. Ik nam me voor: tegenover elke negatieve gedachte zet ik een positieve, of ik er nu in geloofde of niet. Ik deed het, zonder uitzondering. In de eerste week werd het pijnlijk duidelijk hoeveel negatieve gedachten er voorbij kwamen. Geen wonder dat mijn leven ook niet echt positief voelde; ik verteerde al jaren onbewust negativiteit en beperkende overtuigingen. Maar na een paar weken begon er iets te verschuiven. Ik voelde me lichter, vrijer te voelen en er begonnen zich echt kansen aan te dienen. Nu, 22 jaar later, is dit nog steeds een dagelijkse oefening. Ik let op mijn gedachten, observeer ze, en stuur waar nodig bij. Want we zijn vaak zo onbewust bezig. Tienduizenden mentale events per dag, waarvan het grootste deel automatisch en herhalend is. Veel van die gedachten dienen ons hoogste goed niet. Geen wonder dat we vastlopen. Hoe bewuster we omgaan met onze gedachten, hoe meer we ons leven positief kunnen vormen. Het gaat niet om minder gedachten, maar om niet meer in elke gedachte te gaan wonen. Gedachten observeren en loslaten creëert ruimte en vrijheid. Ik gebruik twee krachtige zinnen om angst en negatieve gedachten direct te neutraliseren: • “Dient deze gedachte mijn hoogste goed?” Zo niet, dan transformeer ik de gedachte naar een die dat wél doet. • Bij angst zeg ik heel resoluut: “Niet in mijn tijdlijn.” Ik laat het los. Geen doemscenario’s, geen eindeloze herhaling. Ik ben de baas over mijn leven en mijn gedachten. We zijn niet onze gedachten; we zijn doorstroomkanalen. En juist dat besef schept vrijheid. Het veranderen van je gedachten verandert je leven. Van niet geloven dat iets kan, naar wél geloven dat het kan, dat is transformatie. Niet iets van een weekje, maar een levensbeslissing. Het vraagt bewuste aandacht, verantwoordelijkheid en eigenaarschap over jezelf. Wanneer je met je eigen gedachten aan de slag gaat, valt er iets op. Overal om je heen, en vaak ook bij jezelf: hoe gemakkelijk we geneigd zijn het negatieve te verwachten. Hoe snel we beren op de weg zien, terwijl het soms slechts teddyberen zijn. Veel mensen houden zichzelf klein, niet uit zwakte, maar uit gewoonte. Overtuigingen die ooit bescherming boden, worden herhalingen waarbinnen het leven zich blijft afspelen. Klagen en het zoeken naar oorzaken buiten onszelf voelt logisch, het ontlast, maar verschuift ook de verantwoordelijkheid. Wat daarbij vaak onopgemerkt blijft, is dat we oude gebeurtenissen steeds opnieuw voor onze voeten neerleggen. Een ervaring uit het verleden wordt het referentiepunt voor wat we verwachten dat er zal gebeuren. Niet omdat het leven zich herhaalt, maar omdat wij het verleden blijven raadplegen als waarheid. Zolang die overtuiging blijft, blijft dezelfde uitkomst zich aandienen. Niet als straf, maar als bevestiging. Angst kan zo diep in ons systeem zitten dat het helaas een comfortzone is geworden. Om daar uit te komen, moet je echt zelf het werk doen. De deur van de hel zit van binnen op slot . Ja, echt, jij draagt de sleutel. Hoe zwaar het ook voelt, je hebt alles in je om dit te veranderen. Zonder bewustzijn van onze gedachten, emoties en overtuigingen,ons elektromagnetische veld, is het gemakkelijk om in slachtofferschap te belanden. Maar bewustwording opent het moment waarop dat patroon zichtbaar wordt en herschreven kan worden. Rond mijn 24ste leerde ik ook dat je niet bij iedereen je ideeën kunt neerleggen. Veel mensen luisteren niet zonder oordeel en geven advies vanuit hun eigen beperkte perspectief. Negatieve of beperkende zaadjes wil ik niet geplant krijgen. Gelukkig ben ik altijd eigenwijs genoeg geweest om te doen wat ik wil en om ongevraagde adviezen naast me neer te leggen. Wat resoneert, neem ik mee. Wat niet, laat ik gaan. Omdat ik weet wat beperkende zaadjes kunnen doen, kies ik er bewust voor om iemand anders’ cheerleader te zijn. Positieve feedback kan een motortje harder laten draaien. Iedereen ontdekt zelf wat werkt; niemand hoeft het uit handen te geven. Mijn tip: zoek bij het delen van je ideeën iemand die vanuit een neutrale lens kan luisteren. Geeft feedback je energie? Neem het mee. Voel je je ellendiger? Leg het naast je neer. Creëer vanuit jezelf, volg je eigen koers. “Bedankt voor het lezen van mijn blogpost. Als deze woorden bij je resoneren, ben je welkom om mijn werk te steunen met een donatie. Zo help je mij om te blijven delen wat door mij heen stroomt.” Journal prompts: 1. Welke negatieve gedachte komt vandaag steeds terug? Hoe zou je die kunnen transformeren naar een gedachte die je hoogste goed dient? 2. Welke oude gebeurtenis leg je nog steeds voor je voeten? Wat gebeurt er als je dat patroon nu erkent en loslaat? 3. Waarin voel je je momenteel gevangen in een comfortzone door angst? Welke eerste stap kun je vandaag zetten om het werk zelf te doen? 4. Wanneer voelde je je klein of afhankelijk van andermans oordeel? Hoe kun je die energie vandaag omzetten in eigen kracht? 5. Welke positieve feedback of steun zou je vandaag bewust kunnen geven aan jezelf of iemand anders? 6. Als je één gedachte uit je hoofd vandaag zou verwijderen, welke zou dat zijn en waarom?

I give freely and still my garden grows. We draw to us those who vibrate on a similar pain frequency. Everyone who enters our life acts as a mirror, reflecting both our wounds and their own. This truth began to reveal itself to me unconsciously when I got divorced in 2014. It had been a very intense and painful relationship, and once the divorce was finalized and I was able to recover, the first thought that came to me was: Okay Es, what on earth is still unresolved in you that made you attract such an intense person? In hindsight, this was the starting signal for a deep journey full of self-reflection and answers. A journey where I had to open myself to insights, remain honest in my mirror, and carefully keep all the puzzle pieces I received from that moment on. From this relationship, it took me a long time to recover, and I learned some important things: to stand strong in my boundaries. Thanks to his poor treatment, I also learned that I would never tolerate this again. Apparently, I first had to hit rock bottom completely to recognize and protect my self-worth. This path led me back, among other things, to my own upbringing, which I then examined closely. Lessons from Relationships After a few years of being alone, I thought I was ready again around 2017, but I ended up attracting an even slightly scarier man. Someone who came frighteningly close to being a psychopath. I ended things very quickly and confidently. This made me pause and think: was I being tested here, and would I recognize it and act accordingly? If so, I had indeed passed the test. Or is there still something in me that’s not right, and is this being mirrored again? What followed were three more years of being single. Not a fully conscious choice, but as a single mother and independent artist, I was completely consumed by my own life. When the world came to a standstill in 2020, space opened up again and so did a new man in my life. This time it felt different: he had a completely different character, gentler, more sensitive, which promised good things. Until I got to know him better and saw that he was still in a co-dependency with his ex, and that he had a very intense childhood that was still unresolved. OhhhOOOOOhhhh, I thought, this is not right. This relationship did not last long either, and by 2022 it was over. At the beginning of 2023, I received my final puzzle piece, which completely turned my life upside down, but finally, everything made sense, every encounter was a teacher. The Mirror in Friendships I started seeing the mirror not only in romantic relationships but also in friendships. The more pain and sorrow I processed, the more people I shed from my life. This process became very clear from 2020 onwards. One friend after another drifted away. What initially felt very painful is actually a completely logical consequence of personal growth. My pain and grief were significant, and even as I went through my processes, I looked more consciously at the people I attracted. I realized more and more that their pain and challenges must also be significant. Something to keep in mind and not judge. Friendships hold strong when everyone is committed to growth. Under the right circumstances, friendships are incredibly valuable, not only to support each other but also to give color to the grey areas of life. This also serves as a very good gauge. Many people say they only want real friends around them, friends who mirror and challenge them. Until it actually happens, and it turns out that the ego is a bit more fragile than expected. Most people don’t want honest feedback; they want followers. In my life, I’ve had “life-phase-friends” and partners: people who walk alongside you for a while, and then everyone moves in their own direction again. I quickly learned that this is a natural process. I started thanking the people I parted with in my mind for the good times and then cut the string. My Garden and Abundance I always imagine I have a little garden with flowers. With each new encounter, I give that person a flower in my mind. What they do with it, trample or nurture, no longer matters to me, because for every flower I give, I automatically receive three in return. My garden always blooms, and I have more than enough. I’ve learned to give without expecting anything in return, and I give without lack. Abundance is my natural state. The funny thing is: because we go through different phases of life and people come and go, no one can judge you. We only know a fraction of each other, and the bigger picture can only be assessed by and for ourselves. In a world where people judge harshly without context, this is incredibly ignorant. It shows a very low level of empathy and awareness. We all have challenges in life, and gossip or judgment helps no one! Stop pointing fingers at others, check yourself instead! New Connections and Healthy Boundaries After all the farewells I’ve had to take, I can now happily cherish a few really beautiful and solid friendships, one of which I want to highlight because it’s truly special. I can call what I share with her an “anchor relationship.” We met when we were around sixteen and lived just a stone’s throw from each other. We were also born on the same day: she a year before me, and both of us Leos. She is someone I never have to explain myself to. A relationship that stands the test of time, and in which our growth runs parallel. With her, I feel at home, and my nervous system finds rest. This year marks our fifth decade together, and even though our paths haven’t always been parallel or visible, we can always rely on each other. A year ago, I moved back within a stone’s throw from her, which is absolutely wonderful. When I look at her, I see myself: a mirror of strength, growth, and sisterhood. No jealousy, only honest reflection. Dear Shar, you know it: I love you and I’m so proud of you! Boundaries Over the past few years, I’ve also set healthy boundaries for myself. There are a few things I absolutely no longer choose, and they are: • The push-and-pull game. If it doesn’t flow, we don't grow. Simple. This also includes one-way relationships. • Empty words without action. I’m very sensitive to this; if your words aren’t backed by actions, they are empty shells without meaning. I have zero patience for this. • Jealousy and envy. Get the fuck out of here! Work harder yourself, and otherwise be jealous of the road I’ve taken to become who I am now… yeah, that’s what I thought, you’re backing out. Don’t project envy onto my journey. • People who cannot accept my whole heart, only fragments. I am whole, not half or a quarter. • People who project from their own fears and limitations, and therefore consume. There is enough space for new connections at a completely different energy level. This energy is building, empowering, uplifting, comforting, and healing when needed. I am your biggest cheerleader: honest, humorous, and without judgment. I allow people into my life who calm my nervous system, energize me, and give my flowers enough water so that everything blooms beautifully, even outside my garden. Support My Work If this post resonated with you and you’d like to support my journey, you can make a donation here (scroll down). Every little contribution helps me continue sharing my reflections, insights, and creative work with you. Thank you for your generosity and love! Journal Prompts Reflection: what do my friendships mirror for me? • Which patterns or pain points show up in my relationships? • Do I see habits or beliefs from my upbringing reflected? • To what extent do I judge myself or others? • Do I sometimes talk about others to avoid looking at myself? Energy and giving • Do I give from scarcity or from abundance? • Do I receive enough recognition and validation from my friends? • Where does the relationship flow, and where does it feel stagnant? Lessons and growth • What lessons have I learned from past friendships or relationships? • Which friends serve as clear mirrors, and what do they show me? • What do my current friendships say about my personal growth and where I stand now? Mijn Bloemen, Mijn Overvloed Geven zonder tekort, bloeien zonder zorgen We trekken mensen aan die trillen op een vergelijkbare pijnfrequentie. Iedereen die ons leven binnenkomt fungeert als een spiegel, waarin zowel onze wonden als die van henzelf zichtbaar worden. Deze waarheid begon zich voor mij onbewust aan te dienen toen ik in 2014 ging scheiden. Het was een hele heftige en pijnlijke relatie geweest en toen de scheiding erdoor was en ik hiervan kon bijkomen, was het eerste wat ik dacht: Oké Es, wat zit er in godsnaam nog bij je niet goed waardoor je zo’n heftig figuur hebt aangetrokken? Achteraf gezien was dit het startsein dat ik aan een diepe reis begon vol zelfreflectie en antwoorden. Een reis waarin ik open moest gaan staan voor antwoorden, waarin ik eerlijk in mijn spiegel moest blijven kijken en alle puzzelstukjes die ik vanaf dat moment kreeg zorgvuldig moest bewaren. Van deze relatie moest ik lang bijkomen en ik leerde een aantal belangrijke zaken: sterk voor mijn grenzen te blijven staan. Dankzij zijn waardeloze behandeling leerde ik ook dat ik dit nooit meer zou tolereren. Blijkbaar moest ik eerst volledig rock bottom raken om mijn zelfwaarde te leren erkennen en te bewaken. Dit pad leidde mij terug, onder andere, naar mijn eigen opvoeding, wat ik vervolgens onder de loep ben gaan nemen. Lessen uit relaties Na een aantal jaar alleen te zijn geweest dacht ik rond 2017 er weer klaar voor te zijn, maar trok zelfs een tikkie engere man aan. Iemand die verdomd dicht in de buurt van een psychopaat kwam. Ik maakte hier dus heel snel en zelfverzekerd een einde aan. Dit deed mij wel achter de oren krabben: werd ik hier nu uitgetest of zou ik dit meteen doorhebben en ernaar handelen? Want dan was ik wel degelijk geslaagd voor de test. Of zit er nog steeds iets bij mij wat niet pluis is en wordt dit nu weer gespiegeld? Hierop volgden weer drie vrijgezellenjaren. Niet een volledige bewuste keuze, maar als alleenstaande moeder en zelfstandig in de kunsten werd ik volledig geconsumeerd door mijn eigen bestaan. Toen de wereld in 2020 stil stond, kwam er ook weer ruimte en zo ook een nieuwe man in mijn leven. Dit keer voelde het anders: de man had ook een heel ander karakter, zachtaardiger, gevoeliger, dus dat beloofde veel goeds. Tot ik hem beter leerde kennen en ik zag dat hij nog in een co-dependency met zijn ex zat en daarbij een heel heftige jeugd had gehad, wat nog volledig open stond. OhhhOOOOOhhhh, dacht ik nog, dit is niet goed. Deze relatie heeft ook niet bepaald lang leven gehad en in 2022 was dit over. Zelf kreeg ik begin 2023 mijn laatste puzzelstukje, wat mijn leven volkomen ondersteboven gooide, maar daar was dan eindelijk mijn duidelijkheid en alles klopte gewoon, elke ontmoeting leerde mij iets. De spiegel in vriendschappen Ik begon de spiegel niet alleen in partnerrelaties te zien, maar ook in vriendschappen. Hoe meer pijn en verdriet ik begon te verwerken, hoe meer mensen ik af begon te schudden. Dit proces begon heel duidelijk te worden vanaf 2020. De ene vriend(in) viel na de ander weg. Wat in eerste instantie een heel pijnlijk proces was, is eigenlijk een heel logisch gevolg van persoonlijke groei. Mijn pijn en verdriet waren groot, en ook al ging ik door mijn processen heen, ik keek ook een stuk bewuster naar de mensen die ik wel aantrok. Ik besefte steeds meer dat hun pijn en hordes ook groot moesten zijn. Iets om rekening mee te houden en tevens niet om over te oordelen. Vriendschappen houden namelijk prima stand als iedereen voor zijn groei gaat. Vriendschappen zijn onder de juiste omstandigheden ontzettend waardevol. Niet alleen om elkaar steun te geven, maar ook omdat we elkaar nodig hebben om de grijze gebieden kleur te geven. Dit is tevens een hele mooie graadmeter. Vele mensen zeggen dat ze alleen echte vrienden om zich heen willen hebben, vrienden die spiegelen en elkaar ook mogen aanspreken. Totdat het ook werkelijk gebeurt en blijkt dat het ego toch iets fragieler is dan men dacht. De meeste mensen willen geen eerlijk commentaar, maar klapvee om zich heen. In mijn leven heb ik eerder “levens-fase”-vrienden en -partners gehad: mensen die een tijdje meelopen en dan gaat iedereen zijn eigen richting weer op. Ik leerde snel dat dit een natuurlijk proces is. Ik ben de mensen waar ik afscheid van heb genomen gaan bedanken in mijn hoofd voor de leuke tijd en dan knip ik het lijntje door. Mijn tuintje en overvloed Ik stel mij altijd voor dat ik een denkbeeldig tuintje heb met bloemen. Bij een nieuwe ontmoeting geef ik die persoon denkbeeldig een bloem. Wat die persoon daar vervolgens mee doet, vertrappen of koesteren, maakt mij dan niet meer uit, want voor elke bloem die ik geef, krijg ik er standaard drie voor terug. Mijn tuintje staat dus altijd in bloei en ik heb meer dan genoeg. Ik heb geleerd om te geven zonder terug te verwachten en ik geef zonder tekorten, dus overvloed is mijn natuurlijke staat. Nu komt het grappige: doordat we in verschillende fases van ons leven terechtkomen en de mensen dus komen en gaan, kan niemand een oordeel over je vellen. We weten slechts een fractie van elkaar en het grotere geheel kun je alleen over en voor jezelf bepalen. In een wereld waar we zonder context keihard oordelen, is dit ongelooflijk dom en onwetend. Het getuigt van een ongelooflijk laag IQ zonder empathie. We hebben allemaal onze uitdagingen in dit leven en roddel en oordeel helpt helemaal niemand! Stop met het wijzen naar anderen, maar check yourself instead! Nieuwe verbindingen en gezonde grenzen Ik mag, na alles waar ik afscheid van heb genomen, mij gelukkig prijzen met een paar hele mooie en solide vriendschappen, waarvan ik er één wil uitlichten omdat dit een hele bijzondere is. Ik kan wat ik met haar deel een “anker-relatie” noemen. Wij hebben elkaar ontmoet toen we rond de 16 jaar waren en woonden op een steenworp afstand van elkaar. We zijn daarbij ook nog eens op dezelfde dag geboren: zij één jaar eerder dan ik en beide Leeuwinnen. Dit is iemand bij wie ik mijzelf niet hoef uit te leggen. Een relatie bestand tegen de tand des tijds en daarin loopt onze groei gelijk op. Bij haar voel ik mij thuis en komt mijn zenuwstelsel tot rust. Wij gaan dit jaar onze vijfde decay in, en ook al zijn onze wegen niet altijd parallel geweest en niet altijd even zichtbaar, kunnen we altijd op elkaar rekenen. Sinds een jaar woon ik weer op een steenworp afstand van haar vandaan, wat ontzettend gezellig is. Als ik naar haar kijk, dan zie ik mijzelf: een spiegel van kracht, groei en sisterhood. Geen jaloezie, maar een eerlijke reflectie. Lieve Shar, je weet het: ik hou van jou en ben supertrots op jou! Grenzen De afgelopen jaren heb ik ook wat gezonde grenzen aangebracht voor mijzelf. Er zijn een aantal dingen waar ik absoluut niet (meer) voor kies, en dat is dit: • Het aantrek- en afstootspelletje. Als het niet stroomt, dan niet. Simpel. Daar valt ook éénrichtingsverkeer bij. • Loze woorden zonder acties. Hier ben ik erg gevoelig voor; als je je woorden niet kunt vullen met de daarbij behorende acties, dan zijn je woorden lege omhulsels zonder betekenis. Daar heb ik nul geduld voor. • Jaloezie en afgunst. Get the fuck out of here. Werk zelf harder en wees anders ook jaloers op de weg die ik heb afgelegd om te zijn wie ik nu ben… ja dat dacht ik al, nu haak je af. • Mensen die mijn volledige hart niet kunnen accepteren, alleen fragmenten ervan. Ik ben helemaal, niet half of een kwart. • Mensen die continu vanuit hun eigen angsten en beperkingen projecteren en dus consumeren. Er is voor mij genoeg ruimte voor nieuwe verbindingen, op een heel ander energieniveau. Deze energie is bouwend, bekrachtigend en omhoogduwend. Troostend en helend wanneer nodig en zeer zeker aanmoedigend. I am your biggest cheerleader: eerlijk, humorvol en zonder oordeel. Wat ik toelaat, zijn mensen waarbij mijn zenuwstelsel tot rust komt, waar ik energie van krijg en die mijn bloemen genoeg water geven zodat alles mooi in bloei blijft staan, ook buiten mijn tuintje om. Ondersteun mijn werk Als dit artikel je heeft geraakt en je wilt mijn werk steunen, kun je hier een donatie doen (scroll naar beneden). Iedere bijdrage, groot of klein, helpt mij om mijn reflecties, inzichten en creatieve werk met jou te blijven delen. Dankjewel voor je liefde en support! Journal prompts Reflectie: wat spiegelen mijn vriendschappen mij? • Welke patronen of pijnpunten worden zichtbaar in mijn relaties? • Zie ik gewoonten of overtuigingen terug uit mijn opvoeding? • In welke mate oordeel ik over mezelf of over anderen? • Praat ik soms over anderen om de focus niet op mezelf te richten? Energie en geven • Geef ik vanuit tekorten of vanuit overvloed? • Ontvang ik voldoende bevestiging en erkenning van mijn vrienden? • Waar stroomt de relatie, waar voelt het stagnerend? Lessen en groei • Welke lessen heb ik gehaald uit eerdere vriendschappen of relaties? • Welke vrienden fungeren als duidelijke spiegels en wat laten zij mij zien? • Wat zeggen mijn huidige vriendschappen over mijn persoonlijke groei en waar ik nu sta?

Poetry by Esther Claus I refuse to sit in stories that broke me, to hold up pain like it still owns me. 
I will not place the past before my feet,
 those old ghosts of shame, anger and defeat. I refuse to be a prisoner
 of someone else’s harm. I refuse to let my story
 be shaped by their sin. 
I am not what happened to me. I am what I chose to become. But the body remembers
 what the mind cannot bear, the subconscious whispers 
what the voice cannot share. There was no way I could keep living the same way. Pretending I was okay
 while my body screamed, my heart hid behind walls no one could climb, and my mind, 
a battlefield of thoughts
 that never slept. And neither did I. Sleep left me.
 Peace ran from me, and what I thought I’d buried
 clawed its way back from the corners of my soul. 
The trauma I hid 
wasn’t done with me yet. But then… 
I birthed my soul contract. And he, in his innocence,
 placed a mirror before my face. 
No judgment.
 Just clarity. 
And he said: “Mommy…
stop hurting yourself.
 I don’t deserve this.” I needed to do something scary, I needed to be brave. 
And so I did. I stood tall, through the darkest hours, 
and turned those monsters into flowers. Because of him, 
the cycle ended with me. Because of him, 
I broke the chain. I set myself free, 
so he could grow up free. {"If this poem spoke to you, consider supporting my upcoming poetry collection with a donation. Scroll down to find the form. Thank you!"}