The Wild Rose Doesn’t Chase the Bee

On being seen without forcing visibility

There’s a lot of talk about being visible, as if visibility is some kind of end point, proof that you matter. But being visible is not the same as being seen.

Visibility is an action. You put something out there, you take up space, you show yourself.

But being seen happens on the other side.

It doesn’t just require my presence, but the willingness of someone else to truly receive. And that’s where the tension lies.

Because you can do everything “right”, show up, share, be consistent and still not feel seen.

True perception isn’t something you can manufacture. Being seen requires alignment.

It asks for someone who, at the same moment and with the same openness, can meet what you offer. And that’s the shift: not trying harder to be visible, but staying true to what wants to be seen.

Last Monday I was supposed to teach at my son’s school.

I planned to build a new collage painting from scratch in the studio, so students could witness the process up close.

I brought everything with me a finished piece, paint, palette, brushes, my entire project mapped out on paper. The whole shebang.

When I got there, it stayed empty.

Every now and then a student wandered in, but no one came for my story.

After messaging my contact, I just started painting. Otherwise it felt like wasted time.

Around noon, a teacher finally came in. She seemed somewhat distant.

I introduced myself and asked if she knew I was coming. There was a flicker of light in her eyes, but she wasn’t really present.

According to her, I had “approached it the wrong way” and should have signed up through the school website. She sat down, started her lunch, and that was it.

I finished my first layer of paint and realized: this is exactly how I would never treat someone else. If I were a teacher, I would know which students had an affinity for painting and I would have gathered them, so that someone who made the effort to give a workshop wouldn’t be left standing there like that. But that’s me. I packed my things and left. I didn’t feel welcome.

At home, it lingered. I felt invisible. Not seen. I noticed this has been a theme for weeks.

Does my environment really understand what I do?

With whom do I have real interaction, and with whom I don’t ?

While reflecting on that, I looked at my painting: the wild roses and the bee.

And then it clicked.

The bee that finds the flower. Drawn to nectar. The flower that doesn’t have to try.

It’s about exchange. About giving and receiving in balance.

The wild rose, unpolished, not perfect, but real. With thorns. With boundaries.

A heart that doesn’t open to everyone.

Strong women (the painting’s theme is collective feminine energy, among other things) don’t control people. They determine the level of access.

I no longer argue, defend, or explain. Those are energy leaks.

Chasing, pulling, adjusting, I’ve stopped doing that.

I choose the path of least resistance. By doing so, I see more quickly where I still give too much. Where I still adapt.

Friendships that continue because the other person decides when there is space,

but never moves toward you. People who come to take, to unload, but have no space for you. Who don’t want to meet you in your entirety, but only in fragments.

Then it’s simple: that’s where the door is.

I realized again: I don’t have to adapt to be received.

The right energy finds me naturally, even with thorns. This is not about chasing. This is about allowing what resonates to arrive.

I bloom in my own way and what is meant for me finds me.

My work doesn’t have to be for the masses. It can be selective. The right people connect without me having to convince them.

And maybe this is the hardest part: trusting without visible results.

Standing firm while something is still building. Making no more concessions, even when it feels tense. This is where most people drop off.

For me, this feels like the moment to go all in. To trust what I see, even before it becomes visible to others. How strong is my ability to manifest, really? I can see it, I believe in it, and I’m moving in the right direction.

What caused me stress, I’ve let go of. Space has opened up.

Instead of building visibility, I’m now aligned with what flows toward me effortlessly. I’ve stopped forcing what isn’t alive.

What I’m truly allergic to are the voices that tell you how it should be done.

When you should be visible. What you should share. How often. In what way.

As if there’s one route to being seen. But being seen cannot be captured in step-by-step plans.

So I’m not going to tell you how you should do it. I can only show you how I do it. How I hit. How I miss and still continue.

By creating while I feel it and sharing while it’s still alive.

This is not a strategy, it's momentum, it's experience.

I am not visible to be seen. I am seen because I create.

If this resonates with you and you’d like to support my work, a donation is warmly welcome.

De Wilde Roos Jaagt De Bij Niet Na

Over gezien worden zonder het te forceren

Er wordt veel gesproken over zichtbaar zijn, alsof zichtbaarheid een soort eindpunt is, een bewijs dat je ertoe doet.

Maar zichtbaar zijn is niet hetzelfde als gezien worden.

Zichtbaarheid is een handeling. Je zet iets naar buiten, je neemt ruimte in, je laat jezelf zien.

Maar gezien worden gebeurt aan de andere kant.

Het vraagt niet alleen om mijn aanwezigheid, maar om de bereidheid van een ander om werkelijk te ontvangen. En daar zit een spanningsveld.

Want je kunt alles “goed” doen, aanwezig zijn, delen, consistent zijn en je toch niet gezien voelen.

Echte waarneming is namelijk niet maakbaar. Gezien worden vraagt om afstemming.

Om iemand die, op hetzelfde moment en met dezelfde openheid, kan ontmoeten wat jij aanbiedt.

En dat is precies de verschuiving: niet harder proberen zichtbaar te zijn,

maar trouw blijven aan wat gezien wil worden.

Afgelopen maandag zou ik lesgeven op de school van mijn zoon.

Ik was van plan om een nieuw collage-schilderij vanaf nul op te bouwen in het atelier, zodat leerlingen het proces van dichtbij konden meemaken.

Ik nam alles mee, een afgerond werk, verf, palet, kwasten, mijn volledige project op papier. The whole shebang.

Eenmaal daar bleef het leeg.

Af en toe druppelde er een leerling binnen, maar niemand kwam voor mijn verhaal.

Na een mailtje naar mijn contactpersoon ben ik maar begonnen met schilderen. Anders voelde het als verspilde tijd.

Pas rond 12.00 uur kwam er een docent binnen. Ze keek me wat wereldvreemd aan.

Ik stelde me voor en vroeg of ze wist dat ik zou komen. Er brandde wel licht in haar ogen maar niemand was thuis.

Volgens haar had ik dit “verkeerd aangepakt” en moest ik me via de schoolsite aanmelden.

Ze ging zitten, begon aan haar lunch en dat was het gesprek. Ik maakte mijn eerste verflaag af en besefte: dit is precies hoe ik een ander nooit zou behandelen. Als docent zou ik wel weten welke leerling affiniteit met schilderkunst zou hebben en ik zou ze even hebben opgetrommeld zodat degen die de moeite nam voor een workshop daar niet voor de poes haar poes stond, maar that"s me.

Ik pakte mijn spullen en vertrok. Ik voelde me niet welkom.

Thuis bleef het hangen. Ik voelde me onzichtbaar. Niet gezien. En ik merkte dat dit al weken een thema is.

Begrijpt mijn omgeving wel wat ik doe?

Met wie heb ik echte interactie en met wie niet?

Terwijl ik daarover nadacht, keek ik naar mijn schilderij: de wilde rozen en de bij.

En toen viel het kwartje.

De bij die de bloem vindt. Aangetrokken door nectar. De bloem die daar geen moeite voor hoeft te doen. Het gaat om uitwisseling. Om geven en nemen in balans.

De wilde roos, ongepolijst, niet perfect maar echt. Met doornen. Met grenzen.

Een hart dat niet voor iedereen opengaat.

Sterke vrouwen (het schilderij heeft als thema collectieve vrouwelijke energie oa.) controleren geen mensen. Ze bepalen de mate van toegang.

Bij mij wordt er niet meer geruzied, verdedigd of uitgelegd. Dat zijn energie-lekken.

Achterna gaan, trekken, aanpassen, daar ben ik mee gestopt. Ik kies voor de weg van de minste weerstand.

Al doende zie ik steeds sneller waar ik nog te veel geef. Waar ik me nog aanpas.

Vriendschappen die blijven bestaan omdat de ander bepaalt wanneer er ruimte is,

maar nooit naar jou toe beweegt. Mensen die komen halen, komen dumpen,

maar geen ruimte hebben voor jou. Die mij niet in mijn totaliteit willen ontmoeten,

maar alleen in stukjes. Dan is het simpel: daar is de deur.

Ik besefte me opnieuw: ik hoef me niet aan te passen om ontvangen te worden.

De juiste energie vindt mij vanzelf, zelfs met doornen.

Dit gaat niet over najagen, maar laten komen wat resoneert.

Ik bloei op mijn manier. En wat voor mij is, vindt mij.

Mijn werk hoeft niet voor de massa te zijn. Het mag selectief zijn.

De juiste mensen haken aan zonder dat ik ze hoef te overtuigen.

En nu komt het moeilijkste stuk: vertrouwen hebben zonder zichtbaar resultaat.

Blijven staan terwijl iets nog aan het opbouwen is. Geen concessies meer doen, ook als het spannend wordt. Hier haken de meeste mensen af.

Voor mij voelt dit als het moment om alles op alles te zetten.

Om te vertrouwen op wat ik zie, nog voordat het zichtbaar is voor anderen. Hoe staat het met mijn manifestatie kracht, ik zie het voor me, geloof erin en ik beweeg de juiste kant op.

Wat mij stress gaf, heb ik losgelaten. Er is ruimte ontstaan. In plaats van bouwen aan zichtbaarheid, sta ik nu in uitlijning met wat moeiteloos naar me toekomt. Het trekken aan dode paarden ligt achter me.

Waar ik echt allergisch voor ben, zijn de stemmen die vertellen hoe het moet.

Wanneer je zichtbaar moet zijn. Wat je moet delen. Hoe vaak. Op welke manier.

Alsof er één route bestaat naar gezien worden.

Maar gezien worden laat zich niet vangen in stappenplannen.

Ik ga je dus ook niet vertellen hoe jij het moet doen. Ik kan je alleen laten zien hoe ik het doe. Hoe ik raak. Hoe ik mis. En toch doorga.

Door te maken terwijl ik het doorvoel en het te delen terwijl het nog leeft.

Dit is geen strategie, maar momentum, ervaring.

Ik ben niet zichtbaar om gezien te worden. Ik word gezien omdat ik creeer.

Resoneert dit met je en wil je mijn werk steunen? Dan is een donatie van harte welkom.