Breaking Up With Alcohol

Reflections on Numbing, Growth and Personal Freedom

Exactly one year ago, I decided to completely break with alcohol.

Alcohol and I had an intimate relationship. It had always been there.

In my childhood, alcohol was seen as normal. At home, there was always drinking before dinner, never skipping a day. Wine was made at home. There was always a bottle of yeast on the windowsill, and in the attic, large round glass bottles with wine aging.

Because it was always present and consumed, it was seen as normal. Alcohol was associated with coziness, in the Dutch language we have a special word for that "gezellig". That’s still the case today: we all know the question, “Join us for a drink? Because that's "gezellig”.

Alcohol wasn’t just at our table; it was woven into our entire family culture.

For example, I had a grandmother who spoke with a slurred tongue for years. Everyone thought it was the result of a stroke. Until my aunt accidentally took a sip of her drink and discovered there was more brandy than Coke in it.

My other grandmother would routinely pour herself a rum and Coke at the end of the afternoon. Once I had outgrown peach juice, she started giving me one too. They were pretty strong, and together we had the greatest fun, she would toss green beans onto my plate from a meter away, and I was allowed to scrape the burnt potatoes out of the pan.

Or my birthday, which was no longer celebrated with the family because an uncle, already something of a hollow vessel to begin with, would grow more empty the more he drank, only to then step into the car with his whole family and drive home.

It wasn’t ill intent. It was something passed down from generation to generation. Without anyone ever questioning what it was really doing.

At 14, I was in an ambulance on the way to the hospital, my stomach freed from 1 liter of Vodka. I don’t remember any of it myself, but I’ve joked in the past that I was the first coma-drinker in the Netherlands. It was the start of an unhealthy relationship with alcohol. The only positive thing that night? I never went over my limit again.

In my teenage years, it seemed like everyone was drinking. We went out, to happy hours, pre-drinking, after-parties, and pulling all-nighters. We were even able to function reasonably the next day.

That changed in my twenties, when, for example, I was sent home from work because I was completely useless, or fell asleep on the train and woke up in some godforsaken place. Back then, it was seen as a funny story.

They say good stories aren’t made by drinking milk, and in my world, everyone had good stories.

My surroundings were soaked in alcohol. There was no one who didn’t drink. At some point, I also started to see what some people were numbing: a difficult childhood, insecurity, shame, anger, lack of self-love and self-worth, you name it. For many, alcohol is a way to soften life. The real problem lies beneath.

When I started noticing these patterns, I asked myself the same question: what am I actually numbing?

I drank almost every night to fall asleep. Not to the point of delirium, but just two drinks to switch my mind off. This worked for a long time, until it didn’t. I started reacting more emotionally, my body struggled to recover, and I could fall into a deep emotional pit. The tipping point was near.

Throughout my life, I had stopped drinking several times. The first thing I noticed? The loss of friends. It became clear to me that they weren’t friends, but drinking buddies. They reappear in your life when you start drinking again. I began to understand their function: noise. Noise to fill issues, to avoid feeling lonely. That's what makes you collect useless noise around you, filling in voids.

What else I noticed: if you come from an alcohol-soaked environment and you also have a strong personality, there’s little support. No check-ins, no encouragement.

In fact, when I finally gathered the courage to be vulnerable and shared that I had an unhealthy relationship with alcohol, it was brushed off. “It’s not that bad, it’s not so serious. you are making it to big.”

This wasn’t just minimizing my relationship with alcohol; it was also minimizing my self-knowledge. It hurts when others dismiss your experience, while other family members did receive support during their alcohol-free phases.

Fortunately, I took myself seriously. I flipped the script. I decided to stop. No more self-destruction, but let's move towards self-love. A true gift I gave myself.

For me, this feels like adult autonomy: giving yourself recognition. Carrying it completely alone, moving through discomfort, without drama, without crisis. I DID THAT!

I can honestly say it didn’t even cost me that much effort. In recent years, my alcohol intake had been minimal; this was the last piece. It’s a new way of living, a new way of enjoying life. No, I don’t like going to bars anymore. Talking sober to drunk people is a challenge I have no desire for. I entertain myself in other ways.

The benefits are enormous: a better-functioning liver, a few lost kilos, more focus, a clearer channel, more people around me who also don’t drink, no hangovers, more self-love and appreciation, emotional stability, and stronger personal autonomy.

So today, I celebrate quietly by myself, with my ginger lemonade in a “cozy” wine glass, that I reached this milestone.

I say to myself: Es, you did it. You can be proud of yourself. You broke the pattern. You go girl!

And now, I invite you to honestly take a look at your own susceptibility to addictive behaviors. Try to answer the questions below as sincerely as possible, for yourself, without judgment. Remember that everyday is a new day, every new day can be a beginning, where you can make healthier choices for yourself, you decide! Your future self is already thanking you!

Reflection Questions on Alcohol, Numbing, and Habits.

1. Which emotions or thoughts do you numb with alcohol or other habits?

2. Do you drink to forget, to soften, or to help you sleep?

3. How would you feel if that habit were gone tomorrow?

4. Are there moments when you feel alcohol (or something else) limits who you want to be?

5. When you are honest: do you really enjoy alcohol (or something else), or is it more about the ritual and habit?

6. Which patterns in your life are maintained because you numb something?

7. Are there situations where you’ve criticized yourself for what you did to avoid feeling emotions?

8. What would you do differently if you dared to feel what’s underneath?

9. Who do you really share your challenges with, and who don't you share them with?

10. What would your life look like if you took yourself as seriously as I did this year?

Enjoying my blog? Toss a donation into the pot and support my work!

Breken Met Alcohol

Reflecties op Dempen, Groei en Persoonlijke Vrijheid.

Precies 1 jaar geleden besloot ik volledig met alcohol te breken.

Alcohol en ik hebben een innige relatie gehad. Het is er altijd geweest.

In mijn jeugd werd alcohol als iets normaals gezien. Bij mij thuis werd er voor het eten altijd gedronken, nooit werd er een dag overgeslagen. Er werd thuis zelf wijn gemaakt. Er stond altijd wel een fles gist in de vensterbank en op zolder grote ronde glazen flessen met wijn te rijpen.

Doordat het altijd aanwezig was en geconsumeerd werd, werd het als normaal gezien. Alcohol werd gekoppeld aan gezelligheid. Dat gebeurt nog steeds: de vraag “Doe je gezellig een drankje mee?” kennen we allemaal.

Alcohol zat niet alleen bij ons aan tafel, het zat in de hele familiecultuur verweven.

Ik had bijvoorbeeld een oma die jarenlang met een dubbele tong sprak. Iedereen dacht dat het kwam door een hersenbloeding. Tot mijn tante per ongeluk een slok van haar drankje nam en ontdekte dat er meer vieux dan cola in zat.

Mijn andere oma schonk eind van de middag standaard een rum colaatje voor zichzelf in, nadat ik de perziksap was ontgroeid kreeg ik ook zo'n drankje van haar, die waren best sterk en samen hadden we de grootste lol, zij smeet de sperziebonen van een meter afstand op mijn bord en ik mocht de aangebrande aardappelen uit de pan schrapen.

Of mijn verjaardag die niet meer met familie werd gevierd omdat een oom wat al redelijk een hol vat van zichzelf was, alsmaar holler werd naar mate hij dronk, om vervolgens met gezin en al in de auto te stappen en terug naar huis te rijden.

Het was geen kwaadwillendheid. Het was wat generatie op generatie werd doorgegeven. Zonder dat iemand zich afvroeg wat het werkelijk deed.

Op mijn 14e lag ik in een ambulance onderweg naar het ziekenhuis, waar mijn maag werd bevrijd van 1 liter Vodka. Zelf kan ik hier niets meer van herinneren, maar ik heb er in het verleden wel eens over gegrapt dat ik de eerste coma-drinker van Nederland was. Het was het begin van een ongezonde relatie met alcohol. Het enige positieve van die avond? Ik ben nooit meer over mijn grens gegaan.

In mijn tienertijd leek iedereen te drinken. We gingen stappen, happy hours, voordrinken, naborrelen en nachten doorhalen. We waren zelfs in staat om de volgende dag nog redelijk te functioneren.

Dat veranderde in mijn twintiger jaren, toen ik bijvoorbeeld van mijn werk naar huis werd gestuurd omdat ik echt niks meer waard was, of in slaap viel in de trein en op een godvergeten oord wakker werd. Het werd toen gezien als een grappig verhaal.

Ze zeggen wel eens dat goede verhalen niet ontstaan door melk te drinken, en bij mij had iedereen goede verhalen.

Mijn omgeving was doordrenkt met alcohol. Er was niemand die niet dronk. Ik zag op een gegeven moment ook wat sommige mensen aan het dempen waren: moeizame jeugd, onzekerheid, schaamte, woede, gebrek aan zelfliefde en eigenwaarde, noem maar op. Alcohol is voor velen een manier om te verzachten. Het echte probleem ligt eronder.

Toen ik deze verbanden begon te zien, stelde ik mezelf dezelfde vraag: wat ben ik eigenlijk aan het dempen?

Ik dronk bijna elke avond om in slaap te vallen. Niet tot een delirium, maar net 2 drankjes om mijn hoofd uit te zetten. Dit werkte lange tijd, totdat het niet meer werkte. Ik reageerde emotioneel steeds heftiger. Mijn lichaam had moeite om te herstellen en ik kon echt in een diepe put raken. Het kantelpunt naderde.

Door mijn leven heen ben ik vaker gestopt met drinken. Het eerste wat mij opviel? Het verlies van vrienden. Het werd me duidelijk dat dit geen vrienden waren, maar drinkmaatjes. Die verschijnen overigens weer in je leven als je begint te drinken. Ik begon in te zien wat hun functie was: ruis. Ruis om issues mee op te vullen, om geen eenzaamheid te voelen. Leegtes opvullen met ruis.

Wat mij ook opviel: als je uit een alcohol-doordrenkte omgeving komt én een sterke persoonlijkheid hebt, is er weinig steun. Geen check-in moment, geen aanmoediging.

Sterker nog, toen ik de moed bij elkaar had geraapt en mijn kwetsbaarheid deelde, dat ik een ongezonde relatie met alcohol had, werd het weggebagatelliseerd." Het viel wel mee, het was niet zo erg. Je maakt het te groot".

Dit was niet alleen het minimaliseren van mijn relatie met alcohol, maar ook van mijn zelfkennis. Het doet pijn als anderen je ervaring onderuit halen, terwijl andere familieleden wél steun kregen in hun alcoholvrije fase.

Gelukkig nam ik mezelf serieus. De knop ging om. Ik besloot te stoppen. Geen zelfdestructie meer, maar een keuze vanuit zelfliefde. Een waar cadeau dat ik mezelf gaf.

Voor mij voelt dit als volwassen autonomie: jezelf erkenning geven. Het volledig alleen dragen, door ongemak heen gaan, zonder drama, zonder crisis. I DID THAT!

Ik kan eerlijk zeggen dat het mij niet eens zoveel moeite kostte. De laatste jaren was mijn alcoholinname minimaal; dit was het laatste stukje. Het is een nieuwe manier van leven, een nieuwe manier van genieten. Nee, ik zit niet graag meer in de kroeg. Nuchter praten met beschonken mensen is een uitdaging waar ik geen zin in heb. Ik vermaak me op andere manieren.

De voordelen zijn enorm: een beter functionerende lever, wat kilo’s kwijt, meer focus, een zuiverder kanaal, meer mensen om mij heen die ook niet drinken, geen katers, meer zelfliefde en waardering, emotionele stabiliteit en een sterkere persoonlijke autonomie.

Dus vandaag vier ik stilletjes alleen, met mijn gemberlimo in een “gezellig” wijnglas, dat ik deze mijlpaal heb gehaald.

Ik zeg tegen mezelf: Es, het is je gelukt. Je mag trots zijn op jezelf. Je hebt het patroon doorbroken. You go girl!

En nu nodig ik jou uit om eens eerlijk te kijken naar je eigen verslavingsgevoeligheid. Probeer de vragen hieronder zo oprecht mogelijk te beantwoorden voor jezelf, zonder oordeel. En weet dat elke dag weer een nieuwe dag is voor een nieuw begin met gezondere keuzes, het is helemaal aan jou om die beslissing te maken, je oudere zelf is je nu al dankbaar!

Reflectievragen over alcohol, dempen en gewoontes

1. Welke emoties of gedachten demp jij met alcohol of andere gewoontes?

2. Drink je om iets te vergeten, te verzachten of om makkelijker te slapen?

3. Hoe zou je je voelen als die gewoonte er morgen niet meer was?

4. Zijn er momenten waarop je voelt dat je drank (of iets anders) je beperkt in wie je wilt zijn?

5. Wanneer je eerlijk bent: geniet je echt van de alcohol (of iets anders) , of gaat het meer om het ritueel en de gewoonte?

6. Welke patronen in je leven worden in stand gehouden omdat je iets “dempt”?

7. Zijn er situaties waarin je jezelf hebt aangepakt of bekritiseerd door wat je deed om emoties te vermijden?

8. Wat zou je anders doen als je wél durfde te voelen wat eronder ligt?

9. Met wie deel je je uitdagingen echt, en met wie niet?

10. Hoe zou je leven eruitzien als je jezelf volledig serieus zou nemen zoals ik dat deed dit jaar?

Vind je mijn blog leuk en of waardevol? Gooi dan een donatie in de pot en steun mijn werk!