No Man's Land And I'm The Wanderer

An In-between Space With Direction.

(The in-between on canvas)

For the past two weeks, I’ve been trying to write something, but every time I stop halfway and think: no, this isn’t it. It’s not that there’s nothing to tell, because there is plenty happening to write about.

I thought: with the end of the Year of the Snake, I close a big chapter. There’s nothing left to peel away; there are simply no more layers. The need to speak about my trauma has also disappeared. I protect myself from digging into old wounds, from stirring up past pain, because I no longer want to identify with it. And no, I don’t push it away, I didn't suppress it, I have gone straight through it. And now I stand on the other side.

It is a strange in-between space. It feels like no-man’s-land, and I am the wanderer. It almost feels as if you move invisibly through the outside world, where everyone dutifully follows their script, and I watch it all from a distance. I also dream of gas stations, hotels, buses, and boats, true symbols of a transitional phase: refueling, choosing direction, and being on the way.

This in-between space is a place where deep shadow work has taken place. Where intense grief has softened because it has been fully experienced. Where there was once mist, there is now clarity and insight.

The darkness has danced with me. It is not gone, but fully accepted and integrated.

The renewed woman is already present; only the world has not yet caught up with her.

No-man’s-land, and I am the wanderer, yet I am not lost. I know exactly where I am and where I am heading.

I use my past as inspiration, transforming something painful into something beautiful, loving, and connective. I use my pain as a bridge for transformation. Not to name it constantly, but because I have learned to carry it. The darkness has taught me that I am capable of this. No victimhood, only ownership.

In mid-December, I made a decision: I chose myself. I had an enormous need for rest. The final part of closing this period is intense because it has to do with my sleep. Or rather: the lack of it.

For the past 40 years, a deep elephant path has been carved into my nervous system. My body has tried to keep me awake for 40 years by producing enormous bursts of noradrenaline, making it impossible to sink into sleep.

This has taught me patience. To hold hope in situations that sometimes feel hopeless. It is the last thing that still reminds me of the past.

I will spare you the details of what this does to my body, or how my evening routine looks, or the many steps I have taken with and without professional help, or the countless supplements I have used, including alcohol and cannabis. Or the dozens of books I have read.

This is trauma at a deeply ingrained level and can only be transformed with immense patience. Neurobiology, in which my sympathetic nervous system is too dominant in the evening.

It is sometimes incredibly heavy, especially because my work is physically demanding, often resulting in exhaustion and migraines.

I am not a quitter, and I know that I will ultimately succeed. And if not, I have accepted it and perhaps that has been the greatest challenge: acceptance.

Acceptance in nights of wakefulness. Acceptance that I must slow down. Acceptance that I need to reprogram my body, with patience, without frustration. Acceptance that I must do this entirely alone.

Plus acceptance that I can no longer do or want to do my old decorative painting work. And thus, acceptance that I do not generate income.

As daunting as this is, with no backup system, I feel a deep sense of peace and trust. As if I have given myself a gift, a necessary gift.

Because in the rest, in the time I allow myself to calm my nervous system, a beautiful new idea was born. Exactle what I want to share, in the way I do it best.

I am going to tell you a story through the slowest medium that exists: painting.

Inspired by my childhood: the old-fashioned poetry album, but renewed, wiser, stronger.

It will carry my lessons, my breakthroughs, and my insights. With the aim to inspire, to teach, and to share.

It will be a renewed poetry album, a treasure chest where we once again preserve words for each other. Like in the past, but now wiser. An album that you can fill and give to someone you hold dearly, so your words and wishes can travel further and connect.

Soon I will start my grant applications and launch a crowdfunding campaign to make this project visible. If you feel this resonates with you, I will take you along every step of the way.

For now, I am working on the second painting for this album. It is a combination of poems: words that carry an image, and the image gives the words power. Everything is symbolic and represents different themes, all related to self-development.

Currently, I am painting the black swan. The black swan represents the primordial mother, transformation after crisis, beauty born from darkness, and female strength that no longer has to be white and obedient.

The flowers around her signify: blooming in the dark, vulnerability no longer hidden, life that grows through pain.

The in-between space I occupy is the domain of the black swan. She does not belong to the flock of white swans, but she has not yet been fully recognized in her new realm. No-man’s-land is not emptiness; it is the womb of my next form. My shadow is integrated, my intensity transformed into direction. I am no longer “too intense.” I AM intense and that is now my strength.

This is how art heals me.

Soon I will share more about how this project is taking shape. If you feel that this touches something within you, stay close. This story has only just begun and is not only mine, it is also yours.

https://video.wixstatic.com/video/e8cb25_b256d320d2a34e5bb6131bbcff5feef2/1080p/mp4/file.mp4

Work in progress.

Niemandsland En Ik Ben De Doler

Een Tussenfase Met Richting

Al 2 weken probeer ik iets te schrijven, maar elke keer stop ik halverwege en denk ik: nee, dit is het ook niet. Het is niet dat er niets te vertellen valt, want er gebeurt genoeg om over te schrijven.

Ik dacht: met het einde van het jaar van de slang sluit ik een groot hoofdstuk af. Er valt niets meer af te pellen, er zijn gewoon geen lagen meer over. Daarbij is de behoefte om over mijn trauma te praten ook verdwenen. Ik behoed mijzelf ervoor om in oude wonden te harken, oud zeer op te rakelen, omdat ik mij er niet mee wil identificeren. En nee, ik stop het niet weg, ik demp niet, maar ik ben er dwars doorheen gegaan. En nu sta ik aan de andere kant.

Het is een vreemde tussenruimte. Het voelt aan als niemandsland en ik ben de doler. Het voelt bijna alsof je onzichtbaar tussen de buitenwereld beweegt, waar iedereen netjes zijn script afdraait en ik dat van een afstand bekijk. Ik droom ook over benzinepompstations, hotels, bussen en boten. Echt symbolen van een tussenfase: bijtanken, richting kiezen en onderweg zijn.

Deze tussenruimte is een ruimte waar diep schaduwwerk heeft plaatsgevonden. Waar een intense rouw zich heeft verzacht doordat het doorleefd is. Waar vroeger mist hing, heerst nu helderheid en inzicht.

Het duister is uitgedanst met me. Het is niet weg, maar volledig geaccepteerd en geïntegreerd.

De vernieuwde vrouw staat er al, alleen de wereld heeft mij nog niet ingehaald.

Niemandsland en ik ben de doler, alleen niet verdwaald. Ik weet precies waar ik ben en waar ik naartoe ga.

Mijn verleden gebruik ik als inspiratie en verander iets pijnlijks in iets wat mooi, liefdevol en verbindend is. Ik gebruik mijn pijn als brug voor transformatie. Niet om het continu te benoemen, maar doordat ik heb geleerd om het te dragen. De duisternis heeft mij geleerd dat ik daartoe in staat ben. Geen slachtofferschap, maar eigenaarschap.

Half december heb ik een beslissing gemaakt: ik koos voor mijzelf. Ik had enorme behoefte aan rust. Het laatste gedeelte van het afronden van deze periode is intens, omdat het te maken heeft met mijn nachtrust. Of beter gezegd: het ontbreken ervan.

De afgelopen 40 jaar is er een diep olifantenpad in mijn zenuwstelsel gesleten. Mijn lijf probeert mij al 40 jaar wakker te houden door een enorme stoot noradrenaline aan te maken, waardoor ik niet in staat ben om weg te zakken in slaap.

Dit heeft mij geduld geleerd. Geduld en hoop opbrengen in een situatie die soms uitzichtloos lijkt. Het is het laatste wat mij nog herinnert aan vroeger.

Ik zal je besparen wat dit lichamelijk met mij doet, of hoe mijn avondritueel eruitziet, of welke stappen ik allemaal heb genomen met en zonder professionele hulp, of de talloze supplementen die ik heb gebruikt, inclusief alcohol en cannabis. Of de tientallen boeken die ik heb gelezen.

Dit is trauma op een diep ingesleten niveau en kan alleen met veel geduld veranderen. Neurobiologie, waarbij mijn sympathische systeem s'avonds te dominant is.

Het is soms loodzwaar, zeker ook omdat mijn werk lichamelijk zwaar is en uitputting en migraine bij mij het gevolg zijn.

Ik ben geen opgever en ik weet dat dit mij uiteindelijk gaat lukken. En zo niet, dan heb ik het geaccepteerd en dat is misschien wel de grootste uitdaging geweest: acceptatie.

Acceptatie in de nachten van wakker zijn. Acceptatie dat ik het rustiger aan moet doen. Accepteren dat ik mijn lichaam opnieuw moet programmeren, met geduld, zonder frustratie. Accepteren dat ik dit helemaal alleen moet doen.

Plus accepteren dat ik mijn oude decoratieschilderwerk niet meer kan en wil doen. En dus ook accepteren dat ik geen inkomen genereer.

Hoe spannend dat ook is, want er is geen back-up system, voel ik heel veel rust en vertrouwen. Alsof ik mijzelf een cadeau heb gegeven, een noodzakelijk cadeau welteverstaan.

Want in de rust, in de tijd die ik mijzelf gun om mijn zenuwstelsel te kalmeren, werd er een prachtig nieuw idee geboren. Precies datgene wat ik wil vertellen en verspreiden op een manier die ik het best kan.

Ik ga jullie een verhaal vertellen via het aller langzaamste medium dat er bestaat, namelijk de schilderkunst.

Geïnspireerd door mijn jeugd: het ouderwetse poëziealbum, maar dan vernieuwd, wijzer, krachtiger.

Hierin komen mijn lessen, mijn doorbraken en inzichten te staan. Met als doel om te inspireren, om van te leren en om te verspreiden.

Het wordt een vernieuwd poëziealbum, een schatkist waarin we weer woorden voor elkaar bewaren. Zoals vroeger, maar nu wijzer. Een album dat jij kunt vullen en doorgeven aan iemand die je dierbaar is, zodat jouw woorden en wensen verder reizen en verbinden.

Binnenkort begin ik aan mijn subsidieaanvragen en start ik een crowdfunding om dit project zichtbaar te maken. Als je voelt dat dit gedragen mag worden, neem ik je mee in elke stap.

Voor nu ben ik mijn tweede schilderij voor dit album aan het maken. Het is een combinatie van gedichten. Woorden die een afbeelding dragen en de afbeelding geeft de woorden weer kracht. Alles is symbolisch en geeft verschillende thema’s weer, allemaal te maken met zelfontwikkeling.

Momenteel schilder ik de zwarte zwaan. De zwarte zwaan staat voor de oermoeder, transformatie na crisis, schoonheid die is geboren uit duisternis, vrouwelijke kracht die niet meer wit en braaf hoeft te zijn.

De bloemen die eromheen staan zeggen: bloei midden in het donker, kwetsbaarheid die niet langer wordt verstopt, leven dat door pijn heen groeit.

De tussenruimte waarin ik mij bevind, is het domein van de zwarte zwaan. Zij hoort niet bij de kudde witte zwanen. Maar ze is ook nog niet volledig herkend in haar nieuwe rijk. No man’s land is geen leegte, maar de baarmoeder van mijn volgende vorm. Mijn schaduw is geïntegreerd, mijn intensiteit is getransformeerd in richting. Ik ben niet meer “te intens”. Ik BEN intens en dat is nu mijn kracht.

Dit is hoe kunst mij heelt.

Binnenkort deel ik meer over hoe dit project vorm krijgt. Als je voelt dat dit iets in jou raakt, blijf dan in de buurt. Dit verhaal is nog maar net begonnen en is niet alleen van mij, maar ook van jou.