My Flowers are Worth the H2O

I give freely and still my garden grows.

We draw to us those who vibrate on a similar pain frequency. Everyone who enters our life acts as a mirror, reflecting both our wounds and their own.

This truth began to reveal itself to me unconsciously when I got divorced in 2014. It had been a very intense and painful relationship, and once the divorce was finalized and I was able to recover, the first thought that came to me was:

Okay Es, what on earth is still unresolved in you that made you attract such an intense person?

In hindsight, this was the starting signal for a deep journey full of self-reflection and answers. A journey where I had to open myself to insights, remain honest in my mirror, and carefully keep all the puzzle pieces I received from that moment on.

From this relationship, it took me a long time to recover, and I learned some important things: to stand strong in my boundaries. Thanks to his poor treatment, I also learned that I would never tolerate this again. Apparently, I first had to hit rock bottom completely to recognize and protect my self-worth. This path led me back, among other things, to my own upbringing, which I then examined closely.

Lessons from Relationships

After a few years of being alone, I thought I was ready again around 2017, but I ended up attracting an even slightly scarier man. Someone who came frighteningly close to being a psychopath. I ended things very quickly and confidently.

This made me pause and think: was I being tested here, and would I recognize it and act accordingly? If so, I had indeed passed the test. Or is there still something in me that’s not right, and is this being mirrored again?

What followed were three more years of being single. Not a fully conscious choice, but as a single mother and independent artist, I was completely consumed by my own life.

When the world came to a standstill in 2020, space opened up again and so did a new man in my life. This time it felt different: he had a completely different character, gentler, more sensitive, which promised good things.

Until I got to know him better and saw that he was still in a co-dependency with his ex, and that he had a very intense childhood that was still unresolved.

OhhhOOOOOhhhh, I thought, this is not right.

This relationship did not last long either, and by 2022 it was over. At the beginning of 2023, I received my final puzzle piece, which completely turned my life upside down, but finally, everything made sense, every encounter was a teacher.

The Mirror in Friendships

I started seeing the mirror not only in romantic relationships but also in friendships. The more pain and sorrow I processed, the more people I shed from my life. This process became very clear from 2020 onwards. One friend after another drifted away.

What initially felt very painful is actually a completely logical consequence of personal growth.

My pain and grief were significant, and even as I went through my processes, I looked more consciously at the people I attracted.

I realized more and more that their pain and challenges must also be significant. Something to keep in mind and not judge.

Friendships hold strong when everyone is committed to growth. Under the right circumstances, friendships are incredibly valuable, not only to support each other but also to give color to the grey areas of life.

This also serves as a very good gauge. Many people say they only want real friends around them, friends who mirror and challenge them. Until it actually happens, and it turns out that the ego is a bit more fragile than expected. Most people don’t want honest feedback; they want followers.

In my life, I’ve had “life-phase-friends” and partners: people who walk alongside you for a while, and then everyone moves in their own direction again. I quickly learned that this is a natural process. I started thanking the people I parted with in my mind for the good times and then cut the string.

My Garden and Abundance

I always imagine I have a little garden with flowers. With each new encounter, I give that person a flower in my mind. What they do with it, trample or nurture, no longer matters to me, because for every flower I give, I automatically receive three in return.

My garden always blooms, and I have more than enough. I’ve learned to give without expecting anything in return, and I give without lack. Abundance is my natural state.

The funny thing is: because we go through different phases of life and people come and go, no one can judge you. We only know a fraction of each other, and the bigger picture can only be assessed by and for ourselves.

In a world where people judge harshly without context, this is incredibly ignorant. It shows a very low level of empathy and awareness. We all have challenges in life, and gossip or judgment helps no one! Stop pointing fingers at others, check yourself instead!

New Connections and Healthy Boundaries

After all the farewells I’ve had to take, I can now happily cherish a few really beautiful and solid friendships, one of which I want to highlight because it’s truly special.

I can call what I share with her an “anchor relationship.” We met when we were around sixteen and lived just a stone’s throw from each other. We were also born on the same day: she a year before me, and both of us Leos.

She is someone I never have to explain myself to. A relationship that stands the test of time, and in which our growth runs parallel. With her, I feel at home, and my nervous system finds rest. This year marks our fifth decade together, and even though our paths haven’t always been parallel or visible, we can always rely on each other.

A year ago, I moved back within a stone’s throw from her, which is absolutely wonderful.

When I look at her, I see myself: a mirror of strength, growth, and sisterhood. No jealousy, only honest reflection. Dear Shar, you know it: I love you and I’m so proud of you!

Boundaries

Over the past few years, I’ve also set healthy boundaries for myself. There are a few things I absolutely no longer choose, and they are:

• The push-and-pull game. If it doesn’t flow, we don't grow. Simple. This also includes one-way relationships.

• Empty words without action. I’m very sensitive to this; if your words aren’t backed by actions, they are empty shells without meaning. I have zero patience for this.

• Jealousy and envy. Get the fuck out of here! Work harder yourself, and otherwise be jealous of the road I’ve taken to become who I am now… yeah, that’s what I thought, you’re backing out. Don’t project envy onto my journey.

• People who cannot accept my whole heart, only fragments. I am whole, not half or a quarter.

• People who project from their own fears and limitations, and therefore consume.

There is enough space for new connections at a completely different energy level. This energy is building, empowering, uplifting, comforting, and healing when needed. I am your biggest cheerleader: honest, humorous, and without judgment.

I allow people into my life who calm my nervous system, energize me, and give my flowers enough water so that everything blooms beautifully, even outside my garden.

Support My Work

If this post resonated with you and you’d like to support my journey, you can make a donation here (scroll down). Every little contribution helps me continue sharing my reflections, insights, and creative work with you. Thank you for your generosity and love!

Journal Prompts

Reflection: what do my friendships mirror for me?

• Which patterns or pain points show up in my relationships?

• Do I see habits or beliefs from my upbringing reflected?

• To what extent do I judge myself or others?

• Do I sometimes talk about others to avoid looking at myself?

Energy and giving

• Do I give from scarcity or from abundance?

• Do I receive enough recognition and validation from my friends?

• Where does the relationship flow, and where does it feel stagnant?

Lessons and growth

• What lessons have I learned from past friendships or relationships?

• Which friends serve as clear mirrors, and what do they show me?

• What do my current friendships say about my personal growth and where I stand now?

Mijn Bloemen, Mijn Overvloed

Geven zonder tekort, bloeien zonder zorgen

We trekken mensen aan die trillen op een vergelijkbare pijnfrequentie. Iedereen die ons leven binnenkomt fungeert als een spiegel, waarin zowel onze wonden als die van henzelf zichtbaar worden.

Deze waarheid begon zich voor mij onbewust aan te dienen toen ik in 2014 ging scheiden. Het was een hele heftige en pijnlijke relatie geweest en toen de scheiding erdoor was en ik hiervan kon bijkomen, was het eerste wat ik dacht:

Oké Es, wat zit er in godsnaam nog bij je niet goed waardoor je zo’n heftig figuur hebt aangetrokken?

Achteraf gezien was dit het startsein dat ik aan een diepe reis begon vol zelfreflectie en antwoorden. Een reis waarin ik open moest gaan staan voor antwoorden, waarin ik eerlijk in mijn spiegel moest blijven kijken en alle puzzelstukjes die ik vanaf dat moment kreeg zorgvuldig moest bewaren.

Van deze relatie moest ik lang bijkomen en ik leerde een aantal belangrijke zaken: sterk voor mijn grenzen te blijven staan.

Dankzij zijn waardeloze behandeling leerde ik ook dat ik dit nooit meer zou tolereren. Blijkbaar moest ik eerst volledig rock bottom raken om mijn zelfwaarde te leren erkennen en te bewaken. Dit pad leidde mij terug, onder andere, naar mijn eigen opvoeding, wat ik vervolgens onder de loep ben gaan nemen.

Lessen uit relaties

Na een aantal jaar alleen te zijn geweest dacht ik rond 2017 er weer klaar voor te zijn, maar trok zelfs een tikkie engere man aan. Iemand die verdomd dicht in de buurt van een psychopaat kwam. Ik maakte hier dus heel snel en zelfverzekerd een einde aan.

Dit deed mij wel achter de oren krabben: werd ik hier nu uitgetest of zou ik dit meteen doorhebben en ernaar handelen? Want dan was ik wel degelijk geslaagd voor de test. Of zit er nog steeds iets bij mij wat niet pluis is en wordt dit nu weer gespiegeld?

Hierop volgden weer drie vrijgezellenjaren. Niet een volledige bewuste keuze, maar als alleenstaande moeder en zelfstandig in de kunsten werd ik volledig geconsumeerd door mijn eigen bestaan.

Toen de wereld in 2020 stil stond, kwam er ook weer ruimte en zo ook een nieuwe man in mijn leven. Dit keer voelde het anders: de man had ook een heel ander karakter, zachtaardiger, gevoeliger, dus dat beloofde veel goeds.

Tot ik hem beter leerde kennen en ik zag dat hij nog in een co-dependency met zijn ex zat en daarbij een heel heftige jeugd had gehad, wat nog volledig open stond.

OhhhOOOOOhhhh, dacht ik nog, dit is niet goed.

Deze relatie heeft ook niet bepaald lang leven gehad en in 2022 was dit over. Zelf kreeg ik begin 2023 mijn laatste puzzelstukje, wat mijn leven volkomen ondersteboven gooide, maar daar was dan eindelijk mijn duidelijkheid en alles klopte gewoon, elke ontmoeting leerde mij iets.

De spiegel in vriendschappen

Ik begon de spiegel niet alleen in partnerrelaties te zien, maar ook in vriendschappen. Hoe meer pijn en verdriet ik begon te verwerken, hoe meer mensen ik af begon te schudden. Dit proces begon heel duidelijk te worden vanaf 2020. De ene vriend(in) viel na de ander weg.

Wat in eerste instantie een heel pijnlijk proces was, is eigenlijk een heel logisch gevolg van persoonlijke groei.

Mijn pijn en verdriet waren groot, en ook al ging ik door mijn processen heen, ik keek ook een stuk bewuster naar de mensen die ik wel aantrok.

Ik besefte steeds meer dat hun pijn en hordes ook groot moesten zijn. Iets om rekening mee te houden en tevens niet om over te oordelen.

Vriendschappen houden namelijk prima stand als iedereen voor zijn groei gaat. Vriendschappen zijn onder de juiste omstandigheden ontzettend waardevol. Niet alleen om elkaar steun te geven, maar ook omdat we elkaar nodig hebben om de grijze gebieden kleur te geven.

Dit is tevens een hele mooie graadmeter. Vele mensen zeggen dat ze alleen echte vrienden om zich heen willen hebben, vrienden die spiegelen en elkaar ook mogen aanspreken. Totdat het ook werkelijk gebeurt en blijkt dat het ego toch iets fragieler is dan men dacht. De meeste mensen willen geen eerlijk commentaar, maar klapvee om zich heen.

In mijn leven heb ik eerder “levens-fase”-vrienden en -partners gehad: mensen die een tijdje meelopen en dan gaat iedereen zijn eigen richting weer op. Ik leerde snel dat dit een natuurlijk proces is. Ik ben de mensen waar ik afscheid van heb genomen gaan bedanken in mijn hoofd voor de leuke tijd en dan knip ik het lijntje door.

Mijn tuintje en overvloed

Ik stel mij altijd voor dat ik een denkbeeldig tuintje heb met bloemen. Bij een nieuwe ontmoeting geef ik die persoon denkbeeldig een bloem. Wat die persoon daar vervolgens mee doet, vertrappen of koesteren, maakt mij dan niet meer uit, want voor elke bloem die ik geef, krijg ik er standaard drie voor terug.

Mijn tuintje staat dus altijd in bloei en ik heb meer dan genoeg. Ik heb geleerd om te geven zonder terug te verwachten en ik geef zonder tekorten, dus overvloed is mijn natuurlijke staat.

Nu komt het grappige: doordat we in verschillende fases van ons leven terechtkomen en de mensen dus komen en gaan, kan niemand een oordeel over je vellen. We weten slechts een fractie van elkaar en het grotere geheel kun je alleen over en voor jezelf bepalen.

In een wereld waar we zonder context keihard oordelen, is dit ongelooflijk dom en onwetend. Het getuigt van een ongelooflijk laag IQ zonder empathie. We hebben allemaal onze uitdagingen in dit leven en roddel en oordeel helpt helemaal niemand! Stop met het wijzen naar anderen, maar check yourself instead!

Nieuwe verbindingen en gezonde grenzen

Ik mag, na alles waar ik afscheid van heb genomen, mij gelukkig prijzen met een paar hele mooie en solide vriendschappen, waarvan ik er één wil uitlichten omdat dit een hele bijzondere is.

Ik kan wat ik met haar deel een “anker-relatie” noemen. Wij hebben elkaar ontmoet toen we rond de 16 jaar waren en woonden op een steenworp afstand van elkaar. We zijn daarbij ook nog eens op dezelfde dag geboren: zij één jaar eerder dan ik en beide Leeuwinnen.

Dit is iemand bij wie ik mijzelf niet hoef uit te leggen. Een relatie bestand tegen de tand des tijds en daarin loopt onze groei gelijk op. Bij haar voel ik mij thuis en komt mijn zenuwstelsel tot rust. Wij gaan dit jaar onze vijfde decay in, en ook al zijn onze wegen niet altijd parallel geweest en niet altijd even zichtbaar, kunnen we altijd op elkaar rekenen.

Sinds een jaar woon ik weer op een steenworp afstand van haar vandaan, wat ontzettend gezellig is.

Als ik naar haar kijk, dan zie ik mijzelf: een spiegel van kracht, groei en sisterhood. Geen jaloezie, maar een eerlijke reflectie. Lieve Shar, je weet het: ik hou van jou en ben supertrots op jou!

Grenzen

De afgelopen jaren heb ik ook wat gezonde grenzen aangebracht voor mijzelf. Er zijn een aantal dingen waar ik absoluut niet (meer) voor kies, en dat is dit:

• Het aantrek- en afstootspelletje. Als het niet stroomt, dan niet. Simpel. Daar valt ook éénrichtingsverkeer bij.

• Loze woorden zonder acties. Hier ben ik erg gevoelig voor; als je je woorden niet kunt vullen met de daarbij behorende acties, dan zijn je woorden lege omhulsels zonder betekenis. Daar heb ik nul geduld voor.

• Jaloezie en afgunst. Get the fuck out of here. Werk zelf harder en wees anders ook jaloers op de weg die ik heb afgelegd om te zijn wie ik nu ben… ja dat dacht ik al, nu haak je af.

• Mensen die mijn volledige hart niet kunnen accepteren, alleen fragmenten ervan. Ik ben helemaal, niet half of een kwart.

• Mensen die continu vanuit hun eigen angsten en beperkingen projecteren en dus consumeren.

Er is voor mij genoeg ruimte voor nieuwe verbindingen, op een heel ander energieniveau. Deze energie is bouwend, bekrachtigend en omhoogduwend. Troostend en helend wanneer nodig en zeer zeker aanmoedigend. I am your biggest cheerleader: eerlijk, humorvol en zonder oordeel.

Wat ik toelaat, zijn mensen waarbij mijn zenuwstelsel tot rust komt, waar ik energie van krijg en die mijn bloemen genoeg water geven zodat alles mooi in bloei blijft staan, ook buiten mijn tuintje om.

Ondersteun mijn werk

Als dit artikel je heeft geraakt en je wilt mijn werk steunen, kun je hier een donatie doen (scroll naar beneden). Iedere bijdrage, groot of klein, helpt mij om mijn reflecties, inzichten en creatieve werk met jou te blijven delen. Dankjewel voor je liefde en support!

Journal prompts

Reflectie: wat spiegelen mijn vriendschappen mij?

• Welke patronen of pijnpunten worden zichtbaar in mijn relaties?

• Zie ik gewoonten of overtuigingen terug uit mijn opvoeding?

• In welke mate oordeel ik over mezelf of over anderen?

• Praat ik soms over anderen om de focus niet op mezelf te richten?

Energie en geven

• Geef ik vanuit tekorten of vanuit overvloed?

• Ontvang ik voldoende bevestiging en erkenning van mijn vrienden?

• Waar stroomt de relatie, waar voelt het stagnerend?

Lessen en groei

• Welke lessen heb ik gehaald uit eerdere vriendschappen of relaties?

• Welke vrienden fungeren als duidelijke spiegels en wat laten zij mij zien?

• Wat zeggen mijn huidige vriendschappen over mijn persoonlijke groei en waar ik nu sta?