Don't Dim Me

A manifesto for the unapologetic self

Work in progress and so am I.

(Nederlands scroll naar beneden)

I have now reached my 10th painting and what a journey it has been so far. Through creating this project, I have come to realize that it is deeply rooted within me as well. Each painting, together with its accompanying poem, reveals something to me. I noticed this already while creating the very first piece and even dedicated several blog posts to some of the painted collages because of it.

As I stood before the creation of the 10th painting, I found myself thinking, "Well, I wonder what this one is going to bring me." This painting, featuring the panther, iris, gladiolus, and papaya, represents something incredibly powerful. It amplifies a short yet potent poem a poem about my authentic voice and how it is not always welcomed. This work has teeth, and it stares back.

Let me explain the symbolism and, for the first time, I'll share the poem that will be included in my poetry book, "What Lives On, Written by Those Who Love You".

- The panther symbolizes strength, intuition, mystery, protection, and feminine primal power. It speaks of inner trust and the courage to walk your own path without external validation. It is instinctive intelligence that does not doubt what it perceives. Quiet, present, untamed in its gaze.


- The iris represents intuition, beauty, emotional depth, and spiritual connection.


- The gladiolus symbolizes integrity, perseverance, and loyalty to the heart.


- The papaya represents life force, sensuality, nourishment, softness, and fertility. Its many seeds also symbolize abundance and creative power.


Together, they do not illustrate the poem, they amplify it.

And the poem itself says enough:

DON’T DIM ME

Can you please make yourself smaller?


I like my comfort more than I like your truth.

Not so loud, please


Your voice shakes the walls I built to keep myself asleep.

Don’t talk about your feelings


I’m not ready to feel mine.

You’re perfect just the way you are

but don’t be like that.

If you think I'm harmless, you're going to burn yourself.

This is about being a woman. About power and bout taking up space in a world that is still accustomed to reducing women to form rather than substance.

There remains a persistent image of women as nurturing, softening, aesthetic beings, something that should be beautiful, useful, and comfortable for others. Eye candy in a system that would rather not examine itself.

But that image does not match reality. We are not here only to nurture or soften. We are also here to disrupt what has become stagnant and to crack open systems that have considered themselves unquestionable for far too long. We are here to shine light on what would rather remain hidden.

I have known for a very long time that I am that kind of woman. Deeply intuitive. Sharply observant. Unimpressed by appearances when they do not match what lies beneath. I see what is happening, even when the story being told says otherwise.

For a long time, that placed me in isolation. Because nowhere did I learn how to live with perceptions that are not always welcome.

Part of me was accepted: the creator, the aesthetic, the positive energy. But the other part, the one that sees through illusions, that confronts, that carries intensity, was often rejected.

A familiar pattern emerged: take the form, but not the substance. Take the work, but not the mirror. Appreciate me, but please don't shine a light on my shadow. Appreciated, yet confined. Framed and limited.

I have now learned that I am not responsible for people's reactions to what I see.

Multiple layers of consciousness exist side by side, and not everyone lives on the same layer. Not everyone wants to see the same layer.

So I choose my moments.

I speak when it feels right. I shine light where it is needed, where it is requested, or where my integrity allows no alternative. And I step away when something turns into projection, distortion, or ego defense.

People often prefer to remain small or attached to victimhood. They would rather seek validation or attention from someone than face someone who is authentic, even though everyone claims to want authentic friendships. Most people cannot actually handle them.

What happens is this: I name something that is already present, and it is reflected back as an attack. As if clarity were aggression. As if mirrors were dangerous.

Then come the projections, the assumptions, the noise, and finally the silence.

Sometimes I do not even have to say anything. My presence alone is enough to trigger someone.

And once again it becomes clear: it is not the truth itself that is being rejected, but the resistance to it.

At that point, it is no longer my field, and I do not remain there.

A beautiful woman with a deep intellect. Life would have been easier had I remained superficial. Had I not seen through what lies beneath words. Had I not immediately sensed where something is off before it is ever spoken.

But that is not how I am built and that does not make me smaller. It makes me difficult to categorize.

There was another layer added to this journey: the choice to face my own demons. To take responsibility for my life instead of handing my power over to circumstances or other people. To confront my traumas, release limiting beliefs, and not merely talk about consciousness, but live it.

A perspective in which victimhood no longer has a home and honesty becomes more important than comfort is confronting, especially for people who continue to keep themselves small while, deep down, sensing that more is possible.

Beauty is welcomed as long as it remains silent. Intelligence is appreciated as long as it remains manageable.

But a woman who carries both and who also sees what others would rather avoid suddenly becomes something that no longer fits into a box.

Too beautiful to ignore. Too sharp to remain comfortable.

I do not need to make my presence louder. It is already loud enough for those who are truly looking.

And for those who refuse to look... it is already too late.

And then came my great test this past week.

My project, What Lives On, Written by Those Who Love You, inspired me to apply for several grants.

Past experience has shown me that cultural institutions and arts organizations often operate from outdated systems. Fourteen years ago, I successfully secured a grant. It remains one positive experience among many negative ones, where rejection became almost a comfort zone.

It showed me that institutions often participate in certain agendas, maintaining a façade for the outside world.

Without academic qualifications, I already start one step behind, regardless of my background or achievements. They evaluate what is written in black and white, while every shade in between is dismissed with the click of a button.

My preliminary application to the Cultural Fund was rejected without explanation.

Then I received a rejection from the Mondriaan Fund as well.

The decision was based on my CV. Every hour I spent on my project proposal and budget was rendered irrelevant before the content was even considered.

The rejection stated:

"Grants may be applied for by visual artists working within the fields of visual arts and/or cultural heritage. A visual artist must be artistically active within visual arts and/or cultural heritage and integrated into the professional visual arts and/or cultural heritage practice in the Netherlands. Based on the information provided, including your CV, this is deemed insufficient."

Let's put that into perspective.

Cultural heritage is generally defined as everything a society considers meaningful enough to preserve, protect, and pass on to future generations. This includes both tangible and intangible heritage.

And it is intangible heritage that concerns me here.

This includes:

• Traditions and rituals


• Stories and oral history


• Crafts and craftsmanship


• Music, dance, and performing arts


• Knowledge and practices passed down through generations


  
  

So according to this rejection, my 24 years of experience with the Dutch Opera & Ballet, performing arts and craftsmanship, do not qualify?

My project, inspired by the traditional friendship and poetry albums of the past, rooted in traditions and rituals, apparently does not deserve recognition?

Of course, I emailed them back asking how these decades of experience are not considered active participation within cultural heritage. So far, I have received no response.

Naturally, I felt disappointed.

But this project stopped being about me a long time ago. It is much bigger than that.

This is a project for the collective, and I can see very clearly what it is meant to become.

At the same time, I state firmly that my work, my project, and my identity as an artist are not defined by external systems.

No fund, no institution, no gatekeeper determines whether this work deserves to exist or who I am as an artist.

I do not belong within a system that only understands itself through existing frameworks.

I do not fit into structures that respond only when something has already been made safe, categorized, and explained.

I see more clearly than ever that my work is not meant to be filtered through those old structures.

I will not make myself fit, and I do not create work that asks for permission.

I trust that another path will reveal itself.

And it will, because I am no longer trying to fit where I do not belong.

This project will come into existence, one way or another, with or without external approval.

So I do not see my disappointment as an endpoint. I see it as a starting point, one that comes with greater clarity.

Don’t Dim Me!

(There’s still time to support the project.

Donations remain open until I complete the twelfth and final painting of the series.

If you’d like to help bring this book into the world and receive one of the available rewards, please scroll down for the donation link and the full reward list.

Thank you for being part of this journey).

Don't Dim Me

Een manifest voor wie weigert zich kleiner te maken

Schilderij in ontwikkeling, net als ik.

Ik ben bij mijn 10de schilderij aangekomen en wat een reis is het tot nu toe geweest. Ik heb nu ervaren dat dit project ook in mij, door het te maken, is geworteld. Elk schilderij met haar poëzie maakt ook mij iets duidelijk. Dit had ik met de creatie van het eerste schilderij al door en heb met sommige geschilderde collages, daar ook een blog post aan besteed.

Nu ik voor de creatie van het 10de schilderij stond dacht ik, “Nou ik ben benieuwd wat dit schilderij mij gaat brengen”. Want dit schilderij met de panter, sier iris, gladiool en papaya, staat voor iets heel sterks, het versterkt een kort maar heel krachtig gedicht. Een gedicht wat gaat over mijn authentieke stem en dat dat niet altijd gewaardeerd wordt. Dit werk heeft tanden en het kijkt terug.

Laat me je de symboliek uitleggen en voor het eerst ook het bijbehorende gedicht, wat in mijn poëzie boek: “What lives on, written by those who love you” wordt geplaatst.

- De panter staat voor kracht, intuïtie, mysterie, bescherming en vrouwelijke oerkracht. Het gaat over innerlijk vertrouwen en je eigen pad durven bewandelen zonder bevestiging van buitenaf. De instinctieve intelligentie die niet twijfelt aan wat zij waarneemt. Stil, aanwezig, niet te temmen in haar blik.

- De sier iris staat voor intuïtie, schoonheid, emotionele diepte en spirituele verbinding.

- De gladiool staat voor integriteit, doorzettingsvermogen en trouw aan het hart.

- En de papaya, levensenergie, sensualiteit, voeding, zachtheid en vruchtbaarheid. De vele zaden staan tevens voor overvloed en creatie kracht.

Samen vormen ze geen illustratie van het gedicht, maar een versterking ervan.

En dat gedicht zegt eigenlijk al genoeg:

DON’T DIM ME.

Can you please make yourself smaller?


I like my comfort more than I like your truth.

Not so loud please


Your voice shakes the walls I built to keep myself asleep

Don’t talk about your feelings


I’m not ready to feel mine.

You’re perfect just the way you are


But don’t be like that.

Als je denkt dat ik voor de poes ben, dan ga je jezelf gevaarlijk branden.

Dit gaat namelijk over vrouw zijn, over macht, over ruimte innemen in een wereld die nog steeds gewend is om vrouwen te reduceren tot vorm in plaats van inhoud.

Er is namelijk nog steeds een hardnekkig beeld van de vrouw als verzorgend, verzachtend, esthetisch. Als iets wat mooi moet zijn, bruikbaar en comfortabel voor de ander. Eye candy in een systeem dat zichzelf liever niet onderzoekt.

Dat beeld klopt niet met de werkelijkheid, want wij zijn niet alleen hier om te verzorgen of te verzachten. Wij zijn hier ook om te verstoren waar het vastzit en om systemen open te breken die zichzelf te lang als vanzelfsprekend hebben gezien. Om licht te zetten op wat liever verborgen blijft.

Ik weet al heel lang dat ik zo’n vrouw ben. Helder voelend. Scherp waarnemend. Niet onder de indruk van de verpakking als die niet klopt met de inhoud. Ik zie wat er gebeurt, ook wanneer het anders wordt verteld.

Dat heeft me een lang tijd in isolatie gezet. Omdat ik nergens leerde hoe je leeft met een waarneming die niet altijd welkom is.

Een deel van mij werd geaccepteerd: de maker, de esthetiek, de positieve energie. Maar het andere deel, het deel dat door illusies heen kijkt, wat confronterend is en mijn intensiteit, werd vaak geweigerd.

Dit werd voor mij een bekend patroon: neem de vorm, maar niet de inhoud. Neem het werk, maar niet de spiegel. Je wordt gewaardeerd maar schijn aub geen licht op mijn schaduw. Gekaderd en begrensd.

Ik heb nu geleerd dat ik niet verantwoordelijk ben voor de reactie op wat ik zie. Er bestaan meerdere lagen van bewustzijn naast elkaar en niet iedereen staat op dezelfde laag. En niet iedereen wil dezelfde laag zien.

Ik kies daarom mijn momenten.

Ik spreek wanneer het klopt. Ik laat licht vallen als er om gevraagd wordt, waar het nodig is, of waar mijn eigen integriteit niet anders toelaat. En ik trek me terug wanneer iets verandert in projectie, verdraaiing of ego-verdediging. Want men houdt zich maar al te graag klein of in slachtofferschap. En zoeken liever iemand waar ze bevestiging of aandacht van krijgen dan iemand die authentiek is, ook al zegt iedereen dat ze authentieke vriendschappen willen. De meeste kunnen dat niet aan.

Want wat gebeurt is dit: ik benoem iets wat al aanwezig is, en het wordt teruggekaatst als aanval. Alsof helderheid agressie is en alsof spiegels gevaarlijk zijn. Dan volgt de projectie, aannames, ruis en dan stilte. En soms hoef ik niet eens iets te zeggen maar is mijn aanwezigheid genoeg om iemand te triggeren.

En dan wordt het opnieuw duidelijk: niet de inhoud wordt gezien, maar de weerstand eraan.

Op dat moment is het niet meer mijn veld en ik blijf daar niet in staan.

Een mooie vrouw met een diep intellect. Het zou eenvoudiger zijn geweest als ik oppervlakkig was gebleven. Als ik niet zou doorzien wat er onder woorden ligt. Als ik niet direct voel waar iets wringt, nog voordat het uitgesproken is. Maar dat is niet hoe ik ben gebouwd en dat maakt mij niet kleiner. Het maakt mij moeilijk te plaatsen.

Er kwam nog een extra laag bij. De keuze om mijn eigen demonen aan te kijken. Om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn leven in plaats van mijn kracht weg te geven aan omstandigheden of anderen. Om mijn trauma’s onder ogen te komen, beperkende overtuigingen los te laten en niet alleen over bewustzijn te praten, maar er ook naar te leven. Een perspectief waarin slachtofferschap geen thuis meer vindt en waarin eerlijkheid belangrijker wordt dan comfort, is confronterend. Zeker voor mensen die zichzelf nog klein houden, terwijl de meeste diep van binnen voelen dat er meer mogelijk is.

Schoonheid wordt graag bekeken, zolang het stil blijft. Intelligentie wordt gewaardeerd, maar het moet beheersbaar blijven. Maar een vrouw die beide draagt en die ook nog ziet wat anderen liever niet zien wordt ineens iets dat niet meer in een vakje past. Te mooi om te negeren. Te scherp om comfortabel te blijven.

Ik hoef mijn aanwezigheid niet harder te maken. Die is al luid genoeg voor wie echt kijkt. En voor wie niet wil kijken… is het toch al te laat.

En toen kwam mijn grote test afgelopen week.

Mijn project “What lives on, written by those who love you” heeft mij ertoe bewogen om een aantal subsidie aanvragen te doen. Het verleden heeft mij laten zien dat culturele instellingen en kunstinstanties vanuit een ouderwets systeem opereren. Ik heb 14 jaar geleden eens eerder een subsidie aanvraag gedaan en kreeg dat toen voor elkaar. Dus een positieve ervaring tussen enorm veel negatieve ervaringen waarin de afwijzing een comfort zone werd. Het liet mij zien dat instituten meedoen aan bepaalde agenda’s, een facade voor de buiten wereld. Zonder academische diploma sta ik al met -1 achter ongeacht mijn achtergrond en staat van dienst. Ze beoordelen zwart op wit en alle tinten ertussen worden letterlijk met 1 druk op de knop afgewezen.

Bij het Cultuur Fonds werd mijn vooraanvraag al afgewezen, zonder reden. Vervolgens kreeg ik ook een afwijzing van het Mondriaan fonds. Het werd afgewezen aan de hand van mijn cv. Dus alle uren die ik in mijn projectplan en begroting had gestopt zijn letterlijk voor niks geweest. Dit werd er gezegd in de afwijzing:

“ Bijdragen kunnen worden aangevraagd door beeldende kunstenaars op het gebied van beeldende kunst en/of cultureel erfgoed. Een beeldende kunstenaar moet artistiek inhoudelijk actief zijn in de beeldende kunsten en/of cultureel erfgoed en in de hoedanigheid geïntegreerd zijn in de professionele beeldende kunst en/ of cultureel erfgoed- praktijk in NL. Uit de door u verstrekte gegevens, waaronder uw cv, blijkt dat dit onvoldoende het geval is."

Laten we dit even verduidelijken. In de context van kunstenaarschap wordt cultureel erfgoed meestal omschreven als alles wat een samenleving van betekenis vindt om te bewaren, door te geven en te beschermen voor toekomstige generaties. Dat kan zowel tastbaar als immaterieel zijn.

En nu gaat het mij om het immateriële erfgoed, hier valt namelijk onder:

-Tradities en rituelen, verhalen en orale geschiedenis, ambachten en vakmanschap, muziek, dans en podiumkunsten, kennis en gebruiken die van generatie op generatie worden doorgegeven.

Dus de afwijzing houdt dus in dat mijn 24 jaar aan ervaring bij de Nationale Opera & Ballet (podiumkunsten en vakmanschap) daar dus niet onder valt? Dat mijn project geïnspireerd op het ouderwetse poëzie album wat onder tradities en rituelen valt in hun ogen geen bestaansrecht verdient?

Natuurlijk heb ik deze vraag terug gemaild of ze mij kunnen uitleggen waarom deze jaren lange ervaring niet gezien wordt als werkzaam zijn binnen cultureel erfgoed. Voor als nog heb ik geen antwoord terug gekregen.

Natuurlijk voelde ik teleurstelling omdat dit project allang al niet meer om mij draait maar dit vele malen groter is. Dit is een project wat voor het collectief bedoeld is en ik heel duidelijk voor mij zie hoe dit eruit komt te zien.

Daarbij verklaar ik heel stellig dat mijn werk, mijn project, mijn kunstenaarschap niet wordt bepaald door externe systemen. Geen fonds, geen instituut, geen poortwachter bepaalt of dit mag bestaan, of wie ik ben als kunstenaar.

Ik hoor niet in een systeem dat zichzelf alleen begrijpt binnen bestaande kaders. Ik pas niet in structuren die pas reageren wanneer iets al veilig, gecategoriseerd en verklaard is.

Ik zie steeds helderder dat mijn werk niet bedoeld is om door die oude structuren gefilterd te worden.

Ik ga mijzelf ook niet passend maken en ik maak ook geen werk dat toestemming vraagt.

Ik vertrouw erop dat er een andere weg zichtbaar wordt. En dat gebeurd omdat ik niet langer probeer in te passen waar ik niet hoor.

Dit gaat er gewoon komen, linksom of rechtsom en zonder goedkeuring van buiten af!

Ik zie dus mijn teleurstelling niet als eindpunt, maar eerder een beginpunt met meer helderheid!

Don’t Dim Me!

(Er is nog steeds tijd om dit project te steunen.

Doneren blijft mogelijk totdat ik het twaalfde en laatste schilderij van de serie heb voltooid.

Wil je helpen dit boek werkelijkheid te maken én een van de beschikbare rewards ontvangen? Bekijk de rewardlijst en maak je donatie vie de go fund me link of scan de qr-code.)

Dank je wel dat je deel uitmaakt van deze reis.

https://gofund.me/c1b79c832