My House Has Opinions

Raising a sensitive kid, translating feline sass, and living the magic.

My home is alive. Thanks to my son, our two cats have a voice.

My son was born with a channel that is wide open. I sensed this early on. Around the age of two, I started noticing things. I still remember the first moment clearly. We had just stepped out of the car in front of our house when he saw a neighbor walking his dog.

“Mama, pet the dog,” he said.

I explained that we always need to ask the owner first. The man said it was okay, and Shaheem started petting the dog. Then he said: “Doggy sleeping.”

I replied, “No, he’s just out for a walk.”

But the owner said, “Your son is right. Other than these short walks, he mostly just sleeps.”

That moment stayed with me. Interesting, I thought. But it was only the beginning.

A few weeks later, he was staying with my parents. My brother was there too, and later on he told me what had happened. The neighbor had a large white cat named Oscar, who sat in her garden on a leash. Oscar would always climb over the fence, leash and all, to sit in my parents’ yard.

Shaheem called him Ocsar and loved to pet him. At one point, he climbed onto my brother’s lap, upset, and said: “Ocsar says I pooped my pants, but that’s not true.”

Three hours later, he did.

I joked that I didn’t know cats could predict the future. But somewhere, I already felt it, he was tuning into a different level of awareness.

He could also hear my thoughts.

One time I was sitting on the toilet thinking, I need to grab his little suitcase in a minute.

Within two seconds, Shaheem stood at the door with the suitcase. “That’s what you asked for, right mama?” he said.

Or that morning in bed, somewhere between sleep and waking. His head resting against mine. Suddenly I realized I was communicating with him through my thoughts. I asked if he was excited about our upcoming trip to Mexico. He nodded yes.

Then I asked if he was looking forward to playing in the sand at the beach. He shook his head no.

The moment I became fully awake, the connection disappeared.

From that point on, I decided to keep this channel open for him in a natural way.

Whenever he shared something, I responded with genuine interest. Like the time we were at the zoo, standing by the zebras. Among them were also some greyish horses. He said:

“That horse says he wants black and white stripes too.”

I had to hold back my laughter, but he was completely serious.

By letting him feel that I believed him, that it was safe to share, I gave him the space to remain himself.

Later, I noticed he could do this not only with animals, but also with plants. In fact, with anything that carries consciousness.

In a playful way, I started explaining to him who he is in essence: consciousness energy in a body. I also made it clear that what he experiences is special, and not something everyone naturally understands.

I taught him how to ground himself, and how to protect his energy when a space feels overwhelming. I started doing this when he began to go to school.

As he learned to express himself more clearly, I noticed he was also sensitive to other, non-physical energies. Energetically cleansing our home became just as normal as cleaning with soap and water. There’s always a bottle of apple cider vinegar ready in the shower.

He also senses very clearly what is going on with others, classmates, teachers. I’ve taught him that it’s not his responsibility to carry or fix that.

His sensitivity has been a powerful mirror for me. Through him, I’ve been able to see parts of myself I might not have faced otherwise.

What I often notice is that certain behaviors or conditions in children are seen as something that belongs solely to the child. But children are pure. They show us what’s there.

Through my son, I’ve come to see things in myself I might not have looked at otherwise.

Our lives became even richer when we brought home our Persian cat, Mimi, three years ago. What a personality. Strong-willed, brutally honest, and incredibly loving.

Shaheem translates her for me, and sometimes it truly feels like she’s speaking.

There was a time I wasn’t allowed to pet her. She would move away from me.

Through Shaheem came the message: “She doesn’t want to be touched by stress.”

OOOHHHWWKKKEEEE Mimi… confronting as always.

And yes… she was right.

Or during our move, when she wondered why she had to live in such a mess.

And once, walking past the mirror, she said: “I’m so beautiful.”

When she wants to play with me, she wants it to be just me.

“He has to go,” she says about Shaheem. Only when he walks away, slightly offended, does she want to play.

She truly has a strong personality.

I also feel animals, but in a different way. Sometimes I pick up on something.

Recently, I arranged a few flowers in small vases. I looked at them, satisfied, when suddenly I heard the word: “Tacky”.

I looked beside me. Mimi was staring at the vases with flattened ears.

“I think it’s lovely,” I said.

“Tacky,” came the reply again.

Apparently, we have different tastes.

Nine months ago, we brought a second cat into our home, Lila. For three weeks, I felt Mimi’s sadness intensely. She felt betrayed. I had to shield myself from it, because I started to feel deeply guilty.

Now there is peace. They’ve accepted each other. They sleep together, play together.

Mimi is present in her own way. Lila is a true cuddle cat, always close.

When I have a migraine, Mimi is always there.

Lila follows me everywhere, brings back little balls like a dog, and earned the nickname “Miss FOMO.”

And recently: “Little Miss Stinkface,” because she can curl up one side of her upper lip when she doesn’t like something, or someone.

Little Miss Stinkface in full effect!

Over time, my son has developed even more unique abilities. This happened alongside an intense process within myself. The more I let go, the faster his development seemed to unfold.

Those are stories for another time.

I’ve noticed that my way of parenting can trigger something in other parents.

For me, it feels natural to guide my son within the world of energy. I trust my intuition in this.

I believe that understanding who you are in essence helps you understand emotions and how to move through them.

What matters most to me is that a child feels seen and heard in their inner world.

That creates confidence. Space. Safety.

If I had my son tested, there might have been a label.

But what I see is not a problem to be solved. I see a sensitivity that reveals something.

Not something that needs to be pushed into a system, a system that, to me, feels outdated.

These children are asking for a different way of seeing.

And as parents, that begins with us. With expanding our own awareness. With recognizing that there is more than what we can see with the naked eye.

Do you have a child who is sensitive to energy, to the unseen?

Start with something simple: grounding.

Do it together, in the morning and in the evening. Make it a ritual.

It’s a foundation they will carry with them for the rest of their lives.

Below are some tips:

If you have any questions, feel free to reach out.

If you found this helpful, please consider sharing it with someone who might benefit, or supporting me with a small donation. Every bit helps me continue to share tips and experiences for sensitive children.

Tips for sensitive children

1. Grounding (morning & evening)

Let your child sit or stand still for a moment.

Ask them to close their eyes and imagine roots growing from their feet, deep into the earth.

You can say:

“Feel how the earth is holding you.”

Keep it playful and short (1–2 minutes is enough).

2. Protective field (energy bubble)

Ask your child to imagine a soft, transparent bubble around them.

Everything that feels good can come in.

Everything that isn’t theirs stays out.

For extra fun, they can imagine putting on a superhero suit inside their bubble, this helps them feel strong, safe, and in control.

You can say:

“This is your space. You decide what comes in.”

3. Returning emotions

If your child feels something that doesn’t seem to belong to them:

Ask:

“Is this yours, or someone else’s?”

If it’s not theirs:

Let them return it in their mind.

For example:

“This is not mine, I give it back.”

4. Releasing through the body

Children store a lot in their bodies. Help them release it by:

• jumping

• shaking their arms and legs

• running or dancing

Keep it light: “Shake it all off!”

5. Creating a safe space to share

Let your child know they can share anything without judgment.

You don’t always have to understand it,

your presence and listening are enough.

Mijn Huis Heeft een Mening

Een gevoelig kind grootbrengen, kattenkwaad vertalen en leven met de magie.

Mijn huis leeft. Dankzij mijn zoon hebben onze twee poezen een stem.

Mijn zoon is geboren met een kanaal dat wijd openstaat. Dat voelde ik al vroeg. Rond zijn tweede jaar begonnen me dingen op te vallen. Het eerste moment herinner ik me nog goed. We stapten uit de auto bij ons huis en hij zag een buurman lopen met zijn hondje.

“Mama, hond aaien,” zei hij.

Ik legde uit dat we dat altijd eerst even aan de eigenaar moeten vragen. De man vond het goed en Shaheem begon het hondje te aaien. Toen zei hij:

“Hondje slapen.”

Ik antwoordde: “Nee hoor, hij is lekker aan het wandelen.”

Waarop de eigenaar zei: “Je zoon heeft gelijk. Buiten de korte wandelingetjes slaapt hij eigenlijk alleen maar.”

Dat moment bleef bij me hangen. Bijzonder, dacht ik. Maar het was nog maar het begin.

Een paar weken later logeerde hij bij mijn ouders. Mijn broer was daar ook en vertelde me achteraf wat er was gebeurd. De buurvrouw had een grote witte kat, Oscar, die aan een lijntje in haar tuin zat. Oscar klom altijd, met lijn en al, over de schutting om bij mijn ouders in de tuin te zitten.

Shaheem noemde hem Ocsar en aaide hem graag. Op een gegeven moment klom hij boos bij mijn broer op schoot en zei: “Ocsar zegt dat ik in mijn broek heb gepoept, maar dat is niet waar.”

Drie uur later poepte hij in zijn broek.

Ik grapte nog dat ik niet wist dat katten de toekomst konden voorspellen. Maar ergens voelde ik al: hij stemt af op een ander niveau van bewustzijn.

Hij kon ook mijn gedachten horen.

Zo zat ik eens op het toilet en dacht: Ik moet zo zijn koffertje pakken.

Binnen twee seconden stond Shaheem met het koffertje voor de deur. “Dat vroeg je toch mama?” zei hij.

Of die ochtend in bed, half slapend, half wakker. Zijn hoofd tegen het mijne. Ineens besefte ik dat ik in gedachten met hem communiceerde. Ik vroeg of hij zin had in onze vakantie naar Mexico. Hij knikte ja.

Toen vroeg ik of hij zin had om op het strand met zand te spelen. Hij knikte nee.

Op het moment dat ik volledig wakker werd, verdween het contact.

Vanaf toen besloot ik dit kanaal op een natuurlijke manier open te laten.

Als hij iets deelde, reageerde ik met oprechte interesse. Zoals in Artis, bij de zebra’s. Tussen hen stonden ook grijsachtige paarden. Hij zei: “Dat paard zegt dat hij ook zwarte en witte strepen wil.”

Ik moest mijn lach inhouden, maar hij was bloedserieus.

Door hem te laten voelen dat ik hem geloofde, dat het veilig was om te delen, gaf ik hem ruimte om zichzelf te blijven.

Later merkte ik dat hij dit niet alleen met dieren kon, maar ook met planten. Eigenlijk met alles wat bewustzijn draagt.

Op een speelse manier ben ik hem gaan uitleggen wie hij in essentie is: bewustzijnsenergie in een lichaam. Ook maakte ik hem duidelijk dat wat hij ervaart bijzonder is, en niet door iedereen als vanzelfsprekend wordt gezien.

Ik leerde hem aarden, en hoe hij zich kon beschermen als een ruimte te druk werd. Daarmee begon ik toen hij naar school ging.

Toen hij zich beter kon uitdrukken, merkte ik dat hij ook gevoelig was voor andere, onstoffelijke energieën. Het energetisch reinigen van ons huis werd net zo normaal als schoonmaken met een sopje. Een fles appelazijn staat altijd paraat in de douche.

Hij voelt ook haarfijn aan wat er speelt bij anderen. Bij klasgenoten, bij leerkrachten. Ik heb hem geleerd dat dat niet van hem is om te dragen of op te lossen.

Zijn gevoeligheid is een enorme spiegel voor mij geweest. Door hem kon ik niet anders dan naar mezelf kijken en mijn eigen stukken aankijken.

Wat ik vaak zie, is dat gedrag of aandoeningen bij kinderen wordt gezien als iets wat “van het kind” is.

Maar kinderen zijn puur. Ze laten ons zien wat er speelt.

Door mijn zoon ben ik dingen in mezelf gaan zien die ik anders misschien niet had aangekeken.

Ons leven werd nog rijker toen we drie jaar geleden onze Perzische poes Mimi in huis haalden. Wat een karakter. Eigenzinnig, bruut eerlijk en ongelooflijk lief.

Shaheem vertaalt haar voor mij, waardoor het soms echt voelt alsof ze spreekt.

Zo mocht ik haar een tijd niet aaien. Ze week van me af.

Via Shaheem kwam de boodschap:

“Ze wil niet aangeraakt worden door stress.”

OOOHHHWWKKKEEEE Mimi, lekker confronterend weer..En ja… ze had gelijk.

Of toen we midden in een verhuizing zaten en ze zich afvroeg waarom ze in zo’n puinbak moest leven.

En ooit liep ze langs de spiegel en zei:“Wat ben ik toch knap.”

Als ze met mij wil spelen, wil ze dat alleen met mij.

“Hij moet weg,” zegt ze dan over Shaheem. Pas als hij beledigd wegloopt, speelt ze.

Er zit echt een duidelijke persoonlijkheid in.

Zelf voel ik dieren ook, maar anders. Soms vang ik iets op.

Laatst zette ik een paar bloemen in kleine vaasjes. Tevreden keek ik ernaar, toen ik ineens het woord hoorde: “Truttig.”

Ik keek naast me. Mimi keek met platte oren naar de vaasjes.

“Ik vind het hartstikke leuk,” zei ik. “Truttig,” kwam er weer.

Onze smaken verschillen blijkbaar.

Toen we negen maanden geleden een tweede poes genaamd Lila in huis haalden, voelde ik drie weken lang Mimi’s verdriet. Ze voelde zich verraden. Ik moest me daar echt even voor afsluiten, want ik begon me vreselijk schuldig te voelen.

Nu is er rust. Ze hebben elkaar geaccepteerd. Ze slapen samen, spelen samen.

Mimi is op haar manier aanwezig. Lila is een echte knuffelpoes. Altijd dichtbij.

Als ik migraine heb, is Mimi er altijd. Lila is overal waar ik ben. Ze brengt balletjes terug en heeft de bijnaam “Miss Fomo”.

En sinds kort: “Little Miss Stinkface” omdat ze een deel van haar bovenlip kan optrekken als ze iets of iemand niet leuk vindt.

Miss Stinkface in full effect!

Mijn zoon heeft in de loop van de tijd nog meer bijzondere gaven ontwikkeld. Dit liep parallel aan een intens proces in mij. Hoe meer ik losliet, hoe sneller zijn ontwikkeling leek te gaan.

Dat zijn verhalen voor een andere keer.

Ik merk dat mijn manier van opvoeden soms iets raakt bij andere ouders.

Voor mij voelt het natuurlijk om mijn zoon mee te nemen in de wereld van energie.

Ik vertrouw hierin mijn intuïtie.

Ik geloof daarin dat begrijpen wie je in essentie bent helpt om ook emoties beter te begrijpen en ermee om te gaan.

Wat voor mij vooral belangrijk is, is dat een kind zich gehoord voelt in zijn belevingswereld.

Dat geeft namelijk zelfvertrouwen. Ruimte om te delen en veiligheid.

Als ik mijn zoon had laten testen, was er misschien een label uitgekomen.

Maar wat ik zie, is geen probleem dat opgelost moet worden. Ik zie een gevoeligheid die iets laat zien.

Niet iets wat in een systeem gedrukt moet worden, een systeem dat naar mijn mening al over de datum is.

Deze kinderen vragen om een andere manier van kijken.

Als ouders zijn begint dat bij het verruimen van onze eigen bewustzijn en bij het erkennen dat er meer is dan wat we met het blote oog zien.

Heb je een kind dat gevoelig is voor energie, voor het onzichtbare?

Begin dan bij iets simpels: aarden.

Samen, in de ochtend en in de avond. Maak er een ritueel van. Het is een basis waar ze hun hele leven iets aan hebben.

Hieronder volgen enkele tips:

Als je vragen hebt, neem gerust contact op.

Als je dit nuttig vond, overweeg dan om het te delen met iemand die er baat bij kan hebben, of om mij te steunen met een kleine donatie. Elke bijdrage helpt mij om tips en ervaringen voor hooggevoelige kinderen te blijven delen.

Tips voor hooggevoelige kinderen.

1. Aarden (ochtend & avond)

Laat je kind even stil staan of zitten.

Vraag hem/haar om de ogen te sluiten en zich voor te stellen dat er wortels uit de voeten groeien, diep de aarde in.

Zeg bijvoorbeeld:

“Voel hoe de aarde jou draagt.”

Houd het speels en kort (1–2 minuten is genoeg).

2. Beschermend veld (energetische bubbel)

Laat je kind zich voorstellen dat er een doorzichtige bubbel om hem/haar heen zit.

Alles wat fijn is, mag naar binnen.

Alles wat niet van hen is, blijft buiten.

Voor extra plezier kunnen ze zich voorstellen dat ze een superheldenpak aantrekken in hun bubbel, dat helpt hen zich sterk, veilig en in controle te voelen.

Je kunt zeggen:

“Dit is jouw ruimte. Jij bepaalt wat erin komt.”

3. Gevoelens teruggeven

Als je kind iets voelt wat niet van hem/haar lijkt:

Vraag:

“Is dit van jou, of van iemand anders?”

Als het niet van hen is:

Laat ze het in gedachten teruggeven aan de eigenaar.

Bijvoorbeeld:

“Dit is niet van mij, ik geef het terug.”

4. Ontladen via het lichaam

Kinderen slaan veel op in hun lichaam. Laat ze dat loslaten door:

• springen

• schudden met armen en benen

• even rennen of dansen

Maak het luchtig: “Schud alles er even uit!”

5. Veilig praten over wat ze voelen

Laat je kind weten dat alles gedeeld mag worden, zonder oordeel.

Je hoeft het niet altijd te “begrijpen”

je aanwezigheid en luisteren is al genoeg.