Het Poëziealbum Is Terug... Maar Dit Keer Wijzer.

Oud vertrouwd, maar met nieuwe wijsheid.

( Scroll down for the English version)

Lieve vriendinnen,

Vele van jullie weten het al, ik ben een vernieuwd volwassen poëzie-album aan het maken. Iets wat wij als een nostalgische traditie kennen, terugbrengen in een wijzere en sterkere variant.

Maar laat ik eens bij het begin beginnen want in mijn onderzoek, wilde ik natuurlijk precies weten waar de roots van het poëzie-album liggen. Zelf dacht ik begin 1900 maar dat had ik goed mis. Het poëziealbum is al in (1500 - 1600) begonnen onder de oorspronkelijke naam Album Amicorum, latijn voor vriendenboekje en dan met name in Nederland en Duitsland. Studenten namen zo’n boekje mee op reis en vroegen aan professoren, medestudenten en vrienden om een tekst, spreuk, gedicht of tekening te schrijven. Een sociaal netwerk op papier.

In de 18de en 19de eeuw werd het boekje populair buiten de universiteiten en werd het vooral gebruikt door adelijke en burgerlijke vrouwen, zij begonnen meer filosofische citaten, vriendschapsversjes en wensen te schrijven.

Rond 1870 ontstond het herkenbare boekje dat wij kennen, een klein gebonden album met een harde kaft waarin mensen versjes schrijven.

Rond 1900 toen onderwijs voor iedereen toegankelijk werd, verschoof het gebruik. Dus eerst de elite en studenten, daarna jonge vrouwen en uiteindelijk schoolmeisjes. Het werd dus rond die tijd een typisch kindertraditie waarin familie, vriendinnen en leraren versjes schreven.

In het Stadsarchief Amsterdam wordt een bijzonder poëziealbum bewaard dat werd ingevuld tussen 1792 en 1797. Het album behoorde toe aan een vrouw uit een Amsterdamse familiekring. (Dit ga ik natuurlijk met eigen ogen even bekijken).

In 1793 schreef een vriendin, Marie de Vries, een frans versje dat eindigde met:

Pensez à moi, pensez à moi. (denk aan mij, denk aan mij).

Dat zinnetje zegt echt alles over de bedoeling van zo’n album namelijk, laat mij een plek houden in jouw leven en herinneringen.

Meer dan 200 jaar geleden verzamelden vrouwen al teksten van vrienden in hun poëziealbum. Dus oorspronkelijk was het helemaal geen kinderboekje maar eerder een levensboek waarin mensen uit je omgeving iets voor je achterlieten. Misschien is het tijd dat die traditie weer met ons meegroeit.

Het album wat ik nu creëer verzamelt alles: herinneringen, gedichten, levenslessen en misschien wel kleine verhalen. Dit is een album wat echt met je meegroeit, generaties overleeft en kan uitgroeien tot een ware schatkist aan informatie.

Een ruimte waar volwassenen elkaar opnieuw iets mogen toevertrouwen, het is een vorm van iemand echt zien, geven en ontvangen. Liefdevol en ondersteunend.

Een plek waar woorden niet consumeren maar verbinden.

Tevens is dit een zacht maar krachtige tegenbeweging op individualisering en het digitale tijdperk. Het nodigt uit tot vertragen, tot schrijven en reflecteren. Het uitspreken van waardering zonder scherm ertussen.

Aangezien we ondertussen volwassen vrouwen zijn geworden, vond ik dat het kleine albumpje aan een make-over toe was en dit keer wordt het een bijzondere editie.

In de afgelopen maanden ben ik gaan onderzoeken hoe zo’n album er vandaag de dag uit zou kunnen zien. Wat blijft hetzelfde en wat mag meegroeien met wie we nu zijn?

Het nieuwe poëziealbum krijgt de ziel van vroeger, maar in een volwassen vorm. Geen klein schoolboekje meer, maar een prachtig gebonden boek dat jarenlang met je mee kan reizen.

Naast alle ruimte voor woorden van anderen, krijgt het boek ook een eigen beeldwereld.

26 Pagina’s worden verrijkt met schilderijen en gedichten die ik speciaal voor dit album maak. De schilderijen komen in het boek afgedrukt met verschillende druk special effects, denk aan glitters, glans/mat, verschillende texturen, het boek kan zo echt beleefd worden.

Een plek waar herinneringen, kunst en woorden samenkomen.

Een poëziealbum is nooit alleen het boek zelf geweest maar het zijn de mensen die erin schrijven die het tot leven brengen. De woorden van vrienden, de handschriften van vrouwen die even stil staan bij wat iemand voor hen betekent.

Kleine stukjes leven die op papier worden achtergelaten. En precies daarom heb ik de afgelopen dagen aan mijn volledige vrouwelijke omgeving gevraagd of ze nog hun poëziealbum van vroeger hebben bewaard en of ze mij een leuke foto willen sturen met het album en 10 vragen beantwoorden.

Ik geloof dat dit weekend meer dan 50 vrouwen door overvolle dozen, stoffige zolders en donkere kelders aan het zoeken zijn.

Het enthousiasme wat ik van deze vrouwen heb mogen ontvangen is bijna overweldigend. Het bevestigd mijn gevoel dat wij vrouwen hier heel erg op zitten te wachten.

Mijn doel om deze beelden en antwoorden te verzamelen is niet alleen uit nostalgie, maar om te laten zien hoeveel verhalen er eigenlijk in deze boekjes verborgen liggen.

Mijn hoop is dat dit idee zich langzaam verspreidt. Van vrouw tot vrouw. Van herinnering tot herinnering. Als een olievlek van verhalen, vriendschap, herkenning en verbinding.

Om dit bijzondere boek daadwerkelijk te kunnen realiseren, start ik volgende week zondag een crowdfunding. Daar zal ik de komende tijd meer over delen. Over het maakproces, de beelden, de gedichten en de vorm van het boek.

Maar voor nu ben ik vooral benieuwd naar jullie poëziealbums. De boekjes die ooit eindigde met dezelfde simpele vraag…

Denk af en toe eens aan mij….

Dus:

Heb jij nu ook nog het oude album bewaard, dan zou ik graag een leuke foto van jou met het album en de 10 antwoorden op onderstaande vragen van je willen ontvangen. Uiteraard met jouw toestemming zou ik het graag willen delen op mijn insta account: womanwiththekite

Mail je foto en antwoorden naar: esther@womanwiththekite.com

Laat die olievlek maar mooi ontstaan! Vertel het vooral door aan je sister friends en deel deze blogpost gerust met iemand waarvan je denkt: dit gaat zij ook geweldig vinden!

Liefs,

Esther

Vragen:

Oud versus nieuw poëzie album.

1

Heb jij nog een poëziealbum van vroeger?

Zo ja: uit welk jaar komt het?

2

Wie schreef de mooiste tekst in jouw album?

Een vriend, familielid, docent?

3

Staat er een wens in je album die uiteindelijk echt is uitgekomen?

4

Wat is de grappigste of vreemdste tekst die iemand ooit in je album schreef?

5

Hoe oud was je toen je je eerste poëziealbum kreeg?

6

Als je vandaag een nieuw album zou beginnen, wat zou je mensen laten schrijven?

Bijvoorbeeld:

* levenslessen


* wensen


* herinneringen


7

Welke persoon zou jij vandaag als eerste in je nieuwe album laten schrijven?

8

Wat zou jij vandaag in het album van iemand anders schrijven?

9

Als jouw nieuwe poëziealbum ooit teruggevonden wordt over 100 jaar… wat hoop je dat mensen eruit leren?

10

Zou jij het mooi vinden om een luxe poëziealbum te hebben dat je door je leven heen vult met de mensen om je heen?

The Poetry Album Is Back.... But This Time Wiser.

Familiar and cherished, yet filled with new wisdom. A glimpse into a Dutch tradition.

Dear friends,

Many of you already know this, but I am currently creating a renewed, grown-up poetry album. Something we know as a nostalgic tradition, brought back in a wiser and stronger form.

But let me start at the beginning, because while researching this idea I wanted to know exactly where the roots of the poetry album lie. At first I thought it started in the early 1900s, but I was quite wrong. The poetry album already existed between the 1500s and 1600s under the original name Album Amicorum, Latin for “book of friends,” particularly in the Netherlands and Germany. Students would take such a little book with them when they traveled and ask professors, fellow students, and friends to write a text, proverb, poem, or drawing in it. A social network on paper.

In the 18th and 19th centuries the book became popular outside universities and was mainly used by noble and bourgeois women. They began writing more philosophical quotes, friendship verses, and well wishes.

Around 1870 the recognizable little book we know today appeared: a small bound album with a hard cover in which people would write verses.

Around 1900, when education became accessible to everyone, the use shifted. First it belonged to the elite and students, then to young women, and eventually to schoolgirls. Around that time it became a typical children’s tradition in which family members, friends, and teachers would write little poems.

In the Amsterdam City Archives a remarkable poetry album is preserved that was filled between 1792 and 1797. The album belonged to a woman from an Amsterdam family circle (something I would of course love to see with my own eyes someday). In 1793 a friend, Marie de Vries, wrote a French verse that ended with:

Pensez à moi, pensez à moi.

(Think of me, think of me.)

That little sentence says everything about the intention of such an album: let me keep a place in your life and in your memories.

More than 200 years ago women were already collecting texts from friends in their poetry albums. So originally it wasn’t a children’s book at all, but rather a life book in which the people around you left something behind for you. Perhaps it is time for that tradition to grow with us again.

The album I am now creating gathers everything: memories, poems, life lessons, and perhaps even small stories. It is an album that truly grows with you, survives generations, and can become a treasure chest of information.

A space where adults can once again entrust something to one another. A way of truly seeing someone, of giving and receiving. Loving and supportive.

A place where words do not consume, but connect.

It is also a soft yet powerful counter-movement to individualism and the digital age. It invites us to slow down, to write and to reflect. Expressing appreciation without a screen in between.

Since we have all become grown women by now, I felt the little album deserved a makeover. This time it will become a special edition.

Over the past months I have been exploring what such an album could look like today. What remains the same, and what is allowed to grow with who we are now?

The new poetry album will carry the soul of the past, but in a grown-up form. No small school booklet anymore, but a beautifully bound book that can travel with you for many years.

Besides the space for words from others, the book will also have its own visual world.

Twenty-six pages will be enriched with paintings and poems that I am creating especially for this album. The paintings will be printed with special effects, think glitter, gloss and matte finishes, and different textures, so the book can truly be experienced.

A place where memories, art, and words come together.

A poetry album has never been just the book itself. It is the people who write in it that bring it to life. The words of friends, the handwriting of women who take a moment to reflect on what someone means to them. Small pieces of life left behind on paper.

And that is exactly why, over the past few days, I asked all the women around me whether they still have their childhood poetry album. I asked if they would send me a photo with their album and answer ten small questions.

I believe that this weekend more than fifty women are searching through overflowing boxes, dusty attics, and dark basements. The enthusiasm I have received from these women is almost overwhelming. It confirms my feeling that this is something many of us have been waiting for.

My goal in collecting these images and answers is not only nostalgia, but also to show how many stories are hidden inside these little books.

My hope is that this idea slowly spreads. From woman to woman. From memory to memory. Like an oil stain spreading across water a ripple of stories, friendship, recognition, and connection.

To truly bring this special book to life, I will start a crowdfunding campaign next Sunday. In the coming days I will share more about the making process, the images, the poems, and the design of the book.

But for now, I am especially curious about your poetry albums. The little books that once ended with the same simple question…

Think of me from time to time…

So:

Do you still have your old album? I would love to receive a nice photo of you with the album, along with your answers to the 10 questions below. With your permission, I would love to share them on my Instagram account: womanwiththekite.

Please email your photo and answers to: esther@womanwiththekite.com

Let the ripple effect begin! Tell all your sister friends and feel free to share this blog post with someone you think would absolutely love it too.

Love,

Esther

Questions:

Old vs. New Poetry Album

1

Do you still have a poetry album from your childhood?

If yes, what year is it from?

2

Who wrote the most beautiful text in your album?

A friend, family member, or a teacher?

3

Is there a wish written in your album that eventually came true?

4

What is the funniest or strangest thing someone ever wrote in your album?

5

How old were you when you received your first poetry album?

6

If you were to start a new album today, what would you ask people to write in it?

For example:

life lessons

wishes

memories

7

Who would be the first person you would ask to write in your new album today?

8

What would you write today in someone else’s album?

9

If your poetry album were discovered 100 years from now…

what do you hope people would learn from it?

10

Would you love to have a beautiful luxury poetry album that you fill throughout your life with the people around you?