Van Stoffige Zolders Naar Nieuwe Verhalen

Herinneringen, gedichten en woorden die generaties verbinden

(Scroll down for the English version)

Zoals beloofd neem ik jullie mee in het maakproces van het poëziealbumproject. Vorige week vertelde ik over de geschiedenis van het poëziealbum en hoe ik het nieuwe album voor mij zie.

Wat ik overigens nog niet had verteld, is dat wij het vroeger een Poesie-album noemden. Dat stond ook vaak op de kaft en als kind namen we dat woord gewoon over.

Poesie is namelijk het Duitse woord voor poëzie en deze albums werden vroeger in Duitsland gedrukt. Vandaar dus.

Vorige week kreeg ik ook de eerste foto’s van vrouwen met hun albums, plus de antwoorden op de vragen. En ja… ik vroeg nogal wat. Ik vroeg deze vrouwen namelijk om in donkere kelders en stoffige zolders te zoeken naar hun album. Je weet wel, tussen de dozen die we maar wat graag negeren.

Ik werd gebeld door een vriendin en die begon met:

“Es… ik moet wel héél veel van je houden… maaaaarrr… ik heb hem gevonden!”

Een andere vriendin stuurde een voice note waarin ze vertelde dat ze drie keer haar hoofd had gestoten en een niesbui verder was, maar ook zij had haar album gevonden. Bij het lezen van een gedicht van haar dierbare oma had ze het bovendien niet droog gehouden.

De berichten van vrouwen die opnieuw door hun album bladerden zijn ontzettend leuk, hartverwarmend en enthousiast. Het oude album heeft echt iets losgemaakt. Bij de één zijn het emoties en herinneringen, bij de ander juist grappige anekdotes.

Doordat ik al deze mooie reacties ontvang, gaat mijn motortje alleen maar harder lopen. Veel vrouwen voelen precies de intentie achter wat ik met dit nieuwe album wil bereiken.

Wat me tijdens al deze verhalen ook opviel, is hoe krachtig woorden eigenlijk zijn. Een paar regels, ooit geschreven door een oma, moeder of docent, blijken jaren later nog steeds iets te kunnen raken. Misschien is dat wel precies de reden waarom ik ook mijn eigen gedichten in dit album wil verweven.

Dit keer is het poëziealbum niet alleen voor vrouwen. Als we naar de geschiedenis kijken, zien we dat de oorsprong eigenlijk een vriendenboekje was dat door mannelijke studenten werd gebruikt (vrouwen mochten toen immers nog niet studeren, rond 1500–1600).

Daarnaast zijn er tegenwoordig ook genoeg mannen die schrijven, journallen of vanuit de graffiticultuur blackbooks uitwisselen. Dat verlangen om woorden te delen leeft dus net zo goed bij mannen.

Vrouwen hebben ook blackbooks, dit is die van mij (Afb. Oase)

Vanuit mijn optiek verdient iedereen mooie woorden. Daarom is dit album er voor iedereen.

Vorige week vertelde ik ook dat dit nieuwe album een eigen beeldtaal krijgt, gekoppeld aan 13 gedichten van mijn hand. Daar wil ik nu iets dieper op ingaan.

Midden december 2025 stelde ik een dichtbundel samen die ik Soul Bravery noemde: 28 gedichten die ik schreef tijdens een intense periode waarin ik mijn eigen schaduw onder ogen moest komen. Een tijd van transformatie.

Die bundel stuurde ik naar verschillende uitgeverijen. Terwijl ik wachtte op hun feedback, werd het idee voor het poëziealbum geboren.

Omdat ik voor het album slechts 12 à 13 gedichten wil gebruiken, vroeg ik een aantal vrouwen om de bundel te lezen en op gevoel hun top 12 terug te sturen. Dat was voor mij een kwetsbaar en spannend moment.

De feedback was hartverwarmend. Opvallend genoeg kwamen er ook veel dezelfde favorieten naar voren. De vrouwen die meehielpen hadden verschillende achtergronden en leeftijden, en het was mooi om te zien hoe verschillende levensfases andere gedichten aanspreken.

Tegelijkertijd werd ik nieuwsgierig naar het mannelijke perspectief. De bundel is immers geschreven vanuit een vrouwelijk perspectief. Wat doet dat met mannen? Welke gedichten raken hen?

Dus ging ik opnieuw op zoek, dit keer naar mannen met verschillende leeftijden en achtergronden.

Een bevriende kunstenaar gaf als eerste feedback. Zijn reactie gaf me een compleet nieuwe invalshoek. Hij vertelde dat er een aantal gedichten tussen zaten die hem echt raakten. Vervolgens citeerde hij een zin en zei:

“Dit is wat een man wil horen. Veel mannen met een moederwond kunnen zichzelf de zachtheid niet geven die hier wordt verwoord.”

Zijn woorden deden mij beseffen dat dit specifieke gedicht misschien een brug vormt tussen het mannelijke en het vrouwelijke en misschien zelfs iets helends kan brengen.

Een ander mooi voorbeeld kwam van een goede vriend uit Chicago. Hij had de bundel uitgeprint, een bad laten vollopen, kaarsjes aangestoken, een drankje ingeschonken en zichzelf een moment van totale me-time gegund.

Toen ik die foto’s ontving, glimlachte ik van oor tot oor. Wat bijzonder dat er zo met mijn woorden werd omgegaan.

De uiteindelijke gedichten die ik heb gekozen voor het album dragen vijf thema’s:

rouw, transformatie, soevereiniteit, wildheid en liefde.

Deze thema’s weerspiegelen de veranderingen die wij als mens doormaken en juist in die veranderingen ligt vaak onze grootste wijsheid.

Ik besef dat dit album mensen gaat raken. Dat het weer echte verbinding kan brengen tussen mensen. Het verspreiden van liefde, het delen van kennis, het schrijven van verhalen en gedichten. Geven en ontvangen in balans.

Een geschreven herinnering op papier die de tand des tijds kan doorstaan.

Handschriften en woorden die misschien ooit voortleven in het album van je kinderen of geliefden.

Dit album is voor iedereen bedoeld. Je kunt het aan jezelf geven, of aan een ander. Misschien laat je het al deels invullen voor je dochter of zoon, zodat zij het later, wanneer ze oud genoeg zijn, kunnen ontvangen en de traditie voortzetten.

Een klein gebaar, met een blijvende impact.

Om dit project te realiseren gaan volgende week de subsidieaanvragen de deur uit en start ik de crowdfunding. Tegelijkertijd begin ik aan het derde schilderij voor het album.

Misschien is dat wel de echte kracht van een poëziealbum: woorden die ooit met aandacht en liefde zijn opgeschreven, blijven op de een of andere manier leven raken, verbinden en soms zelfs helen, jaren later.

Daarom doe ik nogmaals een oproep aan alle vrouwen die dit lezen.

Heb je je oude poëziealbum nog?

Dan ontvang ik heel graag een selfie van jou met het album, samen met de antwoorden op de tien vragen hieronder.

Met jouw toestemming gebruik ik je foto om te laten zien hoeveel verhalen deze kleine boekjes bevatten en om de crowdfunding zichtbaar te maken.

Voor alle vrouwen en mannen die meedoen aan de foto-challenge: tijdens de crowdfunding ontvang je een speciale korting op het nieuwe poëziealbum!

Voor vrouwen die hun album niet meer hebben, heb ik zes andere vragen toegevoegd (scroll naar beneden).

Stuur een leuke foto en je antwoorden naar mij.

Mijn dank is groot.

Liefs, Esther.

Vragen voor vrouwen met album

1️⃣ Heb jij nog een poëziealbum van vroeger? Zo ja: uit welk jaar komt het?

2️⃣ Wie schreef de mooiste tekst in jouw album? Een vriend, familielid, docent?

3️⃣ Staat er een wens in je album die uiteindelijk echt is uitgekomen?

4️⃣ Wat is de grappigste of vreemdste tekst die iemand ooit in je album schreef?

5️⃣ Hoe oud was je toen je je eerste poëziealbum kreeg?

6️⃣ Als je vandaag een nieuw album zou beginnen, wat zou je mensen laten schrijven? Bijvoorbeeld: levenslessen, wensen, herinneringen

7️⃣ Welke persoon zou jij vandaag als eerste in je nieuwe album laten schrijven?

8️⃣ Wat zou jij vandaag in het album van iemand anders schrijven?

9️⃣ Als jouw poëziealbum ooit teruggevonden wordt over 100 jaar… wat hoop je dat mensen eruit leren?

🔟 Zou jij het mooi vinden om een luxe poëziealbum te hebben dat je door je leven heen vult met de mensen om je heen?

Vragen voor vrouwen zonder album

1️⃣ Had jij vroeger een poëziealbum, of had je er graag één willen hebben?

2️⃣ Als je er ooit één had: weet je nog iets wat erin stond? Een versje, wens of herinnering?

3️⃣ Als je vandaag een bladzijde mocht vullen voor je jongere zelf… wat zou je haar willen meegeven?

4️⃣ Welke levensles zou jij willen achterlaten in een poëziealbum voor de volgende generatie?

5️⃣ Als je een nieuw poëziealbum had, aan wie zou je het dan het eerst geven?

6️⃣ Zou jij het mooi vinden om een luxe poëziealbum te hebben dat je door je leven heen vult met de mensen om je heen?

From Dusty Attics to New Stories

Memories, poems, and words that connect generations.

As promised, I’m taking you along in the creation process of the poetry album project. Last week I shared the history of the poetry album and how I envision this new album.

What I didn’t mention yet is that we used to call it a Poesie album. That word was often printed on the cover, and as children we simply adopted it.

Poesie is the German word for poetry, and these albums were originally printed in Germany. That’s where the name comes from.

Last week I also received the first photos of women with their albums, along with their answers to my questions. And yes… I did ask quite a lot. I asked these women to search through dark basements and dusty attics to find their album, you know, somewhere between the boxes we so easily ignore.

One friend called me and began with:

“Es… I must really, really love you… but… I found it!”

Another friend sent a voice note saying she had bumped her head three times and had a sneezing fit from all the dust, but she too had found her album. When she read a poem written by her beloved grandmother, she couldn’t hold back her tears.

The messages from women who started flipping through their albums again have been wonderful, heartwarming, and full of enthusiasm. These old albums truly stirred something. For some it brings emotions and memories, for others funny anecdotes.

Receiving all these beautiful responses only makes my inner engine run faster. Many women feel exactly the intention behind what I want to create with this new album.

What also struck me while reading these stories is how powerful words really are.

A few lines, once written by a grandmother, mother, or teacher, can still touch something decades later. Perhaps that is exactly why I want to weave my own poems into this album as well.

This time, the poetry album is not just for women. When we look at history, the origin was actually a kind of friendship book used by male students (women were not allowed to study yet around 1500–1600).

Today there are also many men who write, journal, or exchange blackbooks within graffiti culture. The desire to share words and images lives just as strongly among men.

Women have blackbooks too, this one is mine! (Pic. Oase)

From my perspective, everyone deserves beautiful words. That is why this album is for everyone.

Last week I also mentioned that this new album will have its own visual language, connected to 13 poems written by me. I’d like to go a little deeper into that.

In mid-December 2025 I compiled a poetry collection called Soul Bravery: 28 poems I wrote during an intense period in which I had to face my own shadow. A time of transformation.

I sent that collection to several publishers. While waiting for their feedback, the idea for the poetry album was born.

Because I only want to include 12 or 13 poems in the album, I asked several women to read the collection and send me their intuitive top 12.

For me, that was quite a vulnerable and exciting moment.

The feedback was incredibly heartwarming. Interestingly, many of the same favorites kept appearing. The women who helped had different backgrounds and ages, and it was beautiful to see how different phases of life resonate with different poems.

At the same time, I became curious about the male perspective. The collection is written from a feminine point of view. What does that do for men? Which poems touch them?

So I started searching again, this time for men of different ages and backgrounds.

A friend who is an artist was the first to give feedback. His response gave me a completely new perspective. He told me that a few of the poems truly touched him. Then he quoted a line and said:

“This is what a man wants to hear. Many men with a mother wound cannot give themselves the softness that is expressed here.”

His words made me realize that this particular poem might form a bridge between the masculine and the feminine and perhaps even carry something healing.

Another beautiful example came from a good friend in Chicago. He had printed the collection, filled a bath, lit candles, poured himself a drink, and gave himself a moment of complete me-time.

When I received those photos, I smiled from ear to ear. How special that someone would engage with my words in that way.

The final poems I selected for the album revolve around five themes:

grief, transformation, sovereignty, wildness, and love.

These themes reflect the changes we go through as human beings and often it is within those changes that our deepest wisdom lies.

I realize that this album will touch people. That it can create real connection again. Spreading love, sharing knowledge, writing stories and poems. Giving and receiving in balance.

A written memory on paper that can stand the test of time.

Handwriting and words that may one day live on in the album of your children or loved ones.

This album is meant for everyone. You can give it to yourself or to someone else. Perhaps you’ll even have parts of it filled in for your daughter or son, so that one day, when they are old enough, they can receive it and continue the tradition.

A small gesture with a lasting impact.

To make this project possible, the grant applications will be sent out next week and I will start the crowdfunding campaign. At the same time, I’ll begin working on the third painting for the album.

Perhaps that is the true power of a poetry album: words that were once written with attention and love somehow continue to touch lives, connect people, and sometimes even heal many years later.

That is why I want to make another call to all the women reading this.

Do you still have your old poetry album?

If so, I would love to receive a selfie of you with your album, along with the answers to the ten questions below.

With your permission, I will use your photo to show how many stories these small books contain and to help make the crowdfunding visible.

For all women and men who join the photo challenge: during the crowd-funding, you'll receive a special discount on the new poetry album!

For women who no longer have their album, I’ve added six other questions (scroll down).

Send me a nice photo and your answers.

My gratitude is great.

Love, Esther

Questions for women with an album

1️⃣ Do you still have a poetry album from your childhood? If so, from which year?

2️⃣ Who wrote the most beautiful text in your album? A friend, family member, teacher?

3️⃣ Is there a wish written in your album that actually came true?

4️⃣ What is the funniest or strangest thing someone ever wrote in your album?

5️⃣ How old were you when you received your first poetry album?

6️⃣ If you started a new album today, what would you ask people to write? (Life lessons, wishes, memories?)

7️⃣ Which person would you ask to write in your new album first?

8️⃣ What would you write today in someone else’s album?

9️⃣ If your poetry album were rediscovered 100 years from now… what would you hope people learn from it?

🔟 Would you love to have a luxury poetry album that you fill throughout your life with the people around you?

Questions for women without an album

1️⃣ Did you have a poetry album as a child, or would you have liked to have one?

2️⃣ If you ever had one: do you remember anything that was written in it? A poem, wish, or memory?

3️⃣ If you could fill a page today for your younger self… what would you want to tell her?

4️⃣ What life lesson would you leave behind in a poetry album for the next generation?

5️⃣ If you had a new poetry album, who would you give it to first?

6️⃣ Would you love to have a luxury poetry album that you fill throughout your life with the people around you?