Doomscrolling, Dreaming & Doing

From mindless feeds to a meaningful life.

We waste our time. 
Not because we lack dreams, but because we numb ourselves. 
Hours on end. Day after day. With screens, noise, and other people’s lives.

Hobbies… where?
Goals… maybe, but hidden under piles of excuses. 
Energy? What’s that? Oh right, another hour gone behind a screen.

Instagram has existed for 15 years. Two hours of doomscrolling a day equals 1.4 years of doing nothing.
Poof. Time wasted.
And for many, two hours a day is still on the low side. Precious time lost to noise, while deep down we all have wishes and goals.

If you dedicate even just a small moment each day to a goal or dream, something starts to take shape faster than you think. Consistency and action, that’s all it takes. Even if you have ADHD ++++, this is doable. Those minutes naturally grow, because it gives energy. Enthusiasm is addictive, the good kind.

More and more, I notice that when I pick up my phone out of boredom and open a social media platform, for me, Instagram and LinkedIn and when I put it down again, my mood literally drops. An unpleasant, empty feeling. Like something has been drained from me.

That’s why I increasingly choose to ignore these platforms. There’s nothing social about them. What they are: highly addictive.

No one reads attentively anymore. Before you know it, two hours have passed, and you’ve only absorbed other people’s lives, memes, and cat videos, drifting to bed with complete numbness.

Inspiration is hardly to be found here. Everyone copies each other. Even worse: it drains ambition and creativity from adults and children alike.


No wonder younger generations struggle with real conversations, lack the energy to chase dreams, or develop hobbies.

I think about people lying on their deathbeds, realizing that instead of building something meaningful, they spent thirty years watching memes and cat videos. A life not lived to its full potential. That thought alone is deeply depressing.

Let’s put that device down more often. Look around.
 Singles: maybe he or she is sitting right next to you at that cute coffee shop, but you’re buried in your screen. Have we forgotten how to start a conversation?

Set an alarm for 30 minutes. Then do something else. Something that makes your soul happy. We are here to grow and pursue our dreams, but you have to start. Give your children attention. Guide them toward hobbies. Play a game in the evening. See the conversations that unfold. That’s not exhausting after a long day, it’s relaxing, enjoyable, and energizing.

And about your personal dreams and goals: stop making excuses and just start. What do you have to lose? 
If you dedicate even a small daily moment to a goal or dream, something will begin to take shape faster than you think. Consistency and action, that’s all it takes.

I see so many people with passions and talents, but also with “bears on the road.” Always excuses why ideas never leave their heads. But they aren’t bears, they’re teddy bears. Self-imposed blocks, often born from fear. As long as you don’t bring it into the world, your dream stays “safe.”

Negative thinking plays a role too.
“If I follow my heart, I won’t be able to pay my mortgage or rent.”
Who says that? That screaming monkey in your head. Time to duct-tape that beast.

Have the courage to follow your heart. Relax. Trust. Think positively. Give it a go.
 A healthy dose of self-confidence never hurts. Believe in yourself, because if you don’t, who will?

Put your phone down and sit in silence. Listen to the thoughts passing by. Bet that ideas will emerge? Instead of doomscrolling: build yourself. Outside the safe comfort zone of your screen, life truly begins.

Putting your phone down is liberating. Inspiring. It sparks your imagination again.
 Work on your dream, goal, or plan. Do it. Be brave. 
Your soul is asking for growth.

And who better to learn this from than me? I’ve always followed my heart, have been self-employed for 21 years, switched careers multiple times, and have never been without money, all in one of the hardest professions to build a living in. Even as a single mother. If I can do it, so can you.

A positive mindset, the drive to take action, and a dose of self-confidence are essential. Add a pinch of “ I don’t give a shit” too. Filter out unsolicited advice. You’ve got this.

So dear readers: take back your life and give one to your child.


Journal prompt: What is one small moment today that you can use to get closer to your dream? Write it down and take action.

And now it’s your turn! Share your dreams and goals in the comments below. I can’t wait to cheer you on and celebrate your progress!

If you found this story valuable and want to support my mission to wake more people up and inspire them, consider making a donation. Every contribution helps spread this message further.

Doomscrollen, Dromen & Doen.

Van Bullshit naar Betekenis

We verdoen onze tijd. 
Niet omdat we geen dromen hebben, maar omdat we onszelf verdoven.
Urenlang. Dag in, dag uit. Met schermen, ruis en andermans levens.

Hobbies… waar? 
Doelen… misschien, maar verborgen onder stapels excuses. 
Energie? Wat is dat? Oh kijk, weer een uur voorbij achter een scherm.

Instagram bestaat nu 15 jaar. Twee uur per dag doomscrollen staat gelijk aan 1,4 jaar niks doen.
 Ploef. Weg tijd.
 En twee uur per dag is voor velen nog aan de lage kant. Kostbare tijd verloren aan ruis, terwijl we allemaal diep vanbinnen wensen en doelen hebben.

Als je dagelijks, al is het maar een klein moment, aandacht geeft aan een doel of droom, ontstaat er sneller dan je denkt iets. Consequent zijn en daadwerkelijk doen dat is alles. Zelfs als je ADHD ++++ hebt, is dit haalbaar. Die minuten worden vanzelf meer, omdat het energie geeft. Enthousiasme werkt verslavend op de goede manier.

Steeds vaker merk ik dat wanneer ik uit verveling mijn telefoon pak en een socialmediaplatform open, in mijn geval Instagram en LinkedIn en hem even later weer wegleg, mijn mood letterlijk is gezakt. Een onprettig, leeg gevoel. Alsof er iets uit me wordt gezogen.

Daarom kies ik er steeds vaker voor om deze platforms te negeren. Er is niets sociaals meer aan. Wat het wél is: zwaar verslavend. Niemand leest nog met aandacht. Voor je het weet ben je twee uur verder en heb je alleen maar naar andermans leven gekeken, memes en kattenfilmpjes geabsorbeerd, om ’s avonds met totale numbness naar bed te gaan.

Inspiratie is hier nauwelijks nog te vinden. Iedereen kopieert elkaar. Sterker nog: het haalt ambitie en creativiteit weg bij volwassenen én bij kinderen. 
Niet zo gek dat de jongere generatie moeite heeft met echte gesprekken, geen energie voelt om dromen na te jagen of hobbies te ontwikkelen.

Ik moest denken aan mensen die straks op hun sterfbed liggen en zich realiseren dat ze, in plaats van iets van hun leven te maken, dertig jaar lang memes en kattenfilmpjes hebben bekeken. Een leven niet benut tot de volle potentie. Alleen al die gedachte is diep deprimerend.

Laten we dat toestel wat vaker wegleggen. Kijk weer eens om je heen.
 Singles: misschien zit hij of zij wel naast je in dat leuke koffietentje, maar zitten jullie met je snufferd in een scherm. Zijn we verleerd hoe we een gesprek moeten aanknopen?

Zet eens een alarm na 30 minuten. Doe daarna iets anders. Iets waar je ziel blij van wordt. We zijn hier om ons te ontwikkelen en onze dromen na te streven maar dan moet je wel beginnen. Geef je kinderen aandacht. Begeleid ze naar hobbies. Speel ’s avonds weer eens een spelletje. Kijk wat voor gesprekken er ontstaan. Dat is niet vermoeiend na een lange werkdag. Dat is ontspannend. Gezellig. En het geeft energie terug.

En wat betreft je persoonlijke dromen en doelen: stop met excuses maken en begin gewoon. Wat heb je te verliezen?
 Als je dagelijks, al is het maar een klein moment, aandacht geeft aan een doel of droom, ontstaat er sneller dan je denkt iets. Consequent zijn en daadwerkelijk doen dat is alles.

Ik zie zoveel mensen met passies en talenten, maar ook met beren op de weg. Altijd excuses waarom ideeën nooit verder komen dan hun hoofd. Maar het zijn geen beren het zijn teddyberen. Zelfopgelegde blokkades, vaak ontstaan uit angst. Zolang je het niet tot uiting brengt, blijft je droom "veilig" bestaan.

Negatief denken speelt hier ook een grote rol.
“Als ik mijn hart volg, kan ik mijn hypotheek of huur niet meer betalen.”
Wie zegt dat? Die gillende aap in je hoofd. Tijd om dat beest te duct-tapen.

Heb de moed om je hart te volgen. Relax. Vertrouw. Denk positiever. Give it a go.
 Een gezonde dosis zelfvertrouwen kan geen kwaad. Geloof in jezelf want als jij dat al niet doet, wie doet het dan voor je?

Leg die telefoon weg en ga eens in stilte zitten. Luister naar de gedachten die voorbij komen. Wedden dat er ideeën ontstaan? In plaats van doomscrollen: bouw aan jezelf. Buiten de veilige comfortzone van je beeldscherm begint het leven echt.

Je telefoon wegleggen werkt bevrijdend. Inspirerend. Je fantasie wordt weer geprikkeld.
Werk aan je droom, doel of plan. Doe het. Heb lef.
 Je ziel vraagt om ontwikkeling.

En van wie kun je het beter aannemen dan van mij? Ik volg altijd mijn hart, werk al 21 jaar als zelfstandige, heb meerdere keren van beroep gewisseld en heb nog nooit zonder geld gezeten en dat allemaal in één van de moeilijkste beroepen om een bestaan op te bouwen. Ook als alleenstaande moeder. Als ik het kan, kan jij het ook.

Een positieve mindset, de drive om actie te ondernemen en een portie zelfvertrouwen zijn onmisbaar. En voeg daar gerust een snufje maling aan toe. Filter dat ongevraagde advies. Het gaat je lukken.

Dus lieve lezers: pak je leven terug en geef er één aan je kind.


Journalvraag: Wat is één klein moment van vandaag dat jij kunt gebruiken om dichter bij je droom te komen? Schrijf het op en doe het.

En nu jij! Laat in de reacties hieronder weten wat jouw dromen en doelen zijn. Ik kan niet wachten om jullie te cheerleaden en jullie stappen vooruit mee te vieren!

Als je dit verhaal waardevol vindt en mijn missie wilt steunen om meer mensen wakker te schudden en te inspireren, overweeg dan een donatie. Elke bijdrage helpt om deze boodschap verder te verspreiden.