Check Yourself Before You Wreck Yourself… And Your Kids

What we teach our children begins with what we show them.

(Scroll naar beneden voor de Nederlandse versie)

Have you ever heard the term “Young Ho”?

Neither had I, until last week. Some young girls, as young as 14, proudly call themselves a “young ho.” Yes, you read that right: girls who describe themselves that way. What does it mean? Having sex with as many boys as possible and openly taking pride in it.

Imagine that being your daughter.

But imagine that being your son, eagerly taking advantage of it.

Of course, we all hope that the generations after us will do better than we did. But how is it that labels like these can become a status symbol among young girls in the first place? Who is responsible? That’s right: we are! As adults it’s about time we started taking collective accountability.

I wholeheartedly agree that we need to teach our sons to take responsibility for their behaviour and to contribute to the safety of girls and women. We need to teach them to cultivate softness and warmth within themselves, so they can also receive and share those qualities in their relationships.

That won’t happen if we raise our sons with a heavy hand, project our own fears and shortcomings onto them, or constantly try to control them. Instead, we need to teach them what healthy masculine energy looks like and how to develop it. To do that, we first need to explore what it means to us. After all, many parents never had healthy role models themselves, or never experienced healthy examples in their own relationships. We often raise our children from a place of our own fears and unresolved patterns.

Raising a generation of healthy boys means teaching them to set boundaries, recognize their own worth and explore the world through their own interests. It means helping them develop focus and perseverance, while showing them that strength also lies in caring for others, taking responsibility and creating a sense of safety. It means teaching them to stand up for themselves and others, and to call each other out on disrespectful or boundary crossing behaviour towards girls and women.

As a parent, be mindful of what you project onto your child. Our children need engaged parents who are willing to look at themselves honestly and strive to be healthy role models.

But as justified as the focus on boys and their behaviour may be, there are two sides to this coin. Are our daughters receiving enough guidance to develop their self-worth, learn to set boundaries and explore their sexuality?

Discovering sexuality is a normal part of growing up. But do girls also understand that they don’t have to do anything sexual to gain attention, approval or status? That their bodies and sexuality belong to them, and that they get to decide what feels right for them, without pressure from their peers or social media?

How do trends like “Young Ho” emerge in the first place, where a sexual label can apparently become something to take pride in? How is it that sexual acts are sometimes presented as casual and inconsequential, much like kissing, while their emotional significance and potential consequences receive hardly any attention? And why are statements like “boys are stupid” accepted in early childhood as though they were perfectly normal?

These questions aren’t about judging girls or controlling their sexuality. They’re about the examples they see, the values they are taught and the guidance they need to treat themselves and others with respect.

“Well, we live in a digital age,” I hear people say regularly. Another lovely little phrase that allows us to shift the responsibility elsewhere. Of course, we can’t keep the digital world out of our children’s lives entirely. But as parents, we can think carefully about what we allow them access to, the boundaries we set and the conversations we have with them.

Who decides how much time children spend online? Which platforms do we allow them to use, and do we actually know what they’re being exposed to? Are we making these choices because we’re afraid our little prince or princess might miss out, or because a screen can simply be a convenient way to keep them occupied after a busy day?

And what about us? Are we constantly glued to our own phones while expecting our children to behave differently? We can’t control everything, but we absolutely do have an influence on the values, boundaries and habits we establish at home.

Being “busy” has become a way of life. Of course, we all have responsibilities, but it’s worth taking an honest look at the choices we make and the priorities we set. Because engaged parenting takes time, attention and sometimes a willingness to sit with discomfort.

This era and hopefully the beginning of a healthier generation, calls for active involvement. And that starts with you.

Are you actively contributing to a healthier, more resilient generation? A generation that learns to love, to support one another instead of humiliating one another, and to take responsibility for its own behaviour? What are your priorities as a parent, and what are you contributing?

Our children need guidance as they discover their sexuality as part of their personal development. They need to learn how to relate to one another, respect their own boundaries and those of others and explore themselves and each other within a framework of healthy values and mutual respect.

They need parents who are involved and willing to take a critical look in the mirror. This is about what we teach our daughters about being women, relationships and self-worth, as well as what we teach our sons about women, love, boundaries and masculinity.

Because children don’t just learn from what we tell them. They learn, above all, from what we show them.

A son who sees his mother constantly putting herself last may unconsciously learn that this is what love looks like. That a woman’s needs can come second, or that she will always pick up the pieces while he goes about his own life. But a son who sees his mother protect her self-worth, assert her boundaries and refuse to lose herself just to keep a relationship alive is given a very different example.

The same applies to daughters. They learn not only from their mothers how to treat themselves, but also from the way their fathers treat their mothers. And sons don’t learn only from their fathers how to treat women; they also learn from the way their mothers treat themselves and others.

We want our children to build healthy relationships. But to make that possible, we also need the courage to examine the relationship patterns we model for them ourselves. We can tell them to respect themselves, protect their boundaries and know their own worth. But if we demonstrate the opposite, a gap emerges between our words and our actions. Ultimately, our actions speak louder than our words.

So, fellow parents, let’s take collective action for what we pass on. Break the patterns you continue to perpetuate, because you cannot change what you are unwilling to confront.

Let’s be the generation with the courage not only to point out the mistakes of others, but also to look at ourselves. Because our children deserve better than patterns passed down from one generation to the next.

Check yourself before you wreck yourself… and your kids.

Can you relate to what I’ve shared? Leave a comment, share this blog with others, and consider making a donation to support my work if you value what I create. Thank you!

With love,

Esther

Check Yourself Before You Wreck Yourself… And Your Kids.

Wat we onze kinderen leren, begint bij wat we zelf laten zien.

Ooit gehoord van de term ‘Young Ho’?

Ik ook niet, tot vorige week. Sommige jonge meiden, vanaf ongeveer 14 jaar, noemen zichzelf vol trots een ‘young ho’. Ja, je leest het goed: meisjes die zichzelf zo noemen. Wat het betekent? Seks hebben met zoveel mogelijk jongens en daar vol trots voor uitkomen.

Het zal je dochter maar zijn.

Maar het zal je zoon maar zijn die daar gretig gebruik van maakt.

Natuurlijk hopen we allemaal dat de generaties na ons het beter doen dan wijzelf. Maar hoe komt het eigenlijk dat dit soort labels onder jonge meiden als een statussymbool kunnen worden gezien? Wie is hiervoor verantwoordelijk? Juist, wij als volwassenen. Het is dus de hoogste tijd dat we collectief eigenaarschap gaan nemen.

Ik ben het er volledig mee eens dat we onze zonen moeten leren bewust om te gaan met hun gedrag en bij te dragen aan de veiligheid van meisjes en vrouwen. Dat ze leren zichzelf zachtheid en warmte te geven, zodat ze die ook in relaties kunnen ontvangen en delen.

Dat werkt dus niet als we onze zonen met een harde hand opvoeden, onze eigen angsten en tekortkomingen op hen projecteren of hen voortdurend controleren. Het betekent dat we ze leren wat gezonde mannelijke energie inhoudt en hoe ze die kunnen ontwikkelen. Daarvoor moeten we eerst zelf onderzoeken wat dat voor ons betekent. Veel ouders hebben immers geen gezonde voorbeelden gehad of hebben die in hun eigen relaties niet ervaren. We voeden onze kinderen vaak op vanuit onze eigen angsten en onverwerkte patronen.

Een generatie gezonde jongens opvoeden betekent dat we ze leren hun grenzen aan te geven, hun eigenwaarde te kennen en de wereld te ontdekken vanuit hun eigen interesses. Dat we hun focus en doorzettingsvermogen helpen ontwikkelen en ze leren dat kracht ook zit in zorgzaamheid, verantwoordelijkheid en het bieden van veiligheid. Dat ze voor zichzelf én voor anderen durven opkomen en elkaar aanspreken op respectloos of grensoverschrijdend gedrag richting meisjes en vrouwen.

Wees je als ouder bewust van wat je op je kind projecteert. Onze kinderen hebben betrokken ouders nodig die bereid zijn naar zichzelf te kijken en gezonde rolmodellen proberen te zijn.

Maar hoe terecht de aandacht voor jongens en hun gedrag ook is, het mes snijdt aan twee kanten. Krijgen onze dochters voldoende begeleiding in het ontwikkelen van hun eigenwaarde, het aangeven van grenzen en het ontdekken van hun seksualiteit?

Seksualiteit ontdekken is een normaal onderdeel van opgroeien. Maar begrijpen meisjes ook dat ze niets seksueels hoeven te doen om aandacht, waardering of status te krijgen? Dat hun lichaam en seksualiteit van henzelf zijn en dat ze zelf mogen bepalen wat goed voelt, zonder druk van leeftijdsgenoten of sociale media?

Want hoe ontstaan trends als ‘Young Ho’, waarin een seksueel label kennelijk iets kan worden om trots op te zijn? Hoe komt het dat seksuele handelingen soms worden voorgesteld als iets vrijblijvends, vergelijkbaar met zoenen, terwijl de emotionele betekenis en mogelijke gevolgen nauwelijks aandacht krijgen? En waarom worden uitspraken als ‘jongens zijn stom’ soms van jongs af aan als vanzelfsprekend gezien?

Dit zijn geen vragen om meisjes te veroordelen of hun seksualiteit te controleren, maar over de voorbeelden die ze zien, de normen die ze meekrijgen en de begeleiding die ze nodig hebben om zichzelf en anderen met respect te behandelen.

‘Tja, we zitten nu eenmaal in een digitaal tijdperk’, hoor ik regelmatig. Weer zo’n heerlijk zinnetje waarmee we de verantwoordelijkheid ergens anders kunnen neerleggen. Natuurlijk kunnen we de digitale wereld niet buiten de deur houden, maar we kunnen als ouders wel nadenken over de toegang die onze kinderen krijgen, de grenzen die we stellen en de gesprekken die we met ze voeren.

Wie bepaalt hoeveel tijd kinderen online doorbrengen? Welke platforms staan we toe en weten we eigenlijk wat ze daar te zien krijgen? Doen we dat omdat we bang zijn dat onze prins of prinses iets tekort komt, of omdat een scherm soms ook gewoon gemakkelijk is na een drukke dag?

En hoe zit het met onszelf? Zitten we voortdurend met onze eigen telefoon in de hand en verwachten we ondertussen dat onze kinderen daar anders mee omgaan? We hebben niet alles in de hand, maar we hebben wel degelijk invloed op de normen, grenzen en gewoonten die we thuis creëren.

Ook ‘druk zijn’ is een levensstijl geworden. Natuurlijk hebben we verantwoordelijkheden, maar het is de moeite waard om eerlijk te kijken naar de keuzes die we maken en de prioriteiten die we stellen. Want betrokken ouderschap vraagt tijd, aandacht en soms ook de bereidheid om ongemak te verdragen.

Dit tijdperk en hopelijk het begin van een gezondere generatie, vraagt om zelfreflectie.

Draag jij actief bij aan een generatie die gezonder en weerbaarder is? Een generatie die leert lief te hebben, elkaar te steunen in plaats van te vernederen en verantwoordelijkheid te nemen voor het eigen gedrag? Waar ligt jouw prioriteit als ouder en wat is jouw bijdrage?

Onze kinderen hebben sturing nodig bij het ontdekken van hun seksualiteit, als onderdeel van hun zelfontplooiing. Ze moeten leren hoe ze met elkaar omgaan, hoe ze hun eigen grenzen en die van anderen respecteren en hoe ze zichzelf en elkaar kunnen ontdekken vanuit gezonde normen en waarden.

Ze hebben ouders nodig die betrokken zijn en bereid zijn kritisch in de spiegel te kijken. Dit gaat over wat we onze dochters leren over vrouw-zijn, relaties en eigenwaarde, én over wat we onze zonen leren over vrouwen, liefde, grenzen en mannelijkheid.

Kinderen leren namelijk niet alleen van wat we hun vertellen, maar vooral van wat we hun laten zien.

Een zoon die ziet dat zijn moeder zichzelf voortdurend wegcijfert, kan onbewust leren dat dit bij liefde hoort. Dat de behoeften van een vrouw ondergeschikt mogen zijn of dat zij alles wel opvangt terwijl hij zijn eigen gang gaat. Maar een zoon die ziet dat zijn moeder haar eigenwaarde bewaakt, haar grenzen aangeeft en zichzelf niet verliest om een relatie in stand te houden, krijgt een ander voorbeeld.

Hetzelfde geldt voor dochters. Zij leren niet alleen van hun moeder hoe ze zichzelf behandelen, maar ook van de manier waarop hun vader met hun moeder omgaat. En zonen leren niet alleen van hun vader hoe ze met vrouwen omgaan, maar ook van hoe hun moeder zichzelf en anderen behandelt.

We willen dat onze kinderen gezonde relaties aangaan, maar daarvoor moeten we ook durven onderzoeken welke relatiepatronen we hun zelf laten zien. We kunnen hun vertellen dat ze zichzelf moeten respecteren, hun grenzen moeten bewaken en hun eigenwaarde moeten kennen. Maar als we zelf het tegenovergestelde laten zien, ontstaat er een kloof tussen onze woorden en onze daden. Uiteindelijk wegen die daden zwaarder dan de woorden.

Dus beste mede ouders: laten we verantwoording nemen voor wat we doorgeven. Doorbreek de patronen die je zelf in stand houdt, want je kunt niet veranderen wat je niet bereid bent onder ogen te zien.

Laten we de generatie zijn die het lef heeft om niet alleen naar de fouten van anderen te wijzen, maar ook naar zichzelf te kijken. Omdat onze kinderen beter verdienen dan patronen die van generatie op generatie worden doorgegeven.

Check yourself before you wreck yourself… and your kids.

Herken je je in mijn verhaal? Laat een reactie achter, deel deze blog met anderen en steun mijn werk met een donatie als je waardeert wat ik maak. Dank je wel!

Met liefde,

Esther