Search Results

The invisible world has never really been invisible to me. Even as a child, I could feel it sometimes intensely, sometimes softly but always present. I dreamed vividly. I could sense the atmosphere in a room with sharp precision, often catching just one line from a conversation that revealed more than the words being said. I could feel people’s emotions deeply. But for a long time, I didn’t know what to do with all of it. It made me wobbly. Unsteady. Insecure. At the same time, I felt a strong connection with the stars, the moon, the mystery of the night. I’d often sit by the window at night, staring at the sky, wondering about everything and nothing. I saw flashes of light, felt strange sensations and always had the sense I wasn’t alone. And once I was old enough not to be afraid of spirits or the dead, I started reading about the afterlife. This was before Google knew everything. The information was limited, but my curiosity was endless. Following My Own Intuition From a young age, I started following my heart and my intuition often going against what others around me expected. I was stubborn and now I’m thankful for that. Because that stubbornness was really a form of deep inner knowing. Back then, I wasn’t fully aware of my sensitivity. I often felt more off balance than in harmony, but even so, I kept following what felt true. I made bold choices in my work and in life. I’ve had successes and tough lessons. But through it all, I learned that my sensitivity isn’t a weakness. It’s a strength. A Moment of Clarity That realization really hit me in 2012, while I was painting for an exhibition. I was completely focused, lost in the creative process. At one point, I dipped my brush in the water, looked to the side and suddenly saw a woman standing behind me. Elderly, grey-white hair, blue sweater. She was clear as day. But only for a moment. I was startled, and she disappeared. I questioned whether it had really happened. I even waved my hand through the air to see if I could feel something. Nothing, of course. Watched to many movies, I thought. I turned back to paint, but a few minutes later she was there again, in the corner of my eye. Again, I flinched. I cleaned my brushes and stopped painting for the day. I did say, out loud:
 “Thank you for your help, but I’m not ready to see you yet.” After that moment, a lot shifted. I started speaking with my spirit guide, asking for help and insight. And that’s when truly remarkable things started happening. A New Chapter: Motherhood A few months later, my son was born. I realized early on that he too had a wide open channel, deeply sensitive. He would respond to my thoughts, communicate with animals in ways that amazed me. That’s when I made a choice: 
I want to help him keep that channel open. With everything I’ve learned over 30+ years, I want to support him so he never has to shut himself down like I once did. So that he feels safe to express himself, even if it looks or sounds different from what’s considered “normal.” That takes an active approach. Because let’s be honest: as a society, we’re still learning how to hold space for this kind of sensitivity. But the tide is turning. More and more sensitive children and adults are coming to Earth. We can’t ignore it anymore. The change is necessary. For Everyone with an Open Channel If you recognize yourself or your child in this story, please know:
 You’re not alone.
 You’re not weird. 
You’re not too sensitive. You are open. In tune. And that’s not a burden, it’s a gift. Keep listening to your inner knowing.
 Stay close to yourself.
 And if it all feels wobbly sometimes remember: you are growing.
 Enjoy your growth! Journaling Prompts. Living with an Open Channel Take a quiet moment for yourself. Breathe deeply a few times and let your answers flow freely without judgment, without editing. Just write what wants to come through. About your sensitivity * When did I first notice that I experienced things differently than others?
 * What early experiences taught me to hide or embrace my sensitivity?
 * What do I find challenging about my sensitivity and what do I appreciate?
 About the invisible world * Have I ever felt, seen, or heard something I couldn’t explain? How did that affect me?
 * What beliefs (conscious or unconscious) do I have about spirit guides, energy, or the afterlife?
 * What would I tell my younger self about intuitive experiences?
 About intuitive living * How often do I follow my intuition and when do I ignore it? Why?
 * What decisions in my life have I made purely based on feeling? What did they bring me?
 * How does it feel in my body when something is truly right for me?
 About (conscious) parenting * What is my child reflecting to me at this moment?
 * In what ways am I creating space for my child to be fully themselves even if that looks “different”?
 * How can I hold space today for both my child’s sensitivity and my own?
 Reflection * What have I (re)discovered about myself today?
 * What do I want to approach differently going forward in my sensitivity or in parenting?
 * What intention do I want to set for the days ahead?
 
 Leven met een open kanaal, over voelen, zien en jezelf blijven in een wereld die dat niet altijd begrijpt. De onzichtbare wereld is voor mij nooit echt onzichtbaar geweest. Als kind voelde ik haar al, soms intens, soms subtiel maar altijd aanwezig. Ik droomde helder. Ik voelde stemmingen in een ruimte haarfijn aan, wist vaak zonder uitleg wat iemand werkelijk bedoelde, en ving zinnen op die meer zeiden dan het hele gesprek. Ik kon emoties van anderen moeiteloos oppikken maar begreep lange tijd niet wat ik met al die indrukken aan moest. Ik werd er wiebelig van. Uit balans. Onzeker. Tegelijkertijd voelde ik een diepe aantrekking tot het universum: de sterren, de maan, het nachtelijke mysterie. Uren kon ik uit het raam staren, de hemel in, mijmerend over wie we zijn en wat er nog meer is. Licht flitsjes, vreemde gewaarwordingen, het gevoel dat ik niet alleen was hoorde erbij. Toen ik eenmaal oud genoeg was om niet meer bang te zijn voor geesten of overledenen, begon ik mezelf te verdiepen in het hiernamaals. Dit was nog vóór Google alles wist. De informatie was beperkt, maar mijn nieuwsgierigheid oneindig. Eigenwijs, eigen pad. Al op jonge leeftijd begon ik keuzes te maken vanuit mijn hart, mijn intuïtie. Vaak dwars tegen de verwachtingen van mijn omgeving in. Ik was eigenwijs en daar ben ik nu dankbaar voor. Want juist dat eigen-wijs-zijn heeft me gebracht waar ik nu ben. Ook al was ik mij toen nog niet volledig bewust van mijn hooggevoeligheid en raakte ik daardoor vaker uit balans dan in balans. Toch volgde ik steeds weer mijn gevoel. In mijn werk, in mijn relaties, in hoe ik leef. Ik heb moedige keuzes gemaakt, successen gevierd én harde lessen geleerd. Maar bovenal leerde ik dat mijn gevoeligheid geen last is, maar een kracht. Een onverwacht moment van helderheid Pas echt diep tot me doordringen deed het besef tijdens een bijzonder moment in 2012. Ik was een schilderij aan het maken voor een expositie en zat volledig in mijn creatieproces. Geconcentreerd, afgestemd, gefocust. Op een gegeven moment doopte ik mijn kwast in het water, keek opzij en zag plots vlak achter mij een vrouw staan. Ouder, grijs haar en een blauwe trui. Ze was er, helder en echt. Maar ook maar even. Ik schrok, en ze verdween. Nog steeds twijfelend of het 'echt' was, voelde ik in de lucht naast me. Natuurlijk voelde ik niets, teveel films gekeken, dacht ik. Ik draaide me om en ging verder. Maar niet veel later stond ze er weer. Vanuit mijn ooghoek. En weer schrok ik. Ik heb toen mijn spullen opgeruimd en ben gestopt met schilderen voor die dag. Ik zei nog hardop:
"Dank je wel voor je hulp, maar ik ben er nog niet klaar voor om je te zien." Vanaf dat moment veranderde er veel. Ik begon echt contact te maken met mijn gids, mijn begeleiders, en vroeg hen om steun, inzichten, begeleiding. En die kwam. Een nieuw kanaal open: moederschap. Enkele maanden later werd mijn zoon geboren. Al heel snel merkte ik dat ook hij een open kanaal heeft een bijzondere, zuivere gevoeligheid. Hij hoorde mijn gedachten en reageerde erop. Hij communiceerde met dieren op een manier die ik alleen maar kon bewonderen. Dat was het moment waarop ik besloot: ik wil zijn kanaal openhouden. Met alles wat ik inmiddels heb geleerd in ruim 30 jaar wil ik hem ondersteunen. Zodat hij zijn gevoeligheid niet hoeft te verstoppen zoals ik vroeger. Zodat hij zich vrij voelt om zichzelf te zijn, zonder zich 'raar' of 'anders' te voelen. Dat vraagt om een actieve houding. Want als maatschappij zijn we er nog lang niet. Maar er is hoop. Want ik zie het overal: zoveel kinderen, zoveel volwassenen die op een diepere manier waarnemen, voelen, weten. De wereld verandert. En het is tijd dat we ruimte maken voor deze gevoeligheid dat we haar niet onderdrukken, maar juist erkennen als iets waardevols. Voor iedereen met een open kanaal. Als jij jezelf herkent in dit verhaal of je kind, weet dan: je bent niet alleen. Je bent niet vreemd. Je bent niet ‘te gevoelig’.
Je bent afgestemd. Open. En dat is geen last, maar een gave. Blijf luisteren naar je gevoel. Volg je eigen pad. En als het soms even wiebelt weet dan: je groeit.
 Geniet van je groei. Journalingvragen – leven met een open kanaal. Neem rustig de tijd. Adem een paar keer diep in en uit voordat je begint. Schrijf intuïtief, zonder oordeel, zonder filter. Laat je pen of toetsenbord gewoon volgen wat opkomt. Over jouw gevoeligheid. * Wanneer merkte ik voor het eerst dat ik anders waarnam dan anderen?
 * Welke ervaringen uit mijn jeugd hebben mij geleerd mijn gevoeligheid te verbergen of juist te omarmen?
 * Wat vind ik lastig aan mijn gevoeligheid – en wat waardeer ik eraan?
 Over de onzichtbare wereld. * Heb ik ooit iets gevoeld, gehoord of gezien wat ik niet goed kon verklaren? Wat deed dat met mij?
 * Welke overtuigingen heb ik (bewust of onbewust) over contact met gidsen, energieën of overleden zielen?
 * Wat zou ik mijn jongere zelf willen zeggen over intuïtieve ervaringen?
 Over intuïtief leven. * Hoe vaak volg ik mijn intuïtie, en wanneer negeer ik die? Waarom?
 * Op welke momenten in mijn leven heb ik keuzes gemaakt puur op gevoel? Wat bracht dat me?
 * Hoe voelt het in mijn lichaam als iets klopt voor mij?
 Over (bewust) ouderschap * Wat spiegelt mijn kind mij op dit moment?
 * Op welke manier probeer ik mijn kind te laten zijn wie hij/zij is, ook als dat anders is dan ‘de norm’?
 * Hoe kan ik vandaag nog een veilige ruimte creëren voor de gevoeligheid van mijn kind (en die van mijzelf)?
 Afrondende reflectie * Wat heb ik vandaag over mezelf (opnieuw) ontdekt?
 * Wat wil ik vanaf nu anders benaderen in mijn gevoeligheid of begeleiding van mijn kind?
 * Welke intentie wil ik zetten voor de komende tijd?

We are born into a body with a self-healing capacity, a natural intelligence that knows how to renew itself. Our cells are constantly regenerating. The fact that organs and tissues keep renewing shows that your body has a deep ability to repair itself, as long as you create the right conditions: nourishing food, movement, rest, an aligned lifestyle, emotional balance, and an environment where you can breathe. But renewal doesn’t mean everything becomes “new” overnight. Some tissues retain old structures or scars. The process can slow down with age, chronic stress, or exposure to toxins. This awareness invites a rhythm of self-care and restoration.
The skin, for example, takes about a month to renew, a perfect cycle to consciously focus on hydration, nutrition, light, and sleep, and then reflect on what truly supports you.
The liver renews itself roughly every three years, which means deeper healing happens in longer cycles, slow, layered, and profound. For the lungs and bones, renewal takes even longer. Healing here calls for patience, consistency, and trust, working holistically means flowing steadily, not forcing quick fixes. We are living, communicating organisms. Yet most of us were not raised with this awareness, so we often believe that illness or life events simply “happen” to us. We easily fall into victimhood and hand away our power. Becoming aware of the cooperation between body and mind brings full responsibility, which can feel uncomfortable, because it asks for honesty.
Your body and mind communicate through signals, symptoms, or repeating patterns. The longer we ignore them, the louder they speak. See these signs as a mirror that you can look into without harsh judgment. It may bring up resistance, after all, what if something painful appears?
But remember: the painful experiences already happened. They resurface now because healing is ready to unfold. Once you recognize the root of imbalance, you can meet it with compassion. Like releasing air from an overinflated balloon, the pressure softens, and space opens for new, life-affirming energy. In holistic medicine, physical symptoms are often linked to emotional centers. They give you insight into what has been held or suppressed.
During meditation, you might ask yourself: What is this symptom trying to tell me?
Be honest. Be willing to step outside your comfort zone. And imagine how your life would feel once your body is free again.
Because strangely enough, many people don’t even know who they would be after healing, even discomfort can feel safe.
Be brave, take your power back. You are stronger and wiser than you’ve ever believed. If you’d like to gain more insight into your symptoms through holistic medicine, you’re warmly invited to reach out via the contact form Journal Prompts 1. What does self-healing mean to me, in my own words, through my own experience?
 2. Which signals from my body have I noticed lately, but not truly listened to?
 3. Where in my life am I holding tension or control out of fear of letting go?
 4. What do I need in order to trust my body’s natural ability to heal?
 5. If I see myself as a living, communicating organism, what would my body want to tell me today?
 6. What would my life look and feel like if I were free in my body, my emotions, and my energy? Het ritme van herstel. We zijn geboren in een lichaam met een zelf-helend vermogen, een kracht die zich van nature kan vernieuwen. Onze cellen vernieuwen zich voortdurend. Het feit dat organen en weefsels zich blijven vernieuwen, laat zien dat je lichaam diepgaand kan herstellen, mits je de juiste voorwaarden schept: goede voeding, beweging, rust, een ondersteunende leefstijl, emotionele balans, en een omgeving waarin je kunt ademen. Maar vernieuwing betekent niet dat alles in korte tijd “opnieuw” wordt. Sommige weefsels behouden oude structuren of littekens. Het proces kan vertragen door leeftijd, chronische stress of blootstelling aan toxines. Dit inzicht nodigt uit tot een ritme van zelfzorg en herstel. 
Zo heeft de huid ongeveer een maand nodig voor een volledige cyclus, in die tijd kun je bewust focussen op hydratatie, voeding, daglicht en slaap en daarna evalueren wat voor jou werkt.
De lever vernieuwt zich gemiddeld binnen drie jaar. Denk dus in langere, cyclische trajecten van diepgaande reiniging of herstel. Voor longen en botten duurt vernieuwing nog langer; herstel daar vraagt om geduld, consistentie en vertrouwen. Holistisch werken betekent: meegaan in een steady flow, in plaats van zoeken naar een snelle fix. We zijn levende, communicerende organismen. Toch worden we niet opgevoed met dit besef en daardoor lijkt het vaak alsof gebeurtenissen, aandoeningen of ziektes ons “overkomen”. We vervallen snel in slachtofferschap en geven onze kracht uit handen. Bewustwording van de samenwerking tussen lichaam en geest brengt volledige verantwoordelijkheid met zich mee. Dat kan eng voelen, want het vraagt om eerlijkheid. 
Ons lichaam en onze geest laten van zich horen via signalen, klachten of terugkerende gebeurtenissen. Hoe langer we die negeren, hoe luider ze worden. Zie deze signalen als een spiegel, waarin je zonder oordeel mag kijken. Dat kan weerstand oproepen want wat als er pijn of ongemak zichtbaar wordt?
Maar bedenk: de pijnlijke gebeurtenissen zijn al voorbij. Ze komen omhoog omdat er heling mag plaatsvinden. Wanneer je de oorzaak van een disbalans herkent, kun je er met zachtheid naar kijken. Dan ontlucht je als het ware de spanning, alsof je lucht laat ontsnappen uit een te strak opgeblazen ballon. De druk vermindert, en er ontstaat ruimte voor nieuwe energie, voor invulling die je hoogste goed dient. Binnen de holistische geneeskunde worden lichamelijke klachten vaak gekoppeld aan emotionele centra. Ze geven je een inkijk in wat er vastzit achter de klacht.
Tijdens meditatie kun je jezelf vragen: Wat wil mijn klacht mij vertellen?
Wees eerlijk. Wees bereid uit je comfortzone te stappen. En zie voor je hoe jouw leven eruitziet wanneer je vrij bent van die klacht.
Want vreemd genoeg weten veel mensen niet wie ze zouden zijn ná heling, zelfs onaangename situaties kunnen dan veilig aanvoelen.
Wees dapper, neem het heft weer in eigen handen. Je bent krachtiger en wijzer dan je ooit hebt gedacht. Als je meer inzicht wilt krijgen in jouw klachten via de holistische geneeskunde, ben je van harte welkom om contact met mij op te nemen via het contactformulier. Journal vragen: 1. Wat betekent zelf-helend vermogen voor mij, in mijn eigen woorden, in mijn eigen ervaring?
 2. Welke signalen van mijn lichaam heb ik de laatste tijd gehoord, maar nog niet echt beluisterd?
 3. Waar in mijn leven houd ik spanning of controle vast uit angst om iets los te laten?
 4. Wat heb ik nodig om mijn lichaam meer te vertrouwen in zijn natuurlijke herstelkracht?
 5. Als ik mezelf zie als een levend, communicerend organisme, wat zou mijn lichaam mij vandaag willen zeggen?
 6. Hoe zou mijn leven eruitzien als ik me vrij voel in mijn lichaam, mijn emoties en mijn energie?